Он ҷангии марди шоягонӣ

آن جنگی مرد شایگانی

Маърӯф шуда ба посбонӣ

معروف شده به پاسبانی

Дар гарданаш аз ақиқи тъўиз

در گردنش از عقیق تعویذ

Бар сараши кулоҳи арғавонӣ

بر سرش کلاه ارغوانی

Бар рӯй накӯаши чашми рангин

بر روی نکوش چشم رنگین

Чун бар гули зарди хӯни Чехияоне

چون بر گل زرد خون چکانی

Бар пушти Фгндаҳ чун арӯсон

بر پشت فگنده چون عروسان

Зарбафти радои парниёнӣ

زربفت ردای پرنیانی

Бисёр накӯтар аз арӯсон

بسیار نکوتر از عروسان

Мардӣаст ба перӣу ҷавонӣ

مردی است به پیری و جوانی

Безан нахурд таоми ҳаргиз

بی‌زن نخورد طعام هرگز

Аз баси лутфу зи меҳрбонӣ

از بس لطف و ز مهربانی

То зинда ҳамеша чун саворӣ

تا زنده همیشه چون سواری

Бо бонгу нишоту шодмонӣ

با بانگ و نشاط و شادمانی

Вондри пас хеши ду аломат

واندر پس خویش دو علامت

Кардааст ба пой , хусравоне

کرده است به پای، خسروانی

Олӯда ба хӯни кулоҳу тавқаш

آلوده به خون کلاه و طوقش

Инаст зи прдлии нишоне

این است ز پردلی نشانی

На лашкарӣаст ин мубориз

نه لشکری است این مبارز

Бал ҳуҷрагӣасту шоягонӣ

بل حجرگی است و شایگانی

Аз гӯшаи боми дӯши розӣ

از گوشهٔ بام دوش رازی

Бо ман бикшод бас наоне

با من بگشاد بس نهانی

Гуфто ки « ба шаб чаро нхспӣ ?

گفتا که «به شب چرا نخسپی؟

Вази хобу қарор чун румонӣ ?

وز خواب و قرار چون رمانی؟

ё чун накунӣ талаб чу ёрон

یا چون نکنی طلب چو یاران

Дод худ аз ин ҷаҳони фонӣ ?

داد خود از این جهان فانی؟

Наврӯз бибин ки рӯй бустон

نوروز ببین که روی بستان

Шастааст ба оби зиндагонӣ

شسته است به آب زندگانی

Воростаҳ шуд чун нақши Монӣ

واراسته شد چون نقش مانی

Он хоки сиёҳи бостонӣ

آن خاک سیاه باستانی

Бар сар биниҳод бори дигар

بر سر بنهاد بار دیگر

Нави наргиси тоҷи урдӯоне

نو نرگس تاج اردوانی

Дарвешу заъифи шохи бодом

درویش و ضعیف شاخ بادام

Кардааст канори пари шайъоне

کرده است کنار پر شیانی

Гетӣ ба мисли биҳишт гашта аст

گیتی به مثل بهشت گشته است

Ҳарчанд ки нест ҷовдонӣ

هرچند که نیست جاودانی

Чун шод нае чу мардумони ту ?

چون شاد نه‌ای چو مردمان تو؟

ё ту на зи ҷинси мардумоне ?

یا تو نه ز جنس مردمانی؟

Он май талабади ҳаме ва он гул

آن می‌طلبد همی و آن گل

Чун ту на чунин ва на чунонӣ ?

چون تو نه چنین و نه چنانی؟

Чун кори ту кас надид корӣ

چون کار تو کس ندید کاری

Имрӯзи ту нодролзмонӣ

امروز تو نادرالزمانی

Ту зоҳидӣу сӯии гуруҳе

تو زاهدی و سوی گروهی

Бтар зи ҷуҳуду зндхўонӣ

بتر ز جهود و زندخوانی

Бар дайни ҳақӣу сӯии ҷоҳил

بر دین حقی و سوی جاهل

Бар сирату кеши ҳиндӯоне

بر سیرت و کیش هندوانی

Судат накунад вафо чу душман

سودت نکند وفا چو دشمن

Аз ту ба ҷафои баради гумоне

از تو به جفا برد گمانی

Сангасту суфоли брдл ӯ

سنگ است و سفال بردل او

Гар бар сар ӯ шукр фишонӣ

گر بر سر او شکر فشانی

Зини ранҷи туро раҳо наёрад

زین رنج تو را رها نیارد

Ҷузи ҳукму қазои осмонӣ »

جز حکم و قضای آسمانی»

