Ҷаҳони бозӣ гарӣ донад макун бо ин ҷаҳони бозӣ

جهان بازیگری داند مکن با این جهان بازی

Ки дар Монӣ ба дом ӯ агарчӣ тези пари бозӣ

که در مانی به دام او اگرچه تیز پر بازی

Баровардам чу кохии хуб ва акнӯн май фурӯди орад

برآوردم چو کاخی خوب و اکنون می‌فرود آرد

Баровардаи фурӯд оре набошад кори ҷузи бозӣ

برآورده فرود آری نباشد کار جز بازی

Чаҳ бошад бозӣ он бошад ки ноед ҳеҷ ҳосил зу

چه باشد بازی آن باشد که ناید هیچ حاصل زو

Ту пас , пўро , ба рӯзу шаби пас бозии ҳамеи тозӣ ?

تو پس، پورا، به روز و شب پس بازی همی تازی؟

Ба чанги бози гетӣ дар чу бозати гашти сари песа

به چنگ باز گیتی در چو بازت گشت سر پیسه

Кунунат боз ёбад гашт аз ин бозӣу таннозӣ

کنونت باز یابد گشت از این بازی و طنازی

Нишебӣ буд брноӣии сарафрозон ҳаме рафтӣ

نشیبی بود برنائی سرافرازان همی رفتی

Фароз перӣ омад пешат акнӯн сари ниФрозӣ

فراز پیری آمد پیشت اکنون سر نیفرازی

Ҷавонӣ чун нишебат буд азон тозон ҳаме рафтӣ

جوانی چون نشیبت بود ازان تازان همی رفتی

Кунун перӣ фароз туаст азон хуши хуши ҳамеи ёзӣ

کنون پیری فراز توست ازان خوش خوش همی یازی

Ҳамеи лофӣ ки ман ҳангоми брноӣӣ чунин кардам

همی لافی که من هنگام برنائی چنین کردم

Чаҳ чизстт кунун ҳосил ? набӯдаи чиз чун нозӣ ?

چه چیزستت کنون حاصل؟ نبوده چیز چون نازی؟

Чаро ҳангоми чизу нози пас чизеи нилФғдӣ

چرا هنگام چیز و ناز پس چیزی نیلفغدی؟

Ки бигирифтят дастии вақт бечизе ва бе нозӣ

که بگرفتیت دستی وقت بی‌چیزی و بی‌نازی

Ҳамаи аҳволи днёӣии чунон моҳӣаст дар дарё

همه احوال دنیائی چنان ماهی است در دریا

Ба дарё дар туро мулкӣ набошад моҳӣ , эй ғозӣ

به دریا در تو را ملکی نباشد ماهی، ای غازی

Чу рӯй даҳри зии бозии трозидни ҳамеи бинӣ

چو روی دهر زی بازی طرازیدن همی بینی

Сазадгар зу битобӣ рӯйу кори хеши бтрозӣ

سزد گر زو بتابی روی و کار خویش بطرازی

Напардозад ба кори ту тану ҷони фарибанда

نپردازد به کار تو تن و جان فریبنده

Агар мари илму тоъатро ту ҷон ва тан напардозӣ

اگر مر علم و طاعت را تو جان و تن نپردازی

Ҳамеи ин чарх бе анҷоми умратро бинҷомад

همی این چرخ بی‌انجام عمرت را بینجامد

Пас акнӯнгар ту кори дайни нёғозӣ кӣ оғозӣ ?

پس اکنون گر تو کار دین نیاغازی کی آغازی؟

Зиноу масхарау ҷавру маҳолу ғайбату дуздӣ

زنا و مسخره و جور و محال و غیبت و دزدی

Дурӯғу макру ғашу кибру таррорӣу ғаммозӣ

دروغ و مکر و غشّ و کبر و طرّاری و غمّازی

зи сиратҳои девонаст , андар норт андозад

ز سیرت‌های دیوان است، اندر نارت اندازد

Агар зинҳо буруни нораии сар ва як сӯаши нндозӣ

اگر زینها برون ناری سر و یک‌سوش نندازی

Тўрои дониш ба таклифасту нодонии табиӣ , зин

تورا دانش به تکلیف است و نادانی طبیعی، زین

Ҳаме бо ту бисозад ҷаҳл чун бо ҷаҳли дрсозӣ

همی با تو بسازد جهل چون با جهل درسازی

Чу дил бо ҷаҳл яке шуд ҷдоӣии шани зи якдигар

چو دل با جهل یکّی شد جدائی‌شان ز یکدیگر

Бидон бошад ки дилро ба оташи парҳези бгдозӣ

بدان باشد که دل را بآتش پرهیز بگدازی

Чаро дар ҷустан дониш нагирад озат , эй нодон ,

چرا در جستن دانش نگیرد آزت، ای نادان،

Агар дар ҷустани чизе ки онат нест бо озӣ ?

اگر در جستن چیزی که آنت نیست با آزی؟

Ҳамеи тозӣ ба маҷлисҳо ки ман тозӣ накӯ донам

همی تازی به مجلس‌ها که من تازی نکو دانم

зи баҳри илм фарқонаст азиз , эй бехирад , тозӣ

ز بهر علم فرقان است عزیز، ای بی‌خرد، تازی

Хазинаи илм фарқонаст , агар на бар ҳавойии ту

خزینهٔ علم فرقان است، اگر نه بر هوائی تو

Ки барадати пас ҳавозии ҷузи ҳавои зии шеъри Аҳвозӣ ?

که بردت پس هوازی جز هوا زی شعر اهوازی؟

Хазинаи рози яздони инки фарқонаст азон хор аст

خزینهٔ راز یزدان اینکه فرقان است ازان خوار است

Ба сӯии ту ки ту бо деви ҳиялати соз дар розӣ

به سوی تو که تو با دیو حیلت‌ساز در رازی

Гар анбозӣ ба дайни андари зи ҳиялатгар ҷудои гардӣ

گر انبازی به دین اندر ز حیلتگر جدا گردی

Вагар на мари маро бо ту ба дайн дар нест анбозӣ

وگر نه مر مرا با تو به دین در نیست انبازی

Ту ҳиялати соз кисозӣ ба дил бо ман ба дайни андар ?

تو حیلتـساز کی سازی به دل با من به دین اندر؟

Ки ман чун чоҳи сарбозам ва ту чун чоҳи сад бозӣ

که من چون چاه سربازم و تو چون چاه صد بازی

Аз ин лоФндгони воўози ҷӯёни бугсал эй ҳуҷҷат

از این لافندگان واواز جویان بگسل ای حجت

Ки ту марди ҳақу зуҳдӣ на марди лофу овозӣ

که تو مرد حق و زهدی نه مرد لاف و آوازی

Туро зини ҷоҳилони он бас ки ранҷии ноидти зишон

تو را زین جاهلان آن بس که رنجی نایدت زیشان

Сухан кӯтоҳ кун зишон на аз чочӣ на аз розӣ

سخن کوتاه کن زیشان نه از چاچی نه از رازی

Турои дебои анбари буи гулрангаст дар хотир

ترا دیبای عنبر بوی گلرنگ است در خاطر

Ҳаме кун арза бар доно ки атторӣу бзозӣ

همی کن عرضه بر دانا که عطّاری و بزّازی