Гашти ҷаҳони кӯдакии дувоздаҳ сола

گشت جهان کودکی دوازده ساله

Аз саманаш рӯй вази бунафшаи глолаҳ

از سمنش روی وز بنفشه گلاله

Омад нозони зи ҳинди мурғи баҳорӣ

آمد نازان ز هند مرغ بهاری

Рӯй ниҳода ба мо ҷғолаҳи ҷғолаҳ

روی نهاده به ما جغاله جغاله

Бесалбу мФрши прндӣу рӯмӣ

بی‌سلب و مفرش پرندی و رومی

Дашт намонаду ҷибол ва на бсолаҳ

دشت نماند و جبال و نه بساله

То гул дар калла чун арӯс ниҳон шуд

تا گل در کله چون عروس نهان شد

Абри машшота шудаасту боди даллола

ابر مشاطه شده است و باد دلاله

Наргиси ҷмош чун ба лола нигаҳ кард

نرگس جماش چون به لاله نگه کرد

Бед бар оҳхти сӯии лолаи ктолаҳ

بید بر آهخت سوی لاله کتاله

Турфа саворӣаст гул фурӯхта ҳамвор

طرفه سواری است گل فروخته هموار

Оташаши обу ақиқу машки дболаҳ

آتشش آب و عقیق و مشک دباله

Гарна чу Юсуф шудааст гул , чу Зулайхо

گرنه چو یوسف شده است گل، چو زلیخا

Боғ чаро боз шуд дувоздаҳ сола ?

باغ چرا باز شد دوازده ساله؟

Чун бўзди хуши насими шохки бодом

چون بوزد خوش نسیم شاخک بادام

Сим нисорат кунад дурусту шголаҳ

سیم نثارت کند درست و شگاله

Боз қавӣ шуд ба боғи духтаракаш ро

باز قوی شد به باغ دخترکش را

Даст шудаи суст ва пой гашта камола

دست شده سست و پای گشته کماله

Рӯй ба дунё на , эй ниҳода бирав дил ,

روی به دنیا نه، ای نهاده برو دل،

Дод бихоҳ аз гулу бунафшау лола

داد بخواه از گل و بنفشه و لاله

Нестии огаҳи магар ки чун ту ҳазорон

نیستی آگه مگر که چون تو هزاران

Хӯрдааст ин гунбади пери зишти нколаҳ ?

خورده است این گنبد پیر زشت نکاله؟

Ҳар ки Марвро талоқ дод бҷўидш

هر که مرو را طلاق داد بجویدش

Дӯст надорад ҳгрзи шӯии ҳалола

دوست ندارد هگرز شوی حلاله

Фитна кунад халқро чу рӯй бипушад

فتنه کند خلق را چو روی بپوشد

Ҳамчуи арӯсон ба зери сабзи ғлолаҳ

همچو عروسان به زیر سبز غلاله

Гар ту ҳамеи суҳбати замонаи нҷўӣӣ

گر تو همی صحبت زمانه نجوئی

Омадат инак замони суҳбату ҳола

آمدت اینک زمان صحبت و حاله

Пери ҷаҳони бад сгол туаст сӯй ӯ

پیر جهان بد سگال توست سوی او

Мангару мисатони зи бади сголаҳи нўолаҳ

منگر و مستان ز بد سگاله نواله

Ҷуз ба ҷафоу иддаҳоаш пок дурӯғ аст

جز به جفا و عده‌هاش پاک دروغ است

Вар бидиҳад мари туро ҳазор қибола

ور بدهد مر تو را هزار قباله

Нек нигаҳ кун ба офариниши худ дар

نیک نگه کن به آفرینش خود در

То ба гуҳи перяти зи ҳоли сулола

تا به گه پیریت ز حال سلاله

Тоти яке ваъда кард ҳаргизи кон ро

تات یکی وعده کرد هرگز کان را

Боз ба рӯз дигар накард ҳавола

باز به روز دگر نکرد حواله

Меъдаи т чоҳӣаст эй рафиқ ки он чоҳ

معده‌ت چاهی است ای رفیق که آن چاه

Пар нашавад ҷуз ба хоку рег ва намола

پر نشود جز به خاک و ریگ و نماله

Ранҷ мабар ту ки худ ба хоки яке рӯз

رنج مبر تو که خود به خاک یکی روز

Бар ту кунандаш бломҳолу маҳола

بر تو کنندش بلامحال و محاله

Ҳам ба ту молади фалаки туро ки надорад

هم به تو مالد فلک تو را که ندارد

Ҷуз ки зи умри ту чархи бршдаҳи мола

جز که ز عمر تو چرخ برشده ماله

Нолш ӯро кашид модару фарзанд

نالش او را کشید مادر و فرزند

Шарбат ӯро чашид аммау хола

شربت او را چشید عمه و خاله

Насахт макраш тамом ноед агар ман

نسخت مکرش تمام ناید اگر من

Мҳбраҳи созами яке чу чоҳи зубола

محبره سازم یکی چو چاه زباله

Омадани лолау гузаштан ӯ кард

آمدن لاله و گذشتن او کرد

Лолаи рухсори ман чу зарди балола

لالهٔ رخسار من چو زرد بلاله

Ту ба пиёла набед хур ки марои бас

تو به پیاله نبید خور که مرا بس

Ҳбри сиёҳ ва қалам набеду пиёла

حبر سیاه و قلم نبید و پیاله

Даҳр ба прўизни замонаи фурӯи бехат

دهر به پرویزن زمانه فرو بیخت

Мардумро чаҳ хиёра ва чаҳ рзолаҳ

مردم را چه خیاره و چه رذاله

Ҳарчӣ дарави мағзу орад буд фурӯ шуд

هرچه درو مغز و آرد بود فرو شد

Бар сари мошўб омада аст нахола

بر سر ماشوب آمده است نخاله

Дев ситон шуд замину хоки хуросон

دیو ستان شد زمین و خاک خراسان

Зонка ҳамеи зи абри ҷаҳли боради жола

زانکه همی ز ابر جهل بارد ژاله

Доно донад каз об ҷаҳл наравед

دانا داند کز آب جهل نروید

Ҷуз ки ҳамаи деви киштманд ва наҳола

جز که همه دیو کشتمند و نهاله

Ҳикмат ҳуҷҷат бихон ки ҳикмати ҳуҷҷат

حکمت حجت بخوان که حکمت حجت

Беҳтар ва хуштар басии зи молу зи кола

بهتر و خوشتر بسی ز مال و ز کاله