Гуфтам ки : ба ҳар сухан ки гуфтӣ

گفتم که: به هر سخن که گفتی

Зии марди хиради зи ростоне

زی مرد خرد ز راستانی

Хобами набарди ҳаме ки зеро

خوابم نبرد همی که زیرا

Шуд рози фалаки марои аёнӣ

شد راز فلک مرا عیانی

Башнавадам роз ӯ чу эзад

بشنودم راز او چو ایزد

Бардошти згўши ман гаронӣ

برداشت زگوش من گرانی

Гетӣ бишинав ки мечаҳ гуяд

گیتی بشنو که می چه گوید

Бо бедаҳанӣ ва бе забонӣ

با بی‌دهنی و بی‌زبانی

Гуяд ки « мхспи хуши азиро

گوید که «مخسپ خوش ازیرا

Ман манзилам ва ту корвонӣ »

من منزلم و تو کاروانی»

Ҳркўи сухани ҷаҳон шунӯда аст

هرکو سخن جهان شنوده است

Хораст ба сӯй ӯ ағонӣ

خوار است به سوی او اغانی

Ғарра чаҳ шӯй ба дониши хеш ?

غره چه شوی به دانش خویش؟

Чун хати худоӣ бар нахонӣ ?

چون خط خدای بر نخوانی؟

Зеро ки дигар касон бидонанд

زیرا که دگر کسان بدانند

Он чиз ки ту ҳамеи бадоне

آن چیز که تو همی بدانی

Вокнўн ки шунӯдам аз ҷаҳони ман

واکنون که شنودم از جهان من

Он нуктаи хуби ройгонӣ

آن نکتهٔ خوب رایگانی

Кӣ ғарра шавад дили ҳазинам

کی غره شود دل حزینم

Зини пас ба баҳори бӯстонӣ ?

زین پس به بهار بوستانی؟

Хуши боди шаб касе ки ӯ ро

خوش باد شب کسی که او را

Кардааст замонаи мизбонӣ

کرده است زمانه میزبانی

Ман дайн надаҳум зи баҳри дунё

من دین ندهم ز بهر دنیا

Фаршам на бакор ва на ӯоне

فرشم نه بکار و نه اوانی

АлФнҷми хайр то тавонам

الفنجم خیر تا توانم

Аз бими замони нотавонӣ

از بیم زمان ناتوانی

эй онкии ҳаме ба лаънати ман

ای آنکه همی به لعنت من

Овоз бар осмони расонӣ

آواز بر آسمان رسانی

Аз ту бикашам уқоби дунё

از تو بکشم عقاب دنیا

Аз баҳри савоби он ҷаҳонӣ

از بهر ثواب آن جهانی

Дили хуш чаҳ буии бдонкаҳи Носир

دل خوش چه بوی بدانکه ناصر

Мондааст ғарибу мндхонӣ

مانده است غریب و مندخانی

Огоҳ нае каз ин тасарруф

آگاه نه‌ای کز این تصرف

Бар суди манам ту бар зӣоне

بر سود منم تو بر زیانی

Ман ҳамчуи набӣ ба ғорам ва ту

من همچو نبی به غارم و تو

Чун душман ӯ ба хону Монӣ

چون دشمن او به خان و مانی

Рӯзӣ бичишӣ ҷазои феълат

روزی بچشی جزای فعلت

Ранҷӣ ки ҳаме маро чашонӣ

رنجی که همی مرا چشانی

Ҷоӣӣ ки хатар надорад онҷо

جائی که خطر ندارد آنجا

На сим зада на зари конӣ

نه سیم زده نه زر کانی

Вонҷо наравад магар ки тоъат

وانجا نرود مگر که طاعت

На меҳтарӣ ва на бо фулонӣ

نه مهتری و نه با فلانی

Пеши ори қирону бррс аз ман

پیش آر قران و بررس از من

Аз мушкилу шарҳашу маъонӣ

از مشکل و شرحش و معانی

Бнкўаҳи маро агар надонам

بنکوه مرا اگر ندانم

Ба зонка ту бе хиради баронӣ

به زانکه تو بی‌خرد برآنی

Лекини ту нае ба илми машғӯл

لیکن تو نه‌ای به علم مشغول

Машғӯл ба тоқу тилсонӣ

مشغول به طاق و طیلسانی

эй мискини ҳуҷҷати хуросон

ای مسکین حجت خراسان

Бар хўг рама макун шабоне

بر خوگ رمه مکن شبانی

Кӣ гирад панди ҷоҳил аз ту ?

کی گیرد پند جاهل از تو؟

Дар шӯраи ниҳол чун нишоне ?

در شوره نهال چون نشانی؟