Ин рақибон ки бар ин гунбад пирӯза даранд

این رقیبان که بر این گنبد پیروزه درند

Гарчи зеранд гуҳии ҷумла , ҳамеша зибранд

گرچه زیرند گهی جمله، همیشه زبرند

Гар рақибон ба басар тез буванд аз бар мо

گر رقیبان به بصر تیز بوند از بر ما

Ин рақибони самовии ҳама яксар басаранд

این رقیبان سماوی همه یکسر بصرند

Номашони зии ту ситорааст валикини сӯии ман

نامشان زی تو ستاره است ولیکن سوی من

Пешкорону рақибони қазо ва қадаранд

پیشکاران و رقیبان قضا و قدرند

Чун гурезами зи қазо , ё зи қадар , ман чу ҳаме

چون گریزم ز قضا، یا ز قدر، من چو همی

Ба ҳазорон басари эшон ба сӯй ман нигаранд ?

به هزاران بصر ایشان به سوی من نگرند؟

Сӯии мо зон нигаранд эшон каз ҷавҳарашон

سوی ما زان نگرند ایشان کز جوهرشان

Хираду ҷони сухани гӯй ба мо дар асаранд

خرد و جان سخن گوی به ما در اثرند

Хираду ҷони сухани гӯй ки аз тоъату илм

خرد و جان سخن گوی که از طاعت و علم

Париёнанд бар ин гунбад пирӯза паранд

پریانند بر این گنبد پیروزه پرند

Ин чарогоҳи дилу ҷони сухани гӯй ту аст

این چراگاه دل و جان سخن گوی تو است

Ҷаҳд кун то ба ҷуз аз тоъат ва дониш начаранд

جهد کن تا به جز از طاعت و دانش نچرند

Андари ин ҷои гиёҳони зиёни кор басӣ аст

اندر این جای گیاهان زیان کار بسی است

Зини чарогоҳи азирои ҳукамо бар ҳазаранд

زین چراگاه ازیرا حکما بر حذرند

Ҷасади мардумӣ , эй хоҷа , дарахтӣ аҷаб аст

جسد مردمی، ای خواجه، درختی عجب است

Ки бирав фикрату тамизи туро барг ва баранд

که برو فکرت و تمیز تو را برگ و برند

Аз дарахти ҷасадати барг ва бар хеши бчн

از درخت جسدت برگ و بر خویش بچن

Пештар зонка аз ин бустон берунат баранд

پیشتر زانکه از این بستان بیرونت برند

Зод бар гир ва сабк бош ва макун ҷои қарор

زاد بر گیر و سبک باش و مکن جای قرار

Хонаеро ки муқӣмонаши ҳамаи брсФрнд

خانه‌ای را که مقیمانش همه برسفرند

Ҳамагон бар хатаранд онкӣ муқӣманд ва гар

همگان بر خطرند آنکه مقیم‌اند و گر

Раҳ наёбанд сӯй бо хатарон бе хатаранд

ره نیابند سوی با خطران بی‌خطرند

Чун муқӣмони ҳама машғӯл мақоманд валек

چون مقیمان همه مشغول مقامند ولیک

Як як аз сохтаи хеши ҳамеи бргзрнд

یک یک از ساختهٔ خویش همی برگذرند

Роҳашони юз гирифтааст ва надоранд хабар

راهشان یوز گرفته‌است و ندارند خبر

Зон чу оҳӯи ҳама дар пўӣу таг ва бо бтрнд

زان چو آهو همه در پوی و تگ و با بطرند

Бар харидори фусуни сухра ва афсӯс кунанд

بر خریدار فسون سخره و افسوس کنند

Вонгаҳеи ҷуз ки ҳамаи танбалу афсуни нхрнд

وانگهی جز که همه تنبل و افسون نخرند

Гарчи шани кори ҳамаи сохта аз икдгр аст

گرچه‌شان کار همه ساخته‌از یکدگر است

Ҳамагони кӣнаи вару хостаҳ бар икдгрнд

همگان کینه‌ور و خاسته بر یکدگرند

Дардманданд ба ҷон ҷумла набинӣ ки ҳаме

دردمندند به جان جمله نبینی که همی

Ҷузи ҳамаи онкии зиёни кор будашон нахуранд ?

