эй раво карда фарибандаи ҷаҳон бар ту фиреб ,

ای روا کرده فریبنده جهان بر تو فریب،

Мари туро хонда ва худ рӯй ниҳода ба нишеб

مر تو را خوانده و خود روی نهاده به نشیب

Ин ҷаҳонро ба ҷуз аз бодӣу хобии мшмр

این جهان را به جز از بادی و خوابی مشمر

Гар мақарӣ ба худоӣ ва ба расӯл ва ба ктиб

گر مقری به خدای و به رسول و به کتیب

Бар дил аз зуҳди яке нодарра тъўиз навис

بر دل از زهد یکی نادره تعویذ نویس

То наёядаш аз ин деви фарибандаи наҳиф

تا نیایدش از این دیو فریبنده نهیب

Баҳраи хештан аз умр Фромшт макун

بهرهٔ خویشتن از عمر فرامشت مکن

Раҳгузорат ба ҳисобаст , нигаҳи дори ҳсиб

رهگذارت به حساب است، نگه‌ دار حسیب

Доман ва ҷайб макун ҷаҳд ки зарбафт кунӣ

دامن و جیب مکن جهد که زربفت کنی

Ҷаҳд он кун ки магар пок кунӣ доману ҷайб

جهد آن کن که مگر پاک کنی دامن و جیب

Зевару зеб занонаст ҳариру зару сим

زیور و زیب زنان است حریر و زر و سیم

Мардро нест ҷуз аз илму хиради зевару зеб

مرد را نیست جز از علم و خرد زیور و زیب

Кӣ шавад ъзу шараф бар сари ту афсару тоҷ

کی شود عز و شرف بر سر تو افسر و تاج

То ту мари илму хирадро накунӣ зину ркиб ?

تا تو مر علم و خرد را نکنی زین و رکیب؟

Хештанро ба зиҳи баҳмон ,у аҳсанти фалон

خویشتن را به زهِ بهمان، وَ احسنت فلان

Гар ҳамеи ханда ва афсӯс нахоҳӣ , мФриб

گر همی خنده و افسوس نخواهی، مفریب

Хиҷлати айби тани хешу ғам ҷаҳл кашад

خجلت عیب تن خویش و غم جهل کشد

Кӯдакӣ кӯ накушуд молаши устоду адиб

کودکی کو نکِشد مالش استاد و ادیب

Панд бипазир ва чу караи рмкии сахти марам

پند بپذیر و چو کرهٔ رمکی سخت مرم

Ҷоҳил аз панди ҳакямони Ромаду караи зи шеб

جاهل از پند حکیمان رمد و کره ز شیب

Сухан омӯз ки то панд нагирӣ зи сухан

سخن آموز که تا پند نگیری ز سخن

Пандро боз ндонӣ зи либосоту фиреб

پند را باز ندانی ز لباسات و فریب

На ғлиўоҷи туро сайди тзрўи ораду кбг

نه غلیواج تو را صید تذرو آرد و کبگ

На сапедори туро бор баӣ ораду себ

نه سپیدار تو را بار بهی آرد و سیب

Сар битоб аз ҳасад ва гуфта пари макру дурӯғ

سر بتاب از حسد و گفتهٔ پر مکر و دروغ

Чӯб бар мағзи мхр , ҷомаи пари кису вриб

چوب بر مغز مخر، جامهٔ پر کیس و وریب

эй бародар , сухани нодони хории сети дурушт

ای برادر، سخن نادان خاری‌ست درشت

Давр бош аз сухани биҳдаҳи ш , осеб , осеб !

دور باش از سخن بیهده‌ش، آسیب، آسیب!

Зарқи дунёрогар ман бхридми ту мхр

زرق دنیا را گر من بخریدم تو مخر

Вар касе бар сухани деви бшибди ту мшиб

ور کسی بر سخن دیو بشیبد تو مشیب