Дар дарҷ сухан бигушоӣ бар панд

در درج سخن بگشای بر پند

Ғазалро дар ба дасти зуҳд дар банд

غزل را در به دست زهد در بند

Ба оби панд бояд шасти дил ро

به آب پند باید شست دل را

Чу солат бар гузашт аз шаст ва з анд

چو سالت بر گذشت از شست و ز اند

Чу брдли мардро аз деви гмраҳ

چو بردل مرد را از دیو گمره

Ҳамеи бинии Фгндаҳи банд бар банд

همی بینی فگنده بند بر بند

Бидиҳ пандаш ки бигушоед саранҷом

بده پندش که بگشاید سرانجام

Збндаҳи банди малъуни девро панд

زبنده بند ملعون دیو را پند

Ҳароратҳои ҷаҳлиро ҳакямон

حرارت‌های جهلی را حکیمان

Зълм ва панд гуфта сетанд риюанд

زعلم و پند گفته‌ستند ریوند

Чу сабрат талх бошад панди лекин

چو صبرت تلخ باشد پند لیکن

Ба сабрати панд чун сабрат шавад қанд

به صبرت پند چون صبرت شود قند

Нахустин панди худ гир аз тани хеш

نخستین پند خود گیر از تن خویش

Ва гарна нест пандати ҷуз ки тарфанд

و گرنه نیست پندت جز که ترفند

Бар он саққо ки худ хушкаст комаш

بر آن سقا که خود خشک است کامش

Гуҳӣ бгарӣу гуҳи бофусӯси брхнд

گهی بگری و گه بافسوس برخند

Чаҳ бояд панд ? чун гардуни гардон

چه باید پند؟ چون گردون گردان

Ҳама пандаст , бал занадасту познд

همه پند است، بل زند است و پازند

Чаҳ дории чашми азу чун ин ва он ро

چه داری چشم ازو چون این و آن را

Ба пеши ту бад-ӣни хок андар афганд ?

به پیش تو بدین خاک اندر افگند؟

Басандааст ар набошад низ пандӣ

بسنده است ار نباشد نیز پندی

Падари панди ту ва ту панди фарзанд

پدر پند تو و تو پند فرزند

Манеҳ дил бар ҷаҳон каз бех барканд

منه دل بر جهان کز بیخ برکند

Ҷаҳони ҷамро ки ӯ афганд пайканд

جهان جم را که او افگند پیکند

Нигар чаҳ прогнӣ зон хӯрд боядат

نگر چه پراگنی زان خورد بایدت

Ки ҷӯ хӯрдааст онкў ҷӯ прагаанд

که جو خورده‌است آنکو جو پراگند

зи бедодӣ смр гаштааст заҳҳок

ز بیدادی سمر گشته‌است ضحاک

Ки гӯйанд ӯст дар банди дамованд

که گویند اوست در بند دماوند

Ситам мапаснд аз ман вази тани хеш

ستم مپسند از من وز تن خویش

Ситам бар хеш ва бар ман низ мапаснд

ستم بر خویش و بر من نیز مپسند

Дилатро занги бад кардан бихӯрада аст

دلت را زنگ بد کردن بخورده‌است

Ба риндаи тавбаи занг аз дили Фрўрнд

به رندهٔ  توبه  زنگ از دل فرورند

Ба қрти андари туро зини бдкнши тан

به قرط اندر تو را زین بدکنش تن

Яке дев азимаст эй хирадманд

یکی دیو عظیم است ای خردمند

Чу дар қртаҳи туро худ ҷой ғзў аст

چو در قرطه تو را خود جای غزو است

Набояд шуд ба тарсо ва рӯбаҳанд

نباید شد به ترسا و روبهند

Кро дар остин мурдор бошад

کرا در آستین مردار باشد

Куҷо ёбад раҳояши мағзаш аз ганд ?

کجا یابد رهایش مغزش از گند؟

Ситам мапаснд ва на ҷаҳл аз тани хеш

ستم مپسند و نه جهل از تن خویش

Ки ақл аз баҳр ин додат худованд

که عقل از بهر این دادت خداوند

Ба дил боядат кардани бад ба некӣ

به دل بایدت کردن بد به نیکی

Чу хар бар ҷӯ набояд буд хурсанд

چو خر بر جو نباید بود خرسند

Туро ҷои қарор , эй хоҷа , ин нест

تو را جای قرار، ای خواجه، این نیست

Дил аз дунёи ҳаме бар боядат кунад

دل از دنیا همی بر بایدت کند

Нигаҳ кун то чаҳ карда сетии зникӣ

نگه کن تا چه کرده‌ستی زنیکی

Чаҳ гўӣигар з кирдорат бипурсанд ?

چه گوئی گر ز کردارت بپرسند؟

зи феъли хеш бояд сохт имрӯз

ز فعل خویش باید ساخت امروز

Туро аз баҳри фардои хешу пайванд

تو را از بهر فردا خویش و پیوند

Битарс аз хиҷлати рӯзӣ ки он рӯз

بترس از خجلت روزی که آن روز

Стиҳидн надорад суду савганд

ستیهیدن ندارد سود و سوگند

Намонад нури рӯз аз халқи пинҳон

نماند نور روز از خلق پنهان

Агар ту дркшии сар дар қзогнд

اگر تو درکشی سر در قزاگند

Бикун зоди сафар , зини ёваи гаштан

بکن زاد سفر، زین یاوه گشتن

Дар ин ҷои сипанҷӣ то кӣ ва чанд ?

در این جای سپنجی تا کی و چند؟

Каз ин зиндони ҳаме берунат хонд

کز این زندان همی بیرونت خواند

Ҳамон кас кандар ин зиндонат афганд

همان کس کاندر این زندانت افگند