Ҷаҳоно чун дигар шуд ҳолу сонат ?

جهانا چون دگر شد حال و سانت؟

Дигар гаштӣ чу дигар шуд замонат !

دگر گشتی چو دیگر شد زمانت!

Замонат нест чизеи ҷуз ки ҳолат

زمانت نیست چیزی جز که حالت

Чаро ҳолат шудааст аз дшмнонт ?

چرا حالت شده است از دشمنانت؟

Чу рухсори шмни пургирд ва зардаст

چو رخسار شمن پرگرد و زردست

Ҳамон чун бути сетонеи бӯстонат

همان چون بت ستانی بوستانت

Арӯсипурнигору нақш будӣ

عروسی پرنگار و نقش بودی

Рух аз гулнор ва аз лолаи даҳонат

رخ از گلنار و از لاله دهانت

Пар аз чини зулф ва , рухи пар нур гуфтӣ

پر از چین زلف و، رخ پر نور گفتی

Ншинндии машшотаи чинёнт

نشینندی مشاطه چینیانت

Ба чашмат кард бдчшмӣ , ҳамоно

به چشمت کرد بدچشمی، همانا

зи чашми бад дигар шуд ҳолу сонат

ز چشم بد دگر شد حال و سانت

Нишонд аз ҳалаҳо бе баҳри меҳрат

نشاند از حله‌ها بی‌بهر مهرت

Бишуст аз нақшҳо боди хазонат

بشست از نقش‌ها باد خزانت

зи рӯмат корвон оварад наврӯз

ز رومت کاروان آورد نوروز

зи Фнсўри орад акнӯн меҳргонат

ز فنصور آرد اکنون مهرگانت

Азин бар судӣ ва зон бар зӣоне

ازین بر سودی و زان بر زیانی

Баробари гашти судат ё зиёнат

برابر گشت سودت یا زیانت

Радои парниёнгар май бадарӣ

ردای پرنیان گر می بدری

Чаро мансӯх кардӣ парниёнат ?

چرا منسوخ کردی پرنیانت؟

Чу оташи хонагар пурнур шуд боз

چو آتش خانه گر پرنور شد باز

Куҷо шуд занадат ва он занад хонат ?

کجا شد زندت و آن زند خوانت؟

Ҳазимат шуд ҳамоно хайли булбул

هزیمت شد همانا خیل بلبل

зи бими зангён бе забонат

ز بیم زنگیان بی زبانت

Маро аз хоби нӯшин дӯши бҷҳонд

مرا از خواب نوشین دوش بجهاند

Саҳаргоҳони яке зини знгёнт

سحرگاهان یکی زین زنگیانت

Агар ҳеҷам сӯии ту ҳурматӣ ҳаст

اگر هیچم سوی تو حرمتی هست

Яке хомӯш кун ӯро , ба ҷонат

یکی خاموش کن او را، به جانت

Агар меҳмон туаст ин нохуши овоз

اگر مهمان توست این ناخوش آواز

Марои фарёдраси зини миҳмонат

مرا فریادرس زین میهمانت

Чаҳ гӯямат , эй расӯли ҳиҷр ? гӯям

چه گویمت، ای رسول هجر؟ گویم

« фиғони моро аз ин нохуши фиғонат

«فغان ما را از این ناخوش فغانت

Маро аз хону мони бонг ту афганд

مرا از خان و مان بانگ تو افگند

Ки вайрони бод яксар хону монат

که ویران باد یکسر خان و مانت

Сияҳ карду гарони рӯзи ғарибон

سیه کرد و گران روز غریبان

Сиёҳӣ ӣ рӯйу овози грант

سیاهی‌ی روی و آواز گرانت

Ба рафтани ҳамчуи бандии ланг азоне

به رفتن همچو بندی لنگ ازانی

Ки банди эзадӣ бастааст рант

که بند ایزدی بسته است رانت

Нишони мудаббиряти ин бас ки ҳаргиз

نشان مدبریت این بس که هرگز

Чу аббосии ншўӣии тилсонт

چو عباسی نشوئی طیلسانت

Нҷўӣии ҷузи фасоду шар , азиро

نجوئی جز فساد و شر، ازیرا

Ҳамеша гург бошад мизбонат

همیشه گرگ باشد میزبانت

зи ман бугсал ба фазли ин ошноӣӣ

ز من بگسل به فضل این آشنائی

На бар ман посбон кард осмонат

نه بر من پاسبان کرد آسمانت

Ба ту дар хайр ва шарӣ нест баста

به تو در خیر و شری نیست بسته

Валикин фол доранд ин ва онат »

