Сухани мутакаллимони мазҳаби киромии андар тавҳид онаст ки гӯйанд худоӣ якеаст , ва ҳеҷ чизе бадв намонад ва ин асл тавҳидаст ;у лекин муваҳҳид онаст ки чун бсФот худоӣ расад , ин асл табоҳ накунад , возини мутакаллимон гуруҳеанд ки гӯйанд худо ҷисмаст на чун аҷсом . Ва гӯйанд худои оламу қодир ваҳйаст ,у бадӣгари сифоти Маҳмӯд ки мардумро андари он ширкатаст хдорро сифат кунанд . Ва гӯйанд ҳамчунон ки илм ӯ на чун илмҳоасту қудрат ӯ на чун қдртҳост ,у зиндагӣ ӯ на чун зндгиҳост , ҷисм ӯ на чун ҷсмҳост . Ин бунёди тавҳиди аи йен тайифааст ( ва ) бо фурӯъ бисёраст .

سخن متکلمان مذهب کرامی ‌اندر توحید آنست که گویند خدای یکیست، و هیچ چیزی بدو نماند و این اصل توحید است؛ و لیکن موحد آنست که چون بصفات خدای رسد، این اصل تباه نکند، وازین متکلمان گروهی‌اند که گویند خدا جسم است نه چون اجسام. و گویند خدا عالم و قادر وحی است، و بدیگر صفات محمود که مردم را‌اندر آن شرکت است خدار را صفت کنند. و گویند همچنان که علم او نه چون علمها است و قدرت او نه چون قدرتهاست، و زندگی او نه چون زندگیهاست، جسم او نه چون جسمهاست. این بنیاد توحید ا ین طایفه است (و) با فروع بسیار است.

Ва мо гӯйем ки ин қавл ки гуфтанд ки худоӣ ҷисмаст на чу аҷсом , қавлӣ бемаънӣ ва бо тласт , ва ин қавлҳо гФтндкаҳ оламаст на чу уламо ва қодираст на чун қодирон взндаҳаст на чун зиндагон , маҳоласту тавҳиди аи йени гуруҳи бад-ӣни қавл на тавҳидаст , бал ширкаст . Аммо бадалели бдонки қавл касе ки гуяд « ҷисмаст на чу аҷсом » ботил бошад . Ва маънӣ онаст ки ҳади ҷисми ҷўҳристи мтҷзӣ ва бо масоҳат ,у мар ӯро се баъдаст аз тӯлу арзу умқ . Ҳади ҷисм на рангаст ва на сахтӣ ва натарӣ , аз баҳри онки оташии кӯи гарм ( ва ) хушкасту равшан ва мутаҳаррикаст