Аз кин бут прессатон дар ҳинду чину Мочӣн
از کین بتپرستان در هند و چین و ماچین
Пари дарди гашти ҷонати рухи зард ва рӯй пари чин
پُردرد گشت جانت رخ زرد و روی پُرچین
Бояд ҳамят нои гуҳи як тохтан бар эшон
باید همیت ناگه یک تاختن بر ایشان
То зон сегон ба шамшер аз дил бурун кунӣ кин
تا زان سگان به شمشیر از دل برون کنی کین
Ҳар шаби зи дарду кӣна то рӯзи брнёид
هر شب ز درد و کینه تا روز برنیاید
Хушкаст пушти комат тараст рӯй болин
خشک است پشت کامت تر است روی بالین
Нафрин кунӣ бар эшон аз дил вагар касе низ
نفرین کنی بر ایشان از دل وگر کسی نیز
Нафрин кунад бгўӣӣ аз сидқи дил ки омин
نفرین کند بگوئی از صدق دل که آمین
Вогаҳ нае ки нафрин бар ҷон хеш кардӣ
وآگه نهای که نفرین بر جان خویش کردی
эй вои ту ки кардӣ бар ҷони хеши нафрин !
ای وای تو که کردی بر جان خویش نفرین!
Бутгари бутии тарошад ва ӯро ҳамеи пурситад
بتگر بتی تراشد و او را همی پرستد
Зу нест ранҷи касро на зон худои сангин
زو نیست رنج کس را نه زان خدای سنگین
Ту чун бутӣ гузидӣ каз ранҷу шари он бут
تو چون بتی گزیدی کز رنج و شر آن بت
Барканда гашту куштаи икрўиаҳи оли ёсин ?
برکنده گشت و کشته یکرویه آل یاسین؟
Он каз бут ту омад бар итрати паямбар
آن کز بت تو آمد بر عترت پیمبر
Аз теғ ҳайдар омад бар аҳли бадар ва сафин
از تیغ حیدر آمد بر اهل بدر و صفین
Лаънат кунам бар он бут каз уммати Муҳамад
لعنت کنم بر آن بت کز امت محمد
ӯ буд ҷоҳилонро зи аввали бути нахустин
او بود جاهلان را ز اول بت نخستین
Лаънат кунам бар он бут каз Фотимаи фадак ро
لعنت کنم بر آن بت کز فاطمه فدک را
Бастад ба қаҳр то шуд ранҷуру хору ғамгин
بستد به قهر تا شد رنجور و خوار و غمگین
Лаънат кунам бар он бут кӯ карду шиът ӯ
لعنت کنم بر آن بت کو کرد و شیعت او
Ҳалқи ҳусайни ташна дар хӯни хизобу рангин
حلق حسین تشنه در خون خضاب و رنگین
Пеш тавонад ҳозири аҳли ҷафоу лаънат
پیشِ تو اند حاضر اهل جفا و لعنت
Лаънат чаро фиристӣ хира ба чину Мочӣн ?
لعنت چرا فرستی خیره به چین و ماچین؟
Он ба ки зер нафрин бошад ҳамеша ҷоҳил
آن به که زیر نفرین باشد همیشه جاهل
Мурдор ганда гашта пӯшида ба ба саргин
مردار گنده گشته پوشیده بهْ به سرگین
Гўӣӣ « макунаш лаънат » девонаам ки хира
گوئی «مکنش لعنت» دیوانهام که خیره
Шукри нуҳуми тбрзд дар мавзеи тбрзин ?
