эй онкии ҷузи тараб на ҳамеи бинмти талаб
ای آنکه جز طرب نه همی بینمت طلب
Гар мардумӣ сутур машав , мардумии талаб
گر مردمی ستور مشو، مردمی طلب
Бар лиззати бҳимӣ чун фитна гашта Эй
بر لذت بهیمی، چون فتنه گشتهای
Бас кардае бдонкаҳи ҳакимат буд лақаб
بس کردهای بدانکه حکیمت بود لقب
Чун нанигарӣ ки мечаҳ нависад бар ин замин
چون ننگری که می چه نویسد بر این زمین
Яздон ба хати хеш ва ба анфоси тираи шаб ?
یزدان به خط خویش و به انفاس تیرهشب؟
Бинависад ончӣ хоҳад ва худ бози бистарад
بنویسد آنچه خواهد و خود باز بسترد
Бингар бад-ӣни китобати пари нодири аҷаб
بنگر بدین کتابت پر نادر عجب
Андеша кун яке зи қаламҳои эзадӣ
اندیشه کن یکی ز قلمهای ایزدی
Дар нутфаҳоу хояи мурғону беху ҳуб
در نطفهها و خایهٔ مرغان و بیخ و حب
Хаттии падарату дигари модарат ва ту сеюм
خطی پدرْت و دیگر مادرْت و تو سوم
Хатяти беду дигари себ ва сеюм ънб
خطیت بید و دیگر سیب و سوم عنب
Хатяти асп ва дигар говасту хари сеюм
خطیت اسپ و دیگر گاوست و خر سوم
Хатяти бору дигари барг ва сеюм хшб
خطیت بار و دیگر برگ و سوم خشب
Чун нашнавӣ ки даҳр чаҳ гуяд ҳамеи ту ро
چون نشنوی که دهر چه گوید همی تو را
Аз розҳои раби нҳонк ба зери лаб ?
از رازهای ربّ نهانک به زیر لب؟
Гуядат нарми нарми ҳамеи к « ин чаҳ ҷой туаст »
گویدْت نرم نرم همی ک«این چه جای توست»
Бар хештан мапуашу нигаҳи дори рози раб
بر خویشتن مپوش و نگهدار راز رب
Кӯранду кар ҳар онкӣ набенанд ва нашунаванд
کورند و کر هر آنکه نبینند و نشنوند
Бар хоки хати эзад , вази осмони хтб
بر خاک خط ایزد، وز آسمان خطب
эй умматӣ ки малъуни даҷол кар кард
ای امتی که ملعون دجال کرّ کرد
Гӯши шумо зи баси ҷалбу гӯнаи гавани шағаб
گوش شما ز بس جلب و گونهگون شغب
Даҷол чист ? олам ва , шаби чашм кӯр ӯст
دجال چیست؟ عالم و شب چشم کور اوست
Венаи рӯзи чашми равшан ӯйаст бе риб
وین روز چشم روشن اوی است بیریَب
Чун зу ҳазарат бояд кардани ҳамеи нахуст
چون زو حذرت باید کردن همی نخست
Даҷолро бибин ба ҳақ , эй гов бе занб
دجال را ببین به حق، ای گاو بیذنب
Эзади яке дарахт баровард баси шариф
ایزد یکی درخت برآورد بس شریف
Аз баҳри хайру манфиати халқ дар араб
از بهر خیر و منفعت خلق در عرب
Хораши ҳамаи шуҷоату шохаши ҳамаи сахо
خارش همه شجاعت و شاخش همه سخا
Руста ба оби раҳмату ҳикмат бар ӯ рутаб
رسته به آب رحمت و حکمت بر او رطب
Оташ дар ӯ задеду мар ӯро бсухтед
آتش در او زدید و مر او را بسوختید
Ту бе вафои сутуру имомонат чун ҳтб
تو بیوفا ستور و امامانْت چون حطب
Таббати идои амомки рӯзии ҳазор бор
تبت یدا امامک روزی هزار بار
Кин феъл каз вай омад номади зи бўлҳб
کاین فعل کز وی آمد نامد ز بولهب
