эй афсари кӯҳу чархро ҷавшан
ای افسر کوه و چرخ را جوشن
Худ тира ба рӯйу феъли ту равшан
خود تیره به روی و فعلِ تو روشن
Чун боди саҳари туро барангезад
چون باد سحر تو را برانگیزد
Девии сияҳӣ ба лўлўи обистан
دیوی سیهی به لولو آبستن
Вонгаҳ ки тиҳӣ шудӣ зи фарзандон
وانگه که تهی شدی ز فرزندان
Чун пунбаи шӯй ба кӯҳ бар хирман
چون پنبه شوی به کوه بر خرمن
Имрӯз ба оби чашми ту ҳўро
امروز به آب چشم تو حورا
Дар боғ бишуст сабзаи пероҳан
در باغ بشست سبزه پیراهن
Вази гавҳару зар , мхнқаҳу ёра
وز گوهر و زر، مخنقه و یاره
Дар кард ба дасту баст бар гардан
در کرد به دست و بست بر گردن
Ҳўро ки шунӯд эй мусулмонон
حورا که شنود، ای مسلمانان،
Парварда ба оби чашми оҳрмн ?
پرورده به آبِ چشمِ آهرمن؟
Дашт аз ту кашид мФрши вшӣ
دشت از تو کشید مفرش وَشّی
Чарх аз ту хазид дар хаз адкн
چرخ از تو خزید در خز ادکن
Бо бод чу бедилони ҳамеи гардӣ
با باد چو بیدلان همی گردی
На хобу қарор ва на хуру маскан
نه خواب و قرار و نه خور و مسکن
Гуҳи ҳамчуи яке пари оташи аждарҳо
گه همچو یکی پر آتش اژدرها
Гуҳи ҳамчуи яке пари оби прўизн
گه همچو یکی پر آب پرویزن
Як чанд кунун либоси бади Меҳрӣ
یک چند کنون لباس بد مهری
Аз дилати ҳаме бибояд оҳхтн
از دلت همی بباید آهختن
Зеро ки зи дашти боди наврӯзӣ
زیرا که ز دشت باد نوروزی
Брбўди сипеди халъати баҳман
بربود سپید خلعت بهمن
Вомихтаҳ шуд ба фари фарвардин
وآمیخته شد به فرِّ فروردین
Бо чндни судаи об чун сӯзан
با چندن سوده آب چون سوزن
Акнӯн начарад гавазн бар саҳро
اکنون نچرد گوزن بر صحرا
Ҷузи сунбулу крўёу овешан
جز سنبل و کَرویا و آویشن
Бозӣ накунад магар ба ҷмошӣ
بازی نکند مگر به جمّاشی
Бо зулфи бунафшаи оризи сӯсан
با زلف بنفشه عارض سوسن
Чун рӯй Манижа шуд гули сӯрӣ
چون روی منیژه شد گل سوری
Сӯсан ба мисли чу ханҷари бежан
سوسن به مثل چو خنجر بیژن
Боди саҳарӣ ба саҳар моҳир шуд
باد سحری به سحر ماهر شد
Брбўди зи халқи дил ба макру фан
بربود ز خلق دل به مکر و فن
Муфтӣу фақиҳу обиду зоҳид
مفتی و فقیه و عابد و زاهد
Гаштанди ҳамаи ?данон ба гирди ?дан
گشتند همه دنان به گرد دن
Гар бедилу маст халқ шуд ёрб
گر بیدل و مست خلق شد یارب
Чунаст ки мондаам ба зиндони ман
چون است که ماندهام به زندان من
Ман рондаи баҳам чу пеш гуҳ бошад
من رانده بهم چو پیش گَه باشد
Тнбўрӣу пои кӯбу барбати зан
طنبوری و پایکوب و بربطزن
Аз баҳри худои сӯии ин девон
از بهر خدای سوی این دیوان
Яке бингар ба чашми дилат , эй син
یکّی بنگر به چشم دلْت، ای سَن
Даҳ ҷой ба зари ъамомаи мутриб
ده جای به زر عِمامهٔ مطرب
Сад ҷои даридаи музеии муаззин
صد جای دریده موزهٔ مؤذن
Ҳоким ба чароғ дар басӣ аз мастӣ
حاکم به چراغ در بس از مستی
Аз дбаҳ мзгт афганд равған
از دبهٔ مزگت افگند روغن
Зини поигаҳи завол ҳар рӯзӣ
زین پایگه زوال هر روزی
Сар бар накунад зи мастии он кавдан
سر بر نکند ز مستی آن کودن
Вар мурғ биппарад аз буриш гуяд
ور مرغ بپرّد از برش گوید
Парии бркн ба пеши ман бФгн
پرّی برکن به پیش من بفگن
Вази бухли ниўФтд ба сад ҳиялат
وز بخل نیوفتد به صد حیلت
Аз мушти пари арзанаши яке арзан
از مشت پر ارزنش یکی ارزن
Беришват агар фириштае гардӣ
بیرشوت اگر فرشتهای گردی
Гирд дар ӯ ншоидти гаштан
گرد در او نشایدت گشتن
Чун ришва ба зери зонуаши дршд
چون رشوه به زیر زانوش در شد
Сад коҷи қавӣ ба торакаши барзан
صد کاج قوی به تارکش بر زن
Ҳокими дархуради шаҳрён бояд
حاکم درخورد شهریان باید
Некӯ набӯд фиришта дар гулхан
نیکو نبود فرشته در گلخن
Нашиносам аз ин азими гӯи бора
نشناسم از این عظیم گوباره
Ҷузи душмани хеш ба мисли як тан
جز دشمن خویش به مَثَل یک تن
Гӯйанд « чаро чу мо наме бошӣ
گویند «چرا چو ما نمیباشی
Бар оли расӯли Мустафои душман ? »
بر آل رسول مصطفی دشمن؟»
Гуфтор , Муҳамади расӯли аллоҳ
گفتار، محمد رسول الله
Вондри дил , кӣна чун ки Қоран
واندر دل، کینه چون کُه قارن
Девона шудааст мардуми андари дайн
دیوانه شدهست مردم اندر دین
Он зини сӯи бози вена аз он сӯи зан
آن زینسو باز وین از آنسو زن
Бе банди ншоидии яке зинҳо
بیبند نشایدی یکی زینها
Гар чанд ба нарх зар шудӣ оҳан
گر چند به نرخ زر شدی آهن
эй онкӣ ба амр туаст гарданда
ای آنکه به امر توست گردنده
Ин гунбади пари чароғ бе равзан
این گنبد پر چراغ بیروزن
Аз гирди ман ин сипоҳи девон ро
از گرد من این سپاه دیوان را
Ба қудрату фазли хеши бпрогн
به قدرت و فضل خویش بپراگن
Ҷузи онкӣ ба пеши ту ҳамеи нолам
جز آنکه به پیش تو همی نالم
Ман пеш ки донам ин сухани гуфтан ?
من پیش که دانم این سخن گفتن؟
Ҳоким ба миёни хасм ва он ман
حاکم به میان خصم و آن من
Пайғамбар туаст рӯзи подошн
پیغمبر توست روز پاداشن