То кӣ хурии дареғи зи брноӣӣ ?

تا کی خوری دریغ ز برنائی؟

Зини чоҳи орзӯи з чаҳ брноӣӣ ?

زین چاه آرزو ز چه برنائی؟

Донист боядат чу биФзўдӣ

دانست بایدت چو بیفزودی

Кохр , агарчӣ дайр , бФрсоӣӣ

کاخر، اگرچه دیر، بفرسائی

Бингар ки умри ту ба раҳе монад

بنگر که عمر تو به رهی ماند

Кӯтоҳ , агар ту аҳли ҳашу роӣӣ

کوتاه، اگر تو اهل هش و رائی

Ҳар рӯз манзилӣ биравӣ зини раҳ

هر روز منزلی بروی زین ره

Ҳарчанд кормидаҳ ва бар ҷоӣӣ

هرچند کارمیده و بر جائی

Зери кабӯди чарх бе осоиш

زیر کبود چرخ بی‌آسایش

Ҳаргиз гумон мабар ки бёсоӣӣ

هرگز گمان مبر که بیاسائی

Бар мураккаб замона нишаста сетӣ

بر مرکب زمانه نشسته‌ستی

Зу ҳеҷ рӯ нае ки фурӯди оӣӣ

زو هیچ رو نه‌ای که فرود آئی

Перии ниҳоди ханҷар бар на?ит

پیری نهاد خنجر بر نایت

То кӣ хурии дареғи зи брноӣӣ ?

تا کی خوری دریغ ز برنائی؟

Нохуни зи дасти ҳирс ба хурсандӣ

ناخن ز دست حرص به خرسندی

Чун нашиканӣу пасти нпироӣӣ ?

چون نشکنی و پست نپیرائی؟

Ҷонро ба оташи хираду тоъат

جان را به آتش خرد و طاعت

Аз маъсият чаро ки нполоӣӣ ?

از معصیت چرا که نپالائی؟

Панҷоҳ соли барасари девон

پنجاه سال براثر دیوان

Рафтӣ ба беФсорӣу рсўоӣӣ

رفتی به بی‌فساری و رسوائی

Бар маъсият гумошта рӯзу шаб

بر معصیت گماشته روز و شب

Ҷону дил ва ду гӯш ва ду биноӣӣ

جان و دل و دو گوش و دو بینائی

Як рӯз чунки некии блФнҷӣ

یک روز چونکه نیکی بلفنجی

Камтар буд зи риштаи иктоӣӣ

کمتر بود ز رشتهٔ یکتائی

Банди қабои чокарии султон

بند قبای چاکری سلطان

Чун аз миёни рехтаи нгшоӣӣ

چون از میان ریخته نگشائی

Фармони кирдигор яла карда

فرمان کردگار یله کرده

Шаҳро лутф кунӣ ки « чаҳ Фрмоӣӣ ? »

شه را لطف کنی که «چه فرمائی؟»

Муаззин чу хондат зпии масҷид

مؤذن چو خواندت زپی مسجد

Ту аўФтодаҳи жожи ҳамеи хоӣӣ

تو اوفتاده ژاژ همی خائی

Вар шоҳ хондат ба сӯии гулшан

ور شاه خواندت به سوی گلشن

Раҳро ба чашм ва рӯй бпимоӣӣ

ره را به چشم و روی بپیمائی

То мазҳаби ту ин буду сират

تا مذهب تو این بود و سیرت

Ҷузи мрҷҳимро ту куҷои шоӣӣ ?

جز مرجحیم را تو کجا شائی؟

Дар кори хеши ғофил чун бошӣ ?

در کار خویش غافل چون باشی؟

Бар хештани магар ба мъодоӣӣ !

بر خویشتن مگر به معادائی!

Чун сӯии илму тоъати нштобӣ ?

چون سوی علم و طاعت نشتابی؟

эй рафтанӣ шуда чаҳ ҳамеи поӣӣ ?

ای رفتنی شده چه همی پائی؟

Бе илми дайни ҳаме чаҳ тамаъи дорӣ ?

بی علم دین همی چه طمع داری؟

Дар ҳовани оби хира чаро соӣӣ ?

در هاون آب خیره چرا سائی؟

Осии сазои раҳмат кӣ бошад ?

عاصی سزای رحمت کی باشد؟

Хуршедро ҳаме ба гули андоӣӣ !

خورشید را همی به گل اندائی!

Раҳмат на хона Эйаст баланду хуш

رحمت نه خانه‌ای است بلند و خوش

На ҷома Эйаст рангӣу пҳноӣӣ !

نه جامه‌ای است رنگی و پهنائی!

Дайнасту илми раҳмат , худ доне

دین است و علم رحمت، خود دانی

ӯро агар ту зи аҳли тؤлоӣӣ

او را اگر تو ز اهل تؤلائی

Раҳмат ба сӯии ҷони ту нгроид

رحمت به سوی جان تو نگراید

То ту ба сӯй раҳмат нагароӣ

تا تو به‌سوی رحمت نگرائی

Бахшоиш аз ки чашми ҳамеи дорӣ ?

بخشایش از که چشم همی داری؟

Брхўиштни худ аз чаҳ нбхшоӣӣ ?

