Ин ҷаҳон бевафоро бар гзидў бад гузид

این جهان بی‌وفا را بر گزیدو بد گزید

Лоҷарам бар дасти хеш ар бад гузид ӯ худ гузид

لاجرم بر دست خویش ار بد گزید او خود گزید

Ҳар ки дунёро ба нодонӣ ба брноӣӣ бихӯрад

هر که دنیا را به نادانی به برنائی بخورد

Хӯрд ҳасрат чун ба рӯйиши бод перӣ бурузед

خورد حسرت چون به رویش باد پیری بروزید

Гашти бадбахти ҷаҳон ва шуд ба нафрин ва хазӣ

گشت بدبخت جهان و شد به نفرین و خزی

Ҳар ки ӯро деви дунёи ҷӯй дар паҳлуи хазид

هر که او را دیو دنیا جوی در پهلو خزید

Дев пеш туаст пайдо , зу ҳазар боядат кард

دیو پیش توست پیدا، زو حذر بایدت کرد

Чанд нолии ту чу девонаи зи деви нопадид

چند نالی تو چو دیوانه ز دیو ناپدید

Гар мукофоти бадии андари табиат воҷиб аст

گر مکافات بدی اندر طبیعت واجب است

Чун ту аз дунё чаредӣ ӯ туро хоҳад чаред

چون تو از دنیا چریدی او تو را خواهد چرید

Бас беоромо ки бастад зу бе оромии ҷаҳон

بس بی‌آراما که بستد زو بی‌آرامی جهان

То бёромид ва худ ҳаргиз замонӣ норамед

تا بیارامید و خود هرگز زمانی نارمید

Гар ҳамят имрӯз бар гардун кашад ғарра машав

گر همیت امروز بر گردون کشد غره مشو

Зонка фардои ҳам ба охират ӯ кашад ки т бар кашид

زانکه فردا هم به آخرت او کشد که‌ت بر کشید

Он даҳ ва он гӯии моро ки т писанд ояд ба дил

آن ده و آن گوی ما را که‌ت پسند آید به دل

Гар бибояд зонат хӯрд вагар бибоядат он шунид

گر بباید زانت خورد و گر ببایدت آن شنید

Чун нахоҳӣ ки ти зи дигари каси ҷигар хаста шавад

چون نخواهی که‌ت ز دیگر کس جگر خسته شود

Дигаронро хираи хираи дил чаро бояд халид

دیگران را خیره خیره دل چرا باید خلید

Вар битарсӣ зонка дигар кас биҷӯед айби ту

ور بترسی زانکه دیگر کس بجوید عیب تو

Чашмат аз айби касон лухтӣ бияёд хўобнид

چشمت از عیب کسان لختی بیاید خوابنید

Мари маро чун гўӣии ончии т хуш наёяд ҳамчунон ?

مر مرا چون گوئی آنچه‌ت خوش نیاید همچنان؟

Вари бгўӣӣ аз ҷавоби ман чаро бояд тпид ?

ور بگوئی از جواب من چرا باید طپید؟

Хори мдрў то нагардад дасту ангуштати фигор

خار مدرو تا نگردد دست و انگشتت فگار

Аз ниҳолу тухми ттрии неи шукр хоҳӣ чашид ?

از نهال و تخم تتری نی شکر خواهی چشید؟

Баргузин аз корҳо покизагӣу хуии нек

برگزین از کارها پاکیزگی و خوی نیک

Каз ҳама дунё гузин халқи дунё ин гузид

کز همه دنیا گزین خلق دنیا این گزید

Никхў гуфтааст яздони мари расӯли хеш ро

نیکخو گفته‌است یزدان مر رسول خویش را

Хуй некаст эй бародари ганҷи некиро калид

خوی نیک است ای برادر گنج نیکی را کلید

Гар ба хуии Мустафои пайвасти хоҳии ҷонат ро

گر به خوی مصطفی پیوست خواهی جانت را

Пас бибояд дили зи нопокон ва бебокон бурид

پس بباید دل ز ناپاکان و بی‌باکان برید

Чун ҳамеша чун занон дар зинати дунёи чхӣ

چون همیشه چون زنان در زینت دنیا چخی

?герат чун мардони ҳаме дар кори дайн бояд чхид ?