شکر نهم طبرزد در موضع تبرزین؟
Гар оқилӣ чу кардӣ маҷрӯҳи пушти душман
گر عاقلی چو کردی مجروح پشت دشمن
Марҳам манеҳ бадв бар ҳаргизи магар ки жўпин
مرهم منه بدو بر هرگز مگر که ژوپین
Ҳаргизи азин аҷабтар нашунӯд каси ҳадисӣ
هرگز ازین عجبتر نشنود کس حدیثی
Бишинав ҳадис ва бинишон хашму з пой биншин
بشنو حدیث و بنشان خشم و ز پای بنشین
Боғӣ накӯ биёрост аз баҳри халқи яздон
باغی نکو بیاراست از بهر خلق یزدان
Хоҳяши гӯии бустони хоҳяш ном кун дайн
خواهیش گوی بستان خواهیش نام کن دین
Пурмиваи дори донои дарҳои ӯ ҳакямон
پرمیوه دار دانا درهای او حکیمان
Девор ӯ зи ҳикмати вази зулфиқори парчин
دیوار او ز حکمت وز ذوالفقار پَرچین
Вонгаҳи чаҳор танро дар боғ хеш бинишонад
وآنگه چهار تن را در باغ خویش بنشاند
Доно ба кори бустон яксар ҳамаи даҳоқин
دانا به کار بستان یکسر همه دهاقین
Тақвими сӯрат мо карданд боғбонон ,
تقویم صورت ما کردند باغبانان،
Бархон агар ндонӣ оғози сўрҳолтин
برخوان اگر ندانی آغاز سورة التین
Хўгӣ бадв даромад дар пӯсти мяши пинҳон
خوگی بدو درآمد در پوست میش پنهان
Бигурехта зи шерони мондаи залилу мискин
بگریخته ز شیران مانده ذلیل و مسکین
То боғбони дарав буд аз ҳад хеш нагузашт
تا باغبان درو بود از حد خویش نگذشت
Барг ва гё чаредӣ бар расми хешу ойин
برگ و گیا چریدی بر رسم خویش و آئین
Чун боғбон бурун шуд оварад хуии хўгон
چون باغبان برون شد آورد خوی خوگان
Барканд бех наргис бишикаст шохи насрин
برکند بیخ نرگس بشکست شاخ نسرین
Ҷғд ва калоғ бинишонад онҷо ки буд тӯтӣ
جغد و کلاغ بنشاند آنجا که بود طوطی
Хор ва хск прагаанд онҷо ки бади раёҳин
خار و خسک پراگند آنجا که بد ریاحین
Чун хору хас қавӣ шуд зиҳ кард хўги малъун
چون خار و خس قوی شد زه کرد خوگ ملعون
Дар боғ ва зу баромади қавмии ҳамаи млоъин
در باغ و زو برآمد قومی همه ملاعین
Дар бӯстони дунё то хўги зод азон пас
در بوستان دنیا تا خوگ زاد ازان پس
Талхасту зишту гандаи хуши буиу чарбу ширин
تلخ است و زشت و گنده خوش بوی و چرب و شیرین
Бингар ба чашми ибрат то халқро бибинӣ
بنگر به چشم عبرت تا خلق را ببینی
Бирасон ҷамъи мисатони афтода дар мҷонин
برسان جمع مستان افتاده در مجانین
Он сим май намояди вои рзиз дар тарозу
آن سیم مینماید وَ ارزیز در ترازو
Венаи зуҳд май фурушад дар остинаши танин
وین زهد میفروشد در آستینش تنین
Аз илми поки ҷонаш , вази зуҳди дил , валикин
از علم پاک جانش، وز زهد دل، ولیکن
Бар зари навишта яксар бар тилсонши ёсин
بر زر نوشته یکسر بر طیلسانْش یاسین
Гар мушкилӣ бипурсӣ зу гуядат ки « ин ро
گر مشکلی بپرسی زو گویدت که «این را
Ҷуз рофизӣ нагӯяд кин рофизӣаст ин ҳин »
جز رافضی نگوید کاین رافضی است این هین»
Чун гўӣиш ки « ҳуҷҷат аз ним шаби нхспд
چون گوئیش که «حجت از نیم شب نخسپد
Вондр намоз бошад то субҳи бомдодин »
واندر نماز باشد تا صبح بامدادین»
Гуяд « дуруст кардӣ кӯ рофизӣаст бе шак
گوید «درست کردی کو رافضی است بیشک
Зеро ки аҳл суннат накунад намози чандин »
زیرا که اهل سنت نکند نماز چندین»
Гар гўӣиш ки « бо ӯ биншин ва илм бишинав
گر گوئیش که «با او بنشین و علم بشنو
Кӯи худ сухан нагӯяд ҷуз бо виқору тамкин »
کو خود سخن نگوید جز با وقار و تمکین»
Гуяд « сухан набояд аз рофизии шунидан
گوید «سخن نباید از رافضی شنودن
Кард ин ҳадиси моро хоҷаи эмоми талқин »
کرد این حدیث ما را خواجه امام تلقین»
Нодон агар наёяд пешам , аҷаб чаҳ дорӣ ?
نادان اگر نیاید پیشم، عجب چه داری؟
Парвона чун барояд ҳаргиз ба чархи парвин ?
پروانه چون برآید هرگز به چرخ پروین؟