جز همه آنکه زیان کار بودشان نخورند؟

Сухани биҳдаҳу кори хатои зоишони зод

سخن بیهده و کار خطا زایشان زاد

Сухани биҳдаҳу кори хаторо падаранд

سخن بیهده و کار خطا را پدرند

Бо ҳазорон бадӣу айби якишон ҳнрост

با هزاران بدی و عیب یکیشان هنراست

Гарчи эшон чу хар аз айбу ҳунари бихбрнд

گرچه ایشان چو خر از عیب و هنر بیخبرند

Ҳунар онаст ки пайғамбар хиролбшр аст

هنر آن است که پیغمبر خیرالبشر است

Венаи сутурони ҷафои пеша ба сӯрат башаранд

وین ستوران جفا پیشه به صورت بشرند

Гар шариъати ҳамаро бор гарон аст равост

گر شریعت همه را بار گران است رواست

Бор агар хар кашад ин оммаи ҳама пок харанд

بار اگر خر کشد این عامه همه پاک خرند

Бор бохар бунаанд аз хар ва зинҳо наниҳанд

بار باخر بنهند از خر و زینها ننهند

Зонка инҳо сӯии эзади басӣ аз хари бтрнд

زانکه اینها سوی ایزد بسی از خر بترند

Ваъдаи шани рӯзи қазои хобу хуру сим ва зар аст

وعده‌شان روز قضا خواب و خور و سیم و زر است

Зонка фитнаи ҳама бар хобу хуру симу заранд

زانکه فتنه همه بر خواب و خور و سیم و زرند

Ҳикмат обӣаст куҷои мурдаи бадв зинда шавад

حکمت آبی است کجا مرده بدو زنده شود

Ҳукамо бар лаби ин об муборак шаҷаранд

حکما بر لب این آب مبارک شجرند

Шаҷари ҳикмат , пайғамбари мо буд ва бирав

شجر حکمت، پیغمبر ما بود و برو

Ҳар як аз итрат ӯ низ дарахтии бибаранд

هر یک از عترت او نیز درختی ببرند

Писарони алии имрӯзи Марвро бсзо

پسران علی امروز مرو را بسزا

Писаронанд чу мари духтар ӯро писаранд

پسرانند چو مر دختر او را پسرند

Писарони алии онҳо ки имомон ҳақанд

پسران علی آنها که امامان حقند

Ба ҷалолат ба ҷаҳон дар чу падари мштҳрнд

به جلالت به جهان در چو پدر مشتهرند

Сипас он писарони рӯ , псро , зонка ту ро

سپس آن پسران رو، پسرا، زانکه تو را

Писарони алӣу Фотима зоташ сипаранд

پسران علی و فاطمه زاتش سپرند

Сипарӣ кард тавонанд туро зоташи тез

سپری کرد توانند تو را زاتش تیز

Чун ҳамеи зери қадами гардан кайвон сипаранд

چون همی زیر قدم گردن کیوان سپرند

эй писари дайни Муҳамад ба мисли чун ҷасадӣ аст

ای پسر دین محمد به مثل چون جسدی است

Ки бар он шуҳраи ҷасади фотимӣон ҳамчу саранд

که بر آن شهره جسد فاطمیان همچو سرند

Чун шаби дайни сияҳ ва тира шавад , фотимӣон

چون شب دین سیه و تیره شود، فاطمیان

Субҳи содиқ , мау парвин ва ситора саҳаранд

صبح صادق، مه و پروین و ستارهٔ سحرند

Дод дар халқи ҷаҳони ҷумла падарашон густард

داد در خلق جهان جمله پدرشان گسترد

Чаҳ аҷабгар писарони ҳамчу падар додгаранд

چه عجب گر پسران همچو پدر دادگرند

Шери додари ҷаҳон буд падарашон , нашигифт

شیر دادار جهان بود پدرشان، نشگفت

Гурозишон барманд ин ки якояки ҳмрнд

گرازیشان برمند این که یکایک حمرند

Ман бадишони шукрами ҷоҳил беҳурмат ро

من بدیشان شکرم جاهل بی حرمت را

Ки харонро ҳукамо низ ба шерон шукранд

که خران را حکما نیز به شیران شکرند

Сӯдманданд ҳамаи халқи ҷаҳонро чу шукр

سودمندند همه خلق جهان را چو شکر

Ҷони ман боди фидоашон ки ба табъ шукранд

جان من باد فداشان که به طبع شکرند

Аз шукри нафъ ҳаме гирад бемору дуруст

از شکر نفع همی گیرد بیمار و درست

Душману дӯст азишон ҳама менафъ гаранд

دشمن و دوست ازیشان همه می نفع گرند

Мангар сӯии гуруҳе ки чун мисатон аз халқ

منگر سوی گروهی که چون مستان از خلق

Парда бар хештан аз бехурдӣ ме бадаранд

پرده بر خویشتن از بی‌خردی می‌بدرند

Чаҳ диҳии панд ва чаҳ гўӣии сухани ҳикмату илм

چه دهی پند و چه گوئی سخن حکمت و علم

Ин харонро ки чу хари яксара аз панд каранд ?

این خران را که چو خر یکسره از پند کرند؟

Сухани хуби хирадманди пазирад на ҳаҷар

سخن خوب خردمند پذیرد نه حجر

СФҳои ҷумлаи зи мардум ба қиёс ҳаҷаранд

سفها جمله ز مردم به قیاس حجرند

Смрми ман шуда ва афтодаам аз хонаи хеш

سمرم من شده و افتاده‌ام از خانهٔ خویش

Зини сутурон ки ба ҷаҳл ва ба сафоҳати смрнд

زین ستوران که به جهل و به سفاهت سمرند

Агар ин кӯрдилонро ту ба мардуми шимурӣ

اگر این کوردلان را تو به مردم شمری

Ман нахоҳам ки марои халқи з мардум шимуранд

من نخواهم که مرا خلق ز مردم شمرند

Чун парӣ ҷумла биппаранд гуҳи сулҳ валек

چون پری جمله بپرند گه صلح ولیک

Ба гуҳи шари мари Иблиси лъинро ҳашаранд

به گه شر مر ابلیس لعین را حشرند

Сипас боқиру саҷҷоди рӯм дар раҳи дайн

سپس باقر و سجاد روم در ره دین

Ту бақари рӯ сипас омма ки эшон бақаранд

تو بقر رو سپس عامه که ایشان بقرند

Ба ҷири дев рӯй каз пай эшон биравӣ

به جر دیو روی کز پی ایشان بروی

Зонка эшон ҳамаи деви ҷасадиро бҷрнд

زانکه ایشان همه دیو جسدی را بجرند

Сипас фотимӣони рӯ ки ба фармони худоӣ

سپس فاطمیان رو که به فرمان خدای

Аматонро сипас ҷаду падар роҳ баранд

امتان را سپس جد و پدر راه برند

Ҷадашони раҳбари деву парӣу мардум буд

جدشان رهبر دیو و پری و مردم بود

Сӯии ризвони худоӣ ва , писарон зон гуҳаранд

سوی رضوان خدای و، پسران زان گهرند

Писаратгар ҷигараст аз тани ту , фотимӣон

پسرت گر جگر است از تن تو، فاطمیان

Мари набироу алиро ба ҳақиқат ҷигаранд

مر نبی را و علی را به حقیقت جگرند

Шиът фотимӣон ёфтаанд оби ҳаёт

شیعت فاطمیان یافته‌اند آب حیات

Хизри давр шуда сетанд ки ҳаргиз наМаранд

خضر دور شده ستند که هرگز نمرند

Шукранд аз сухани хуби сабки шиът ро

شکرند از سخن خوب سبک شیعت را

Ба суханҳои гарони носибӣонро табаранд

به سخن‌های گران ناصبیان را تبرند

Сухани хуби биомуз ки ҳрк аз ҳамаи халқ

سخن خوب بیاموز که هرک از همه خلق

Сухан хуб надоранд ҳама бе ҳунаранд

سخن خوب ندارند همه بی‌هنرند