Чанд гўӣӣ ки : чу айём баҳор ояд

چند گوئی که:چو ایام بهار آید

Гул биорояду бодом ба бор ояд

گل بیاراید و بادام به بار آید

Рӯй бустонро чун чеҳраи дилбандон

روی بستان را چون چهرهٔ دلبندان

Аз шукуфаи рух ва аз сабза изор ояд

از شکوفه رخ و از سبزه عذار آید

Рӯй гулнор чу бизадойад Қатари шаб

روی گلنار چو بزداید قطر شب

Булбул аз гул ба салом гулнор ояд

بلبل از گل به سلام گلنار آید

Зорўораст кунун булбул ва то як чанд

زاروار است کنون بلبل و تا یک چند

Зоғ зор ояд , ӯ зӣ гулзор ояд

زاغ زار آید، او زی گلزار آید

Гул савор ояд бар мураккаб ва , ёқӯтин

گل سوار آید بر مرکب و، یاقوتین

Лола дар пешаш чун ғошия дор ояд

لاله در پیشش چون غاشیه‌دار آید

Боғро аз даии кофур нисор омад

باغ را از دی کافور نثار آمد

Чун баҳор ояд лўлўш нисор ояд

چون بهار آید لولوش نثار آید

Гули табор ва ол дорад ҳамаи маи рӯйон

گل تبار و آل دارد همه مه‌رویان

Ҳар гуҳӣ коед бо ол ва табор ояд

هر گهی کاید با آل و تبار آید

Бед бо бод ба сулҳ ояд дар бустон

بید با باد به صلح آید در بستان

Лола бо наргис дар бӯс ва канор ояд

لاله با نرگس در بوس و کنار آید

Боғ монандаи гардун шавад айдун ки ш

باغ مانندهٔ گردون شود ایدون که‌ش

Зуҳра аз чархи саҳаргаҳ ба нзор ояд

زهره از چرخ سحرگه به نظار آید

Ин чунин биҳдаҳ эй низ магӯ бо ман

این چنین بیهده‌ای نیز مگو با من

Ки маро аз сухани биҳдаҳ ор ояд

که مرا از سخن بیهده عار آید

Шаст бор омад наврӯзи марои меҳмон

شست بار آمد نوروز مرا مهمان

Ҷуз ҳамон нест агар шашсад бор ояд

جز همان نیست اگر ششصد بار آید

Ҳар киро шасти ситамгари фалаки ороиш

هر که را شست ستمگر فلک آرایش

Боғи ороста ӯро ба чаҳ кор ояд ?