Аҳди ғадири хам , зан бўлҳб надошт
عهد غدیر خمّ، زن بولهب نداشت
Дар гардан шумост шудаи сахт чун кнб
در گردن شماست شده سخت چون کنب
Ва имрӯз нестед пушаймони зи феъли бад
و امروز نیستید پشیمان ز فعل بد
Феъли бад аз падар ба ту мондаи сети мунтасаб
فعل بد از پدر به تو ماندهست منتسب
Чун бишинавӣ ки Маккаи гирифтаи сети фотимӣ
چون بشنوی که مکه گرفتهست فاطمی
Бар дилат зл биорад ва бар танати тобу таб
بر دلت ذل بیارد و بر تنت تاب و تب
Арҷу ки сахти зуд ба фавҷии спидпўш
ارجو که سخت زود به فوجی سپیدپوش
Кӣна кашад худои зФўҷии сияҳи салб
کینه کشد خدای ز فوجی سیهسلب
Ваон офтоби ол паямбар кунад ба теғ
وان آفتاب آل پیمبر کند به تیغ
Хӯни падари зи гуруснаи аббосиёни талаб
خون پدر ز گرسنه عباسیان، طلب
Вази хӯни халқи хоки замини ҳала гаван кунад
وز خون خلق خاک زمین حلّهگون کند
Аз баҳри дайни ҳақи зи Бағдод то ҳалаб
از بهر دین حقّ ز بغداد تا حلب
Онгаҳ ки рӯз хеш бибинад лақаби фуруш
آنگه که روز خویش ببیند لقبفروش
На раҳм ёдаш ояд ва на лаҳв ва на тараб
نه رحم یادش آید و نه لهو و نه طرب
Вондри гулӯаши талх чу ҳанзал шавад асал
واندر گلوش تلخ چو حنظل شود عسل
Вондри буриши дурушт чу савҳон шавад қсб
واندر برش درشت چو سوهان شود قصب
Даъвӣ ҳаме кунад ки набиро хлиФтм
دعوی همی کند که نبی را خلیفتم
Дар халқ , ин шигифти ҳадисии сети булъаҷаб
در خلق، این شگفت حدیثیست بوالعجب
Зеро ки дайни сарой расӯласт ва малик ӯст
زیرا که دین سرای رسول است و ملک اوست
Каси малики каси набард дар ислом бе насаб
کس ملک کس نبرد در اسلام بینسب
Бар дайну халқи меҳтари гаштандии ин гуруҳ
بر دین و خلق مهتر گشتندی این گروه
Бўмслм ар набӯдӣ ва он шӯр ва он ҷалб ?
بومسلم ار نبودی و آن شور و آن جلب؟
Нисбат бидон сабаб бигирифтанд ин гуруҳ
نسبت بدان سبب بگرفتند این گروه
Каз ҷаҳл менасаб нашносанд аз сабаб
کز جهل می نسب نشناسند از سبب
Зон рӯзи бози деви бадишон илм зада сет
زان روز باز دیوِ بدیشان علَم زدهست
Вази деви аҳли дайн ба фиғонанд ва дар ҳрб
وز دیو اهل دین به فغانند و در هرب
Зишони ҷуз аз маҳолу хурофот кӣ шунӯд
زیشان جز از محال و خرافات کی شنود
Одинаҳоу ид , на шаъбон ва на раҷаб ?
آدینهها و عید، نه شعبان و نه رجب؟
Гар рўдзн равост эмому нбидхўор
گر رودْزَن رواست امام و نبیدخوار
Аспии сет низ онкӣ кунад кӯдак аз қсб
اسپیست نیز آنکه کند کودک از قصب
эй ҳуҷҷати хуросон аз нанги ин гуруҳ
ای حجت خراسان از ننگ این گروه
Дайнро ба шеъри мрситовар ндби ндб
دین را به شعر مرثیت آور ندب ندب
Вази мағриби офтоб чун барзад матарс агар
وز مغرب آفتاب چو برزد مترس اگر
Берун кунӣ ту низ ба имгони сар аз сурб
بیرون کنی تو نیز به یمگان سر از سرب