برخویشتن خود از چه نبخشائی؟

Як чанд агар зроаҳи биФтодӣ

یک چند اگر زراه بیفتادی

Зии роҳи бози шӯ ки на шидоӣӣ

زی راه باز شو که نه شیدائی

Шояд ки сӯрати гнҳонт ро

شاید که صورت گنهانت را

Акнӯн ба дасти тавбаи бёроӣӣ

اکنون به دست توبه بیارائی

Аввали хатои зи одаму ҳаввои бад

اول خطا ز آدم و حوا بد

Ту ҳам зи насли одами вҳўоӣӣ

تو هم ز نسل آدم وحوائی

Башитоб сӯии тоъату зии дониш

بشتاب سوی طاعت و زی دانش

Ғарра машав ба муҳлати днёӣӣ

غره مشو به مهلت دنیائی

Он кун зи корҳо ки чу дигари кас

آن کن ز کارها که چو دیگر کس

Онро кунад бар онаш ту бстоӣӣ

آن را کند بر آنش تو بستائی

Дар корҳои динӣу днёӣӣ

در کارهای دینی و دنیائی

Ҷуз ҳамчунон мабош ки бнмоӣӣ

جز همچنان مباش که بنمائی

Зинҳор ки ба сирати тарророн

زنهار که به‌سیرت طراران

Арзан намӯда реги нпимоӣӣ

ارزن نموده ریگ نپیمائی

Бо мардум нФоиаҳ макун суҳбат

با مردم نفایه مکن صحبت

Зеро ки аз нФоиаҳи бёлоӣӣ

زیرا که از نفایه بیالائی

Чун рӯзгори бртўи бёшўбд

چون روزگار برتو بیاشوبد

Як чанд пеша кун ту шкибоӣӣ

یک چند پیشه کن تو شکیبائی

Зеро ки гӯнаи гӯна ҳаме гардад

زیرا که گونه گونه همی گردد

ҶоФии ҷаҳон , чу мардуми сўдоӣӣ

جافی جهان ،چو مردم سودائی

Бар суҳбати нФоиаҳ ва бе дониш

بر صحبت نفایه و بی‌دانش

Багазин ба табъи ваҳшати тнҳоӣӣ

بگزین به‌طبع وحشت تنهائی

Бар хуии неку адли вкми озорӣ

بر خوی نیک و عدل وکم آزاری

БФзоӣ то камоли биФзоӣӣ

بفزای تا کمال بیفزائی

эй бе вафои замонаи ту мари моро ,

ای بی‌وفا زمانه تو مر ما را،

Ҳарчанд бевФоӣӣ , дар боӣӣ

هرچند بی‌وفائی ،در بائی

зи обистанӣ тиҳӣ нашӯй ҳаргиз

ز آبستنی تهی نشوی هرگز

Ҳарчанд рӯзи рӯзи ҳамеи зоӣӣ

هرچند روز روز همی زائی

Зеро зи баҳри неъмати боқии ту

زیرا ز بهر نعمت باقی تو

Сармояи тавонгарӣ моӣӣ

سرمایه توانگری مائی

Пайдоат дигарасту ниҳони дигар

پیدات دیگر است و نهان دیگر

Ботин чу хои рӯи зоҳири хрмоӣӣ

باطن چو خار و ظاهر خرمائی

Имрӯз ҳарчӣ мони бидиҳӣ , фардо

امروز هرچه‌مان بدهی، فردا

Аз мо мкобраҳи ҳамаи брбоӣӣ

از ما مکابره همه بربائی

Донад хиради ҳаме ки бар ин одат

داند خرد همی که بر این عادت

Кории бузургро шудаи барпоӣ

کاری بزرگ را شده برپایی

Ҷон гавҳарасту тани садафи гавҳар

جان گوهر است و تن صدف گوهر

Дар шахси мардумӣ ва ту дрёӣӣ

در شخص مردمی و تو دریائی

Бал мардумаст миваи туро ва , ту

بل مردم است میوه تو را و، تو

Яке дарахти хуби мҳёӣӣ

یکی درخت خوب مهیائی

Маъюби нестии ту валикини мо

معیوب نیستی تو ولیکن ما

Бар ту наҳем айби зи ръноӣӣ

بر تو نهیم عیب ز رعنائی

эй ҳуҷҷати замини хуросони ту

ای حجت زمین خراسان تو

Ҳарчанд қаҳр карда ғўғоӣӣ

هرچند قهر کردهٔ غوغائی

Пинҳон шудӣ валек ба ҳикмат ҳо

پنهان شدی ولیک به حکمت‌ها

Хўршидўори шуҳрау пидоӣӣ

خورشیدوار شهره و پیدائی

Аз шахси тира гарчи ба имгонӣ

از شخص تیره گرچه به یمگانی

Аз қавли хуб бар сари ҷўзоӣӣ

از قول خوب بر سر جوزائی

Аз ҳарчӣ гуфтаам на ҳаме ҷӯям

از هرچه گفته‌ام نه همی جویم

Ҷузи некӣ , эй худои ту доноӣӣ

جز نیکی، ای خدای تو دانائی