эй тамаъ карда зи нодонӣ ба умри ҳаргизӣ

ای طمع کرده ز نادانی به عمر هرگزی

Бо фузӯнӣу камии мари ҳаргизиро кӣ сзӣ ?

با فزونی و کمی مر هرگزی را کی سزی؟

Дар миёни оташӣу андари миёнат оташ аст

در میان آتشی و اندر میانت آتش است

Обро чандини ҳаме аз бими оташ чун мзӣ ?

آب را چندین همی از بیم آتش چون مزی؟

Гар ҳамеи хоҳӣ ки ҷовидони Бамоне , эй писар ,

گر همی خواهی که جاویدان بمانی، ای پسر،

Дар миёни ин ду оташи хештанро чун пазӣ ?

در میان این دو آتش خویشتن را چون پزی؟

Дар миён хазу бузи мари хокро пинҳон ки кард

در میان خز و بز مر خاک را پنهان که کرد

Ҷузи ту ? аз хокӣ сириштау хуфта бар хаз ва бизӣ

جز تو؟ از خاکی سرشته و خفته بر خز و بزی

Аз куҷои андари хазидаи сетии бад-ӣн бе дар ҳисор ?

از کجا اندر خزیده‌ستی بدین بی‌در حصار؟

Ҳамчунон як рӯз аз ӣнҷои ногаҳон берун хазӣ

همچنان یک روز از اینجا ناگهان بیرون خزی

Нек бар рас то буруни зини диз чаҳ бояд мари ту ро

نیک بر رس تا برون زین دز چه باید مر تو را

Он ба дастовар кунун кандар миёни ин дизӣ

آن به دست آور کنون کاندر میان این دزی

Ҳамчунин донам нахоҳад монад баргашти замон

همچنین دانم نخواهد ماند برگشت زمان

Мӯии ҷаъдати анбарӣ ва рӯй хубати қирмизӣ

موی جعدت عنبری و روی خوبت قرمزی

Бе гумони шӯ зонка як рӯзи абри даҳр бе вафо

بی‌گمان شو زانکه یک روز ابر دهر بی‌وفا

Барфи боради ҳам бар он шоҳспрғми мрғзӣ

برف بارد هم بر آن شاهسپرغم مرغزی

Ҳурмузу хусрави тиҳии рафтанд аз ӣнҷо , эй писар ,

هرمز و خسرو تهی رفتند از اینجا، ای پسر،

Пас ҳамон гирам ки ту худ хусравӣ ё ҳурмузӣ

پس همان گیرم که تو خود خسروی یا هرمزی

Қудрату малику саноати хираи даъвӣ чун кунӣ

قدرت و ملک و صناعت خیره دعوی چون کنی

Чун худ аз мондан дар ин маснӯъи хонаи оҷизӣ ?

چون خود از ماندن در این مصنوع خانه عاجزی؟

Онкӣ бар ҳукму қазои ҳатм ӯ бархестанд

آنکه بر حکم و قضای حتم او برخاستند

Зини сиёҳу тираи маркази зиндагони марказӣ

زین سیاه و تیره مرکز زندگان مرکزی

Андари ин ноҳар газӣ аз баҳр он оварадмон

اندر این ناهر گزی از بهر آن آوردمان

То билФнҷим аз ин ҷои молу малики ҳаргизӣ

تا بیلفنجیم از این‌جا مال و ملک هرگزی

Модар туаст ин ҷаҳон бингар каз ин модари ҳаме

مادر توست این جهان بنگر کز این مادر همی

Неки бахту ҷилди зодӣ ё ба нафрин ва хазӣ

نیک‌بخت و جلد زادی یا به نفرین و خزی

Чун нилФнҷӣ ба тоъати умри ҷовидии ҳаме ?

چون نیلفنجی به طاعت عمر جاویدی همی؟

Чун ҳамеи шодони ббошӣ ?герат гӯям « дайри зӣ » ?

چون همی شادان بباشی گرت گویم «دیر زی»؟

Тани зи баҳр тоъатат доданд , осӣ чун шудӣ ?

تن ز بهر طاعتت دادند، عاصی چون شدی؟

Гар нае бадбахт , бар пистони модар чун газӣ ?

گر نه‌ای بدبخت، بر پستان مادر چون گزی؟

Оризӣ бо молу малик ва то рисӣ бар обу нон

عارضی با مال و ملک و تا رسی بر آب و نان

Куштае дар хоки нодонии дарахти грбзӣ

کشته‌ای در خاک نادانی درخت گربزی

Ҳам сапедорӣ ба беборӣ ва ҳам бе соягӣ

هم سپیداری به بی‌باری و هم بی‌سایگی

Гар брстии беҳтар он бошад ки ҳаргизи нғрзӣ

گر برستی بهتر آن باشد که هرگز نغرزی

Гар бизиро аз ту пайдои гашти маънӣ зонка ту

گر بزی را از تو پیدا گشت معنی زانکه تو

Бе шубони дарандаи гиреҳгӣ бо шубон лоғар бизӣ

بی‌شبان درنده گرگی با شبان لاغر بزی

Илму тоъати варз то мардуми шӯй , имрӯзи ту

علم و طاعت ورز تا مردم شوی، امروز تو

Виҳко , монанди мардуми зери дебо ва хазӣ

ویحکا، مانند مردم زیر دیبا و خزی

Пурвази ҷон илм бошад илми ҷӯ аз баҳри онк

پروز جان علم باشد علم جو از بهر آنک

Ҷома бемиқдор ва қимат гардад аз бе прўзӣ

جامه بی‌مقدار و قیمت گردد از بی‌پروزی

Молу малику зӯри тан доим намонад кин ҳама

مال و ملک و زور تن دایم نماند کاین همه

Пирзиҳоонду бас беқадар бошад пирзӣ

پیرزیهااند و بس بی‌قدر باشد پیرزی

Оҷизӣ гиреҳгӣаст эй ғофил ки ӯ мардум хӯрд

عاجزی گرگی است ای غافل که او مردم خورد

Оҷизи оӣӣ бегумон ҳарчанд кокнўни мӯъҷизӣ

عاجز آئی بی‌گمان هرچند کاکنون معجزی

Дайр бурноед туро кандар биёбони аўФтӣ

دیر برناید تو را کاندر بیابان اوفتی

Хона акнӯн кун пар аз бар кандар ин бар бурузӣ

خانه اکنون کن پر از بر کاندر این بر بروزی

Панди ҳуҷҷатро бихон ва дарс кун зеро ки ҳаст

پند حجت را بخوان و درس کن زیرا که هست

Чун қирон аз муҳкамии вази некӯии вази мӯҷазӣ

چون قران از محکمی وز نیکوی وز موجزی