Озурдан мо замона ху дорад
آزردن ما زمانه خو دارد
Мозори азуи ?герати бёзорд
مازار ازو گرت بیازارد
Вази ақли яке сипар кун архўоҳӣ
وز عقل یکی سپر کن ارخواهی
Ки ти даҳр ба теғ хеш нагузорад
کهت دهر به تیغ خویش نگذارد
Тъўизи вафо бурун кун аз гардан
تعویذ وفا برون کن از گردن
Вари не ба ҷафои гулӯати бифишорад
ور نی به جفا گلوت بفشارد
Онаст Карими табъи кӯи эҳсон
آن است کریم طبع کو احسان
Бо аҳли вафоу фазл ху дорад
با اهل وفا و فضل خو دارد
Вази сифла ҳазар кунад ки нокас ро
وز سفله حذر کند که ناکس را
Доно чу саги аҳли хори ингорад
دانا چو سگ اهل خوار انگارد
Шӯрааст сафеҳу сифла , дар шӯра
شوره است سفیه و سفله، در شوره
Ҳушёри ҳгрзи тухм кӣ корд ?
هشیار هگرز تخم کی کارد؟
Бар шӯраи марези оби хуш зеро
بر شوره مریز آب خوش زیرا
Ноидт ба кор чун бёғорд
نایدت به کار چون بیاغارد
Хорӣаст дурушти суҳбати ҷоҳил
خاری است درشت صحبت جاهل
Кӯи чашми вафоу мардумии хорад
کو چشم وفا و مردمی خارد
Мспор ба даҳри сифлаи дил зеро
مسپار به دهر سفله دل زیرا
Озодаи дилаш ба сифлаи нспорд
آزاده دلش به سفله نسپارد
Эмин машав аз замонаи зирок ӯ
ایمن مشو از زمانه زیراک او
Марӣаст ки хушк ватар биўборд
ماری است که خشک و تر بیوبارد
Гар бугзарад аз ту як бадаши фардо
گر بگذرد از تو یک بدش فردا
Ночора азон бтрти бози орад
ناچاره ازان بترت باز آرد
Кам бинад мардум аз ҷаҳони раҳмат
کم بیند مردم از جهان رحمت
Ҳарчанд ки пеш гиряду зорад
هرچند که پیش گرید و زارد
Ин шӯии каши палид ҳар рӯзӣ
این شوی کش پلید هر روزی
Бингар ки чигуна рӯй бинагорад
بنگر که چگونه روی بنگارد
Вази шӯии ниҳон ба ғдру макорӣ
وز شوی نهان به غدر و مکاری
Дар ҷоми шароби заҳри бгсорд
در جام شراب زهر بگسارد
Ваон фитна шуда , зи дасти ин душман
وان فتنه شده، ز دست این دشمن
Бастанд заҳру нӯши пиндорад
بستاند زهر و نوش پندارد
Онро ки чунин заняши бФрибд
آن را که چنین زنیش بفریبد
Шояд ки хирад бамурд нишморад
شاید که خرد بمرد نشمارد
Онаст хирад ки ҳақи ин ҷодӯ
آن است خرد که حق این جادو
Мард аз раҳи дайну зуҳди бгзорд
مرد از ره دین و زهد بگزارد
Вази абри забони сиришки ҳикмат ро
وز ابر زبان سرشک حکمت را
Бар кишти ҳашу хиради фурӯи борад
بر کشت هش و خرد فرو بارد
Вари сари бикашади сараши зҳшёрӣ
ور سر بکشد سرش زهشیاری
Бар пушташи бори дайни бронборд
بر پشتش بار دین برانبارد
Деваст ҷаҳон ки заҳри қотил ро
دیو است جهان که زهر قاتل را
Дар нӯш ба макр май бёчорд
در نوش به مکر می بیاچارد
Чун рӯз бибинад ин маъодӣ ро
چون روز ببیند این معادی را
Ҳар кас ки бирав хирадаш бигуморад
هر کس که برو خردش بگمارد
Онро ки ба сараш дар хирад бошад
آن را که به سرش در خرد باشد
Бо дев нишаст ва хуфт чун ёрад ?
با دیو نشست و خفت چون یارد؟