گرت چون مردان همی در کار دین باید چخید؟

Парт аз парҳез ва тоъат кард бояд , каз ҳиҷоз

پرت از پرهیز و طاعت کرد باید، کز حجاز

Ҷаъфари тайёр бар улёи бад-ӣн тоъат парид

جعفر طیار بر علیا بدین طاعت پرید

Бррс аз сари қирон ва , илм тоўилш бидон

بررس از سر قران و ، علم تاویلش بدان

Гар ҳамеи зин чаҳ ба сӯии арш бар хоҳӣ расед

گر همی زین چه به سوی عرش بر خواهی رسید

То набинӣ ранҷ ва , номавзии здонои илми ҳақ

تا نبینی رنج و، ناموزی زدانا علم حق

Кӣ туоне дид бе ранҷи ончии нодон он надид

کی توانی دید بی‌رنج آنچه نادان آن ندید

Сӯрати илмии туро худ бояд алФғдн ба ҷаҳд

صورت علمی تو را خود باید الفغدن به جهد

Дар ту эзади ноФринди ончӣ дар каси ноФарид

در تو ایزد نافریند آنچه در کس نافرید

Дар ҷаҳони дайн бар аспи дили сафар боядат кард

در جهان دین بر اسپ دل سفر بایدت کرد

Гар ҳамеи хоҳӣ чаридан , мари туро бояд чамед

گر همی خواهی چریدن، مر تو را باید چمید

Гарчи яздони офаринади модару пистону шер

گرچه یزدان آفریند مادر و پستان و شیر

Кӯдаконро шери модари худ ҳаме бояд макед

کودکان را شیر مادر خود همی باید مکید

Гар таоми ҷисми нодонро ҳамеи харӣ ба зар

گر طعام جسم نادان را همی خری به زر

Мари таоми ҷони доноро ба ҷон бояд харид

مر طعام جان دانا را به جان باید خرید

Лиззати илмӣ чу аз доно ба ҷон ту расед

لذت علمی چو از دانا به جان تو رسید

Зон сипас ноед ба чашмати лиззати ҷисмии лазиз

زان سپس ناید به چشمت لذت جسمی لذیذ

Ҷони ту ҳаргизи наёбади лиззат аз дайни набӣ

جان تو هرگز نیابد لذت از دین نبی

То дилати пари лаҳву мағзати пар хумораст аз набед

تا دلت پر لهو و مغزت پر خمار است از نبید

Роҳати рӯҳ аз азоби ҷаҳл дар илмаст азонк

راحت روح از عذاب جهل در علم است ازانک

Ҷуз ба илм аз ҷони каси райҳони роҳати ншкФид

جز به علم از جان کس ریحان راحت نشکفید

Аз набед омад палидӣ ӣ ҷаҳли пайдо бар хирад

از نبید آمد پلیدی‌ی جهل پیدا بر خرد

Чун буд модари палид , ноед писар зу ҷузи палид

چون بود مادر پلید، ناید پسر زو جز پلید

Аз раҳи чашми сутурии мангар андари бӯстон

از ره چشم ستوری منگر اندر بوستان

эй бародар то бадонеи зарди хор аз шнблид

ای برادر تا بدانی زرد خار از شنبلید

Комро аз гирд бе бокӣ ба об дайн бишӯй

کام را از گرد بی‌باکی به آب دین بشوی

То бадв битавонӣ аз мивау шароби дайни мазид

تا بدو بتوانی از میوه و شراب دین مزید

Чун наяндешӣ ки ҳоҷоти равони пок ро

چون نیندیشی که حاجات روان پاک را

Эзади доно дар ин сандӯқи хокӣ чун дамид ?

ایزد دانا در این صندوق خاکی چون دمید؟

Венаи баланд ва беқарору саъби дулоби кабӯд

وین بلند و بی‌قرار و صعب دولاب کبود

Гирди ин гӯии сияҳ то кӣ ҳаме хоҳад давид ?

گرد این گوی سیه تا کی همی خواهد دوید؟

Рози эзади ин парда кабӯдаст , эй писар ,

راز ایزد این پردهٔ کبود است، ای پسر،

Кас тавонад пардаи рози хдоӣиро дарид ?

کس تواند پردهٔ راز خدائی را درید؟

Гар ту гўӣӣ « чун ниҳон кард эзад аз мо рози хеш ? »

گر تو گوئی «چون نهان کرد ایزد از ما راز خویش؟»

Ман чаҳ гӯям ? гӯям « аз ҳукми худоӣ айдун сзид »

من چه گویم؟ گویم «از حکم خدای ایدون سزید»

Рози яздонро яке волоу доно хозин аст

راز یزدان را یکی والا و دانا خازن است

Рози яздонро газофаи ман тавонам густаред ?

راز یزدان را گزافه من توانم گسترید؟

Абри об зиндагонӣ ӯст , ман зинда шудам

ابر آب زندگانی اوست، من زنده شدم

Чун яке қатраи зобрш дар даҳон ман чакид

چون یکی قطره زابرش در دهان من چکید

Хозини илми қирони фарзанди шер эзад аст

خازن علم قران فرزند شیر ایزد است

Носибигар хар набошад зуаш чун бояд рамед ?

ناصبی گر خر نباشد زوش چون باید رمید؟