эй шудаи чокари он даргаи анбӯҳи баланд

ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند

Вази тамаъи мондаи шабу рӯз бар он дар чу ?каланд

وز طمع مانده شب و روز بر آن در چو کلند

Бар дар мейри ту , эй биҳдаҳ , бастаи тамаъӣ

بر در میر تو، ای بیهده، بسته طمعی

Аз тамаъи саъбтар онро ки на қайдаст ва на банд

از طمع صعبتر آن را که نه قید است و نه بند

Шавам шохӣаст тамаъи зии ваии андари манишин

شوم شاخی است طمع زی وی اندر منشین

Вар нишинӣ нараҳад ҷонат аз офоту газанд

ور نشینی نرهد جانت از آفات و گزند

Гар баландаст дар мейри ту сар паст макун

گر بلند است در میر تو سر پست مکن

Ба тамаъи гардани озоди чунин сахт мабанд

به طمع گردن آزاد چنین سخت مبند

Гар баландӣ ӣ дар ӯ кард чунин пасти ту ро

گر بلندی‌ی در او کرد چنین پست تو را

Хештан чунки ФрўнФгнӣ аз кӯҳи баланд ?

خویشتن چونکه فرونفگنی از کوه بلند؟

Деват аз роҳ ббрдаҳаст , бифармоӣ , ?ҳулло

دیوت از راه ببرده است، بفرمای، هلا

Тоти зери шаҷар гўз бисӯзанд сапанд

تات زیر شجر گوز بسوزند سپند

Ҳуҷҷати оре ки ҳамеи ҷоҳу бузургии талабӣ

حجت آری که همی جاه و بزرگی طلبی

Ҳам бар он сон ки ҳамеи халқ ҷаҳон ме талабанд

هم بر آن سان که همی خلق جهان می‌طلبند

Гар ҳазораст хато , эй бихарад , ҷумла хатост

گر هزار است خطا، ای بخرد، جمله خطاست

Чанд аз ин ҳуҷҷат бе мағзи ту , эй биҳдаҳ , чанд ?

چند از این حجت بی مغز تو، ای بیهده، چند؟

Гар касе хештани хеш ба чаҳ дар Фгнд

گر کسی خویشتن خویش به چه در فگند

Хештани хира дар он чоҳ набоядат Фгнд

خویشتن خیره در آن چاه نبایدت فگند

Гар биханданд гуруҳе ки надоранд хирад

گر بخندند گروهی که ندارند خرد

Ту чу девона ба хандаи дгарон низ маханд

تو چو دیوانه به خندهٔ دگران نیز مخند

Дониш омӯз ва чу нодони зи пас мейри ммх

دانش‌آموز و چو نادان ز پس میر ممخ

То чу донои шӯй онгаҳ дгарон дар ту маханд

تا چو دانا شوی آنگه دگران در تو مخند

Бесипосӣ бикунӣ ринди нмоӣӣ ба азонк

بی‌سپاسی بکنی رند نمائی به ازانک

Ба сипосят бапушанд ба дебоӣ ва паранд

به سپاسیت بپوشند به دیبای و پرند

Шодӣу некӯӣ аз моли касони чашми мадор

شادی و نیکوی از مال کسان چشم مدار

То наМонӣ чу сегон бар дар қассоби нижанд

تا نمانی چو سگان بر در قصاب نژند

Гардан аз бори тамаъи лоғар ва борӣк шавад

گردن از بار طمع لاغر و باریک شود

Ин набиштааст зродшти сухани дон дар занад

این نبشته است زرادشت سخن‌دان در زند

ТрФт аз дасти мада бар тамаъи қанди касон

ترفت از دست مده بر طمع قند کسان

ТрФи худ хуши хур ва аз тамаъ мабар газ ба қанд

ترف خود خوش خور و از طمع مبر گاز به قند

Сӯдмандаст саманд эй хрдўмнд валек

سودمند است سمند ای خردومند ولیک

Судаши он рости сӯии ман ки Марви рости саманд

سودش آن راست سوی من که مرو راست سمند

Мари маро ончӣ нахоҳӣ ки бихарӣ мафруш

مر مرا آنچه نخواهی که بخری مفروش

Бар танами ончии танатро напасандӣ мапаснд

بر تنم آنچه تنت را نپسندی مپسند

Сипас ончӣ на он ту буд хираи мтоз

سپس آنچه نه آن تو بود خیره متاز

Кончаҳи он ту буд сӯй ту ояд чу наванд

کانچه آن تو بود سوی تو آید چو نوند

Умри пурмоя ба хобу хури барбоди мада

عمر پرمایه به خواب و خور برباد مده

Сӯзан занг зада хира чаҳ харӣ ба ?каланд ?

سوزن زنگ زده خیره چه خری به کلند؟

Пеш аз он ки ти бикунади дасти қавии даҳр аз бех

پیش از آن که‌ت بکند دست قوی دهر از بیخ

Дил аз ин ҷои сипанҷяти ҳаме бояд кунад

دل از این جای سپنجیت همی باید کند

Умрро банд кун аз илму зи тоъат ки ту ро

عمر را بند کن از علم و ز طاعت که تو را

Илм бо тоъати ту қайди давон умр тавонад

علم با طاعت تو قید دوان عمر تواند

Бар сару пои замонаи гузарони марди ҳаким

بر سر و پای زمانهٔ گذران مرد حکیم

Беҳтар аз илму з тоъат наниҳад қайду каманд

بهتر از علم و ز طاعت ننهد قید و کمند

Хотират занг нагирад на сарат хира шавад

خاطرت زنگ نگیرد نه سرت خیره شود

Гар бигирад дили ҳушёри ту аз ҳикмати панд

گر بگیرد دل هشیار تو از حکمت پند