эй хӯрдаи хуш ва карда фаровони фара

ای خورده خوش و کرده فراوان فره

Акнӯн ки рафт умр чаҳ гўӣӣ ки чаҳ ?

اکنون که رفت عمر چه گوئی که چه؟

эй бар ҷаҳандаи кара , зи чанголи марг

ای بر جهنده کره، ز چنگال مرگ

Шӯгар ба ҳилаи ҷусти туоне бҷаҳ

شو گر به حیله جست توانی بجه

Аз марг кас наҷуст ба бечорагӣ

از مرگ کس نجست به بیچارگی

Беҳудае набард касе раҳ ба даҳ

بی‌هوده‌ای نبرد کسی ره به ده

Ҳалқаи каманди гашти зиҳи перҳанат

حلقهٔ کمند گشت زه پیرهنت

Чун кард бар ту чархи камонро ба зиҳ

چون کرد بر تو چرخ کمان را به زه

Ту нарми шӯ чу гашти замонаи дурушт

تو نرم‌شو چو گشت زمانه درشت

Маста бирав ки суд надорад сета

مسته برو که سود ندارد سته

Бар на ба харати бор ки вақт омада аст

بر نه به خرت بار که وقت آمده است

Дил дар саройу ҷой сипанҷӣ манеҳ

دل در سرای و جای سپنجی منه

Хоҳӣ ки тири даҳри наёбади ту ро

خواهی که تیر دهر نیابد تو را

Ҷавшани зи илми ҷӯйу зи тоъати зира

جوشن ز علم جوی و ز طاعت زره

Бингар чигуна басти туро онкии баст

بنگر چگونه بست تو را آنکه بست

Андари ҷаҳон ба ришта ба чандини гиреҳ

اندر جهان به رشته به چندین گره

Бедори шӯи зи хоб каз ин сахти банд

بیدار شو ز خواب کز این سخت بند

Ҳаргиз касе нараст магари мнтбаҳ

هرگز کسی نرست مگر منتبه

Зорӣ накард суд касеро ки кард

زاری نکرد سود کسی را که کرد

Зорӣу оби чашми канораши зира

زاری و آب چشم کنارش زره

Умрат чу барфу яхи бгдозди ҳаме

عمرت چو برف و یخ بگدازد همی

ӯро ба ҳарчӣ кон нгдозд бидиҳ

او را به هرچه کان نگدازد بده

Зараст илм , умри бад-ӣн зира бидиҳ

زر است علم، عمر بدین زره بده

Дар гарми сайри барф ба зар дода ба

در گرم سیر برف به زر داده به

Кор сафар бисоз агарчӣ ту ро

کار سفر بساز اگرچه تو را

Ҳамсоя ҳаст аз ту басии соли ма

همسایه هست از تو بسی سال مه

Девӣаст саъб дар тани ту орзӯ

دیوی است صعب در تن تو آرزو

Ҷӯёии озу нозу маҳолу фара

جویای آز و ناز و محال و فره

Ҳргаҳ ки пеши рӯят сар барканд

هرگه که پیش رویت سر برکند

Чун оқилон ба чӯби нмидиши даҳ

چون عاقلان به چوب نمیدیش ده

Ҳамчун шукр ба ҳадяи зи ҳуҷҷат кунун

همچون شکر به هدیه ز حجت کنون

Бишинав з рӯй ҳикмати байтии ду се

بشنو ز روی حکمت بیتی دو سه

Фарзанд туаст нафас , ту молаши диҳиш

فرزند توست نفس، تو مالش دهش

Бероҳро яке ба раҳи орад ба раҳ

بی‌راه را یکی به‌ره آرد به ره

Ҳаргиз нагашт нек ва муҳаззаб нашуд

هرگز نگشت نیک و مهذب نشد

Фарзанди нобакор ба аҳсанту зиҳ

فرزند نابکار به احسنت و زه

Нокуштаи тухми ҳаргизи новирд бар

ناکشته تخم هرگز ناورد بر

эй дар камоли фазли туро ёр на

ای در کمال فضل تو را یار نه

Аз мардумон ба ҷумлаи ҷуз аз рӯй илм

از مردمان به جمله جز از روی علم

Маро ба маи мадор ва на киро ба ки

مه را به مه مدار و نه که را به که