( чаро чу тани зғзо пар шавад нагунҷад низ
(چرا چو تن زغذا پر شود نگنجد نیز
?илам расадашгар фузун кунӣ ту аз миқдор ?
الم رسدش گر فزون کنی تو از مقدار؟
Ва гавҳарӣ дигар ӣнҷо ки пар нагардад ҳеҷ
و گوهری دگر اینجا که پر نگردد هیچ
На аз набӣ ва на аз бениш ва на аз аи шиор .
نه از نبی و نه از بینش و نه از ا شعار.
Чаҳ чизи он ( ва ) чаҳ чизи ин вози пай чаҳ чунин ?
چه چیز آن (و) چه چیز این واز پی چه چنین؟
Чаҳ чизи он ки бад-ӣн ҳар ду бар буд солор ?
چه چیز آن که بدین هر دو بر بود سالار؟
Нишони онкии бғоит буд зшоҳди чиз
نشان آنکه بغایت بود زشاهد چیز
Далел гирад ва дорад бъои қабати дидор . )
دلیل گیرد و دارد بعاقبت دیدار.)
Ва инкор ва наколу уқубат бевосита аз дарахт биҷӯед то бидонанд ки заннаш хатост . Ва агар малики мо бар шарҳи ин ақоўил басир набӯдӣ , ҷўо б мо марин суолотро ки андарин байтҳост он будӣ ки гуфтемӣ : ҷасади мо аз ғизо аз он пар шавад ки таом беш аз он бошад ки мо тавонем хӯрдан , ҳамчинонкӣ агар камтар аз он бошад ки моро бояд , сайр нишуем . Ва он ҷавҳар ки ӯ аз илм пар нашавад нафасаст ,у онки барин ҳар ду солораст вази шоҳид бар ғоиб далел гирад , ақласт .
و انکار و نکال و عقوبت بیواسطه از درخت بجوید تا بدانند که ظنش خطاست. و اگر ملک ما بر شرح این اقاویل بصیر نبودی، جوا ب ما مرین سوالات را کهاندرین بیت هاست آن بودی که گفتیمی: جسد ما از غذا از آن پر شود که طعام بیش از آن باشد که ما توانیم خوردن، همچنانکه اگر کمتر از آن باشد که ما را باید، سیر نشویم. و آن جوهر که او از علم پر نشود نفس است، و آنک برین هر دو سالار است وز شاهد بر غایب دلیل گیرد، عقل است.
Ин суолҳоро ки андарин битҳости ин ҷавобҳо муқтазӣаст (у ҷой ) бешӣ нест . Бингар эй хирадманд ! андарин ду ҷавоб то фасл бияёд ки мари хурмо бар хораст ,у ҳзаҳи ҷумлаи кофӣа ,у зин байтҳо гузаштем .
این سوالها را که اندرین بیتهاست این جوابها مقتضی است (و جای) بیشی نیست. بنگر ای خردمند! اندرین دو جواب تا فصل بیاید که مر خرما بر خارست، و هذه جمله کافیه، و زین بیتها گذشتیم.