ولیکن فال دارند این و آنت»

Ба бонг бе гунаҳи зоғ , эй бародар ,

به بانگ بی گنه زاغ، ای برادر،

Магардон ранҷаи ин хираи равонат

مگردان رنجه این خیره روانت

Ки бар ту дам шимурдааст ва бибаста

که بر تو دم شمرده است و ببسته

Худои кирдигори ғайби донат

خدای کردگار غیب دانت

Чу додӣ бози дамҳои шимурда

چو دانی بازدم‌های شمرده

Надорад суд азон пас обу нонет

ندارد سود ازان پس آب و نانت

Ҳамаи вом ҷаҳон бӯдааст бар ту

همه وام جهان بوده است بر تو

Тану асбобу умру сӯи зиёнат

تن و اسباب و عمر و سوزیانت

Гар ӯро вомҳо мебоз хоҳанд

گر او را وامها می باز خواهند

Чаро чун заъфарони гашти арғавонат ?

چرا چون زعفران گشت ارغوانت؟

Туро андари ҷаҳон растанӣ хонд

تو را اندر جهان رستنی خواند

Аз арқони кирдигори Комронат

از ارکان کردگار کامرانت

Замонии андрў мехок хӯрдӣ

زمانی اندرو می خاک خوردی

Набӯд огаҳи кас аз ному нишонат

نبود آگه کس از نام و نشانت

Гуҳии бадрӯди хӯшаи ти врзгорӣ

گهی بدرود خوشه‌ت ورزگاری

Гуҳӣ бишикаст шохии боғбонат

گهی بشکست شاخی باغبانت

Взонҷо дар ҷаҳон мардумат хонд

وزانجا در جهان مردمت خواند

зи роҳи моаму боби меҳрбонат

ز راه مام و باب مهربانت

Ба дил дод аз шукуфау баргу мива

به دل داد از شکوفه و برگ و میوه

Ъаму холу табору дудмонат

عم و خال و تبار و دودمانت

Дарахти динӣ ва шояд ки акнӯн

درخت دینی و شاید که اکنون

Гуҳари боради забон дар фишонат

گهر بارد زبان در فشانت

Вазони пас ки ти кдиўри посбон буд

وزان پس که‌ت کدیور پاسبان بود

Расӯл Мустафо шуд посбонат

رسول مصطفی شد پاسبانت

Агар сӯии ту будӣ ихтиёрат

اگر سوی تو بودی اختیارت

Нагаштӣ ҳаргизи ин андари гумонат

نگشتی هرگز این اندر گمانت

Кунун сӯй ту карданд ихтиёрат

کنون سوی تو کردند اختیارت

Аз он сӯи каш ки май хоҳии Аннанат

از آن سو کش که می‌خواهی عنانت

Яке фархундаи гули гаштӣ ки акнӯн

یکی فرخنده گل گشتی که اکنون

Ҳамеи фирдавс шояд гулистонат

همی فردوس شاید گلستانت

Яке мешайъ ки акнӯн ме нишоед

یکی میشی که اکنون می نشاید

Магари Мӯсои пайғамбари шубонат

مگر موسیّ پیغمبر شبانت

Ҷаҳони растанигар нек будат

جهان رستنی گر نیک بودت

Ба омад зон , ҷаҳони мардумонат

به آمد زان، جهان مردمانت

Дар ин фонӣ агар некӣ гузинӣ

در این فانی اگر نیکی گزینی

Аз ин фонӣ ба ояд ҷовдонат

از این فانی به آید جاودانت

Агар бар осмон мерафт хоҳӣ

اگر بر آسمان می‌رفت خواهی

Аз имон кун вази эҳсони нардбонат

از ایمان کن وز احسان نردبانت