Шодӣу ҷавонӣу пешгоҳӣ
شادی و جوانی و پیشگاهی
Хоҳӣу заъифӣ ва ғам нахоҳӣ
خواهی و ضعیفی و غم نخواهی
Лекин ба мурод ту нест гардун
لیکن به مراد تو نیست گردون
Зинаст ба кори андаруни табоҳӣ
زین است به کار اندرون تباهی
Хоҳӣ ки Бамоне ва ҳам наМонӣ
خواهی که بمانی و هم نمانی
Хоҳӣ ки накоҳӣ ва ҳам бакоҳӣ
خواهی که نکاهی و هم بکاهی
Чунон ки фузудӣ бакоҳӣ аирок
چونان که فزودی بکاهی ایراک
Бар сират ва бар одати гиёҳӣ
بر سیرت و بر عادت گیاهی
Чоҳӣаст ҷаҳони жарф ва мо бадв дар
چاهی است جهان ژرف و ما بدو در
Ҷўӣими ҳамеи тахту гоҳи шоҳӣ
جوئیم همی تخت و گاه شاهی
Дар чоҳи гуҳу шаҳ чигуна бошад ?
در چاه گه و شه چگونه باشد؟
Нашунӯд касе подшои чоҳӣ
نشنود کسی پادشای چاهی
эй дар талаби подшоҳӣ , аз ман
ای در طلب پادشاهی، از من
Бррс ки чаҳ чизаст подшоҳӣ
بررس که چه چیز است پادشاهی
Бар хуй сутурон машав ба ки бар
بر خوی ستوران مشو به که بر
Бар гуҳ чаҳ нишинӣ чу аҳли коҳӣ ?
بر گه چه نشینی چو اهل کاهی؟
Мардум чу пазироӣ дониш омад
مردم چو پذیرای دانش آمد
Гарданаш бидоданд мӯру моҳӣ
گردنش بدادند مور و ماهی
Чун гашт ба дониши тамом онгаҳ
چون گشت به دانش تمام آنگه
Гардан диҳадаш чарху даҳри доҳӣ
گردن دهدش چرخ و دهر داهی
Дониш набӯд онкии пеши шоҳон
دانش نبود آنکه پیش شاهان
Яктоаи қадатро кунад дўтоҳӣ
یکتاه قدت را کند دوتاهی
Ин оз буд , эй писар , на дониш
این آز بود، ای پسر، نه دانش
Якбораи чунин хар мабошу соҳӣ
یکباره چنین خر مباش و ساهی
Дарвешӣ агар бетамизу илмӣ
درویشی اگر بیتمیز و علمی
Ҳарчанд ки бо молу малику ҷоҳӣ
هرچند که با مال و ملک و جاهی
Он илм набошад ки бар сипедӣ
آن علم نباشد که بر سپیدی
Ба ҳамонаш набиштааст бо сиёҳӣ
به همانش نبشته است با سیاهی
Илми он буд , оре , ки мардуми он ро
علم آن بود، آری، که مردم آن را
Бархонад аз ин санъати илоҳӣ
برخواند از این صنعت الهی
Ин илм агар ҳозираст пешат
این علم اگر حاضر است پیشت
Яздон ба ту додааст пешгоҳӣ
یزدان به تو داده است پیشگاهی
Вари нестии огоҳ азин биҷӯяш
ور نیستی آگاه ازین بجویش
Зеро ки кунун бар сари дӯроҳӣ
زیرا که کنون بر سر دوراهی
Парҳез кун аз лаҳви азонкаҳи ҳаргиз
پرهیز کن از لهو ازانکه هرگز
Сармоя накардааст ҳеҷ лоҳӣ
سرمایه نکرده است هیچ لاهی
Машғӯл машав ҳамчуи ин сутурон
مشغول مشو همچو این ستوران
Аз илми илоҳии бад-ӣни млоҳӣ
از علم الهی بدین ملاهی
Дайнаст сар ва ин ҷаҳон кулоҳ аст
دین است سر و این جهان کلاه است
Бе сари ту чаро дар ғами кулоҳӣ
بیسر تو چرا در غم کلاهی
Бо молу сипоҳии зи дайну дониш
با مال و سپاهی ز دین و دانش
Ҳарчанд ки бемол ва бе сипоҳӣ
هرچند که بیمال و بیسپاهی
Вари дониш ва дайн нестат ба чоҳӣ
ور دانش و دین نیستت به چاهی
Ҳарчанд ки бо тоҷу тахт ва гоҳе
هرچند که با تاج و تخت و گاهی
эй монда ба кирдори хеши ғофил
ای مانده به کردار خویش غافل
Аз амри илоҳӣ ва аз навоҳӣ
از امر الهی و از نواهی
Аз ҷаҳли қавитар гунаҳ чаҳ бошад ?
از جهل قویتر گنه چه باشد؟
Хира чаҳ барии занн ки бегуноҳӣ ?
خیره چه بری ظن که بیگناهی؟
Аз илм паноҳӣ бисоз муҳкам
از علم پناهی بساز محکم
То рӯзи зарурати бадви паноҳӣ
تا روز ضرورت بدو پناهی
Пандӣ бидиҳ эй ҳуҷҷати хуросон
پندی بده ای حجت خراسان
Равшан ки ту бар чархи фазли моҳӣ
روشن که تو بر چرخ فضل ماهی
Ҳарчанд ки аз даҳр бо сафоҳат
هرچند که از دهر با سفاهت
Бо нола ва бо дарду ранҷу оҳӣ
با ناله و با درد و رنج و آهی
Зеро ки ту дар шорсони ҳикмат
زیرا که تو در شارسان حکمت
Бо неъмат ва бо молу даст гоҳе
با نعمت و با مال و دست گاهی