باغ آراسته او را به چه کار آید؟

Сӯии ман хоб ва хаёласт ҷамол ӯ

سوی من خواب و خیال است جمال او

Гар ба чашми таваҳҳумии нақш ва нигор ояд

گر به چشم توهمی نقش و نگار آید

Неъмату шиддат ӯ аз пас якдигар

نعمت و شدت او از پس یکدیگر

Ҳанзалаш бо шукр , бо гул хор ояд

حنظلش با شکر، با گل خار آید

Рӯзи рухшанда казу шод шавад мардум

روز رخشنده کزو شاد شود مردم

Аз пасандау ранҷи шаб тор ояд

از پس انده و رنج شب تار آید

То наронад даии девонаи ти хуии бад

تا نراند دی دیوانه‌ت خوی بد

На баҳор ояд ва на дашт ба бор ояд

نه بهار آید و نه دشت به بار آید

Фалаки гардон ширӣаст рабоянда

فلک گردان شیری است رباینده

Ки ҳаме ҳар шаби зии мо ба шикор ояд

که همی هر شب زی ما به شکار آید

Ҳар ки пеш оядаш аз халқи биўборд

هر که پیش آیدش از خلق بیوبارد

Гар сғор ояд ва ё низ кбор ояд

گر صغار آید و یا نیز کبار آید

Нашавад монда ва на сайр шавад ҳаргиз

نشود مانده و نه سیر شود هرگز

Гар шикоряши яке ё ду ҳазор ояд

گر شکاریش یکی یا دو هزار آید

Гар азизаст ҷаҳону хуши зии нодон

گر عزیز است جهان و خوش زی نادان

Сӯии ман , борӣ , май нохуш ва хор ояд

سوی من، باری، می ناخوش و خوار آید

Ҳар касеро зи ҷаҳони баҳра ӯ пайдост

هر کسی را ز جهان بهرهٔ او پیداست

Гарчи ҳар чизеи зини табъ чаҳор ояд

گرچه هر چیزی زین طبع چهار آید

намебакор ояд ҳар чиз ба ҷои хеш

می بکار آید هر چیز به جای خویش

Тарӣ аз обу шхўдни з шхор ояд

تری از آب و شخودن ز شخار آید

Нарм ва тар гардаду хуши хору гўорндаҳ

نرم و تر گردد و خوش خوار و گوارنده

Хор бетаъм чу дар ком ҳмор ояд

خار بی‌طعم چو در کام حمار آید

Созгорӣ кун бо даҳри ҷФопишаҳ

سازگاری کن با دهر جفاپیشه

Ки бадви неки замона ба қатор ояд

که بدو نیک زمانه به قطار آید

Кари бдомдти гуҳӣ , акнӯн нек ояд

کر بدآمدت گهی، اکنون نیک آید

Каз яке чӯби ҳамеи минбар ва дор ояд

کز یکی چوب همی منبر و دار آید

Гуҳи ниёзат ба ҳисор ояду бндўи диз

گه نیازت به حصار آید و بندو دز

Гоҳи айбати зи дзўи банд ва ҳисор ояд

گاه عیبت ز دزو بند و حصار آید

Гуҳи сипоҳи орад бар ту фалаки доҳӣ

گه سپاه آرد بر تو فلک داهی

Гуҳи туро мушфиқу ёрии даҳ ва ёр ояд

گه تو را مشفق و یاری ده و یار آید

Набӯд ҳаргизи айбӣ чу ҳунар , ҳарчанд

نبود هرگز عیبی چو هنر، هرچند

Ҳунари зайди сӯии Амр ъўор ояд

هنر زید سوی عمرو عوار آید

Мари маро гўӣӣ бархез ки бади динӣ

مر مرا گوئی برخیز که بد دینی

Сабр кун акнӯн то рӯз шумор ояд

صبر کن اکنون تا روز شمار آید

Гесуии ман ба сӯй ман наду райҳон аст

گیسوی من به سوی من ندو ریحان است

Гар ба чашми ту ҳамеи тофта мор ояд

گر به چشم تو همی تافته مار آید

Шохи пурборами зии чашм банӣ Заҳро

شاخ پربارم زی چشم بنی زهرا

Пеши чашми ту ҳамеи бед ва чанор ояд

پیش چشم تو همی بید و چنار آید

Вари ҳамеи гўӣии ман низ мусулмонам

ور همی گوئی من نیز مسلمانم

Мари туро бо ман дар дайн чаҳ Фхор ояд ?

مر تو را با من در دین چه فخار آید؟

Ман тавалло ба алӣ дорам каз теғаш

من تولا به علی دارم کز تیغش

Бар мунофиқи шаб ва бар шиъа наҳор ояд

بر منافق شب و بر شیعه نهار آید

Фазл бар дӯд ндонӣ ки басӣ дорад

فضل بر دود ندانی که بسی دارد

Нур агар чанд ҳамеи ҳардуи з нор ояд ?

نور اگر چند همی هردو ز نار آید؟

Чун бародар набӯд ҳаргизи ҳамсоя

چون برادر نبود هرگز همسایه

Гарчи бо мард ба кҳсор ва ба ғор ояд

گرچه با مرد به کهسار و به غار آید

Санг чун зар набошад ба баҳо ҳарчанд

سنگ چون زر نباشد به بها هرچند

Санг бо зари ҳамеи зер айёр ояд

سنگ با زر همی زیر عیار آید

Дайн сроӣӣаст баровардаи пайғамбар

دین سرائی است برآوردهٔ پیغمبر

То ҳамаи халқи бадв дар ба қарор ояд

تا همه خلق بدو در به قرار آید

Ба сарои андари доне ки худовандаш

به سرا اندر دانی که خداوندش

На чунон ояд чун ғалла гузор ояд

نه چنان آید چون غله گزار آید

Алӣу итрат ӯйаст мари онро дар

علی و عترت اوی است مر آن را در

Хунаки он кас ки дар ин сохта дор ояд

خنک آن کس که در این ساخته‌دار آید

Хунаки онро ки ба илм ва ба амал ҳар шаб

خنک آن را که به علم و به عمل هر شب

Ба сарои андар бо фарш ва азор ояд

به سرا اندر با فرش و ازار آید