эй онкии надими бодау ҷомӣ
ای آنکه ندیم باده و جامی
То умри магари барин бФрҷомӣ
تا عمر مگر برین بفرجامی
Чун дашти ҳарири сабз дар пӯшад
چون دشت حریر سبز در پوشد
Воид ба нишоти ҳиссӣ аз номӣ
وآید به نشاط حسی از نامی
Гуҳи рафта ба дашт бо тмошоӣӣ
گه رفته به دشت با تماشائی
Гуҳи хуфта ба зери шохи бодомӣ
گه خفته به زیر شاخ بادامی
Бигузашт тамӯзи сӣ чиҳил бар ту
بگذشت تموز سی چهل بر تو
Аз баҳр чаҳ мондае бад-ӣни хомӣ ?
از بهر چه ماندهای بدین خامی؟
Хушаст туро саҳаргаҳон рафтан
خوش است تو را سحرگهان رفتن
Аз ҷома ба ҷом , агар бннҷомӣ
از جامه به جام، اگر بننجامی
Лекини фалакати ҳамеи бФрҷомд
لیکن فلکت همی بفرجامد
Фарҷоми нигар , чаҳ фитна бар ҷомӣ ?
فرجام نگر، چه فتنه بر جامی؟
Доим ба шикор дар ҳамеи тозӣ
دایم به شکار در همی تازی
Ва огоҳ нае ки монда дар домӣ
و آگاه نهای که مانده در دامی
Ҷузи хоки з даҳр нест баҳри ту
جز خاک ز دهر نیست بهر تو
Ҳарчанд ки бар фалак чу баҳромӣ
هرچند که بر فلک چو بهرامی
Фардо ба Асои ҳамят бояд рафт
فردا به عصا همیت باید رفت
Имрӯзи чунин чу кбг чаҳ хиромӣ ?
امروز چنین چو کبگ چه خرامی؟
Қади алифят лоам шуд , бингар ,
قد الفیت لام شد، بنگر،
Мангар чандин ба зулфаки ломӣ
منگر چندین به زلفک لامی
Аз ҳирс ба вақти чошт чун кргс
از حرص به وقت چاشت چون کرگس
Дар чоч ва , ба вақти шом дар шомӣ
در چاچ و، به وقت شام در شامی
Чун дод бихоҳам аз ту баси тундӣ
چون داد بخواهم از تو بس تندی
Лекин чу ситам кунӣ хешу ромӣ
لیکن چو ستم کنی خویش و رامی
Айдун шабу рӯз бар ситам кардан
ایدون شب و روز بر ستم کردن
Устодаи зи баҳри аспу астомӣ
استاده ز بهر اسپ و استامی
Дар дунёи сахти сахтӣ ва дар дайн
در دنیا سخت سختی و در دین
Баси сусту миёнаи кору ҳангомӣ
بس سست و میانهکار و هنگامی
Сӯй ту наёмадааст пайғамбар
سوی تو نیامده است پیغمبر
ё ту на сазоу аҳли пайғомӣ
یا تو نه سزا و اهل پیغامی
Ҳар рӯз ба мазҳаб дигар бошӣ
هر روز به مذهب دگر باشی
Гуҳ дар чаҳ жарфу гоҳ бар бомай
گه در چه ژرف و گاه بر بامی
То бе адабии ҳаме туоне кард
تا بیادبی همی توانی کرد
Хӯни уламо ба дами бёшомӣ
خون علما به دم بیاشامی
Лекин чу касят миҳмонӣ кард
لیکن چو کسیت میهمانی کرد
Аз пар хӯрдани ҳамеи нёромӣ
از پر خوردن همی نیارامی
Гар носибӣати барад умр бошӣ
گر ناصبیت برد عمر باشی
Вар шиъӣ хондат алии номӣ
ور شیعی خواندت علی نامی
Вонгаҳ ки шудӣ заъиф биншинӣ
وانگه که شدی ضعیف بنشینی
Бо зуҳд чу бӯи язиди бастомӣ
با زهد چو بو یزید بسطامی
Бо оммаи халқи гўӣӣ аз хосам
با عامه خلق گوئی از خاصم
Лекини сӯии хоси камтар аз омӣ
لیکن سوی خاص کمتر از عامی
эй ҳуҷҷат аз ин чунин бе озармон
ای حجت از این چنین بیآزرمان
То чанд кашии маҳолу нокомӣ ?
تا چند کشی محال و ناکامی؟
Аз хўг ба боғ дар чаҳ афзоед
از خوگ به باغ در چه افزاید
Ҷузи зиштӣу хомӣ ва беандомӣ ?
جز زشتی و خامی و بیاندامی؟
Иблис адуаст мари туро зеро
ابلیس عدو است مر تو را زیرا
Ту одами аҳлу аҳли аҳкомӣ
تو آدم اهل و اهل احکامی
Мштоб ба хӯни ҷоми азирои ту
مشتاب به خون جام ازیرا تو
Мари Нӯҳи замони хешро сомӣ
مر نوح زمان خویش را سامی
Аз рӯҳи шарифи ҳамчуи арвоҳӣ
از روح شریف همچو ارواحی
Гарчи ба тан аз ҷаҳони аҷсомӣ
گرچه بهتن از جهان اجسامی
эй маъдани фатҳи внсри мустансир
ای معدن فتح ونصر مستنصر
Шоҳони ҳамаи рӯбаҳ ва ту зарғомӣ
شاهان همه روبه و تو ضرغامی
Ман бандаи тавонгарам ба илми ту
من بنده توانگرم به علم تو
Зеро ту тавонгар аз ҷаҳони томӣ
زیرا تو توانگر از جهان تامی
Ҳар кориро буд саранҷомӣ
هر کاری را بود سرانجامی
Ту олами ҳисро саранҷомӣ
تو عالم حس را سرانجامی
Ман бар сари дшмнонти самсомам
من بر سر دشمنانت صمصامم
Ту соҳиби зулфиқору самсомӣ
تو صاحب ذوالفقار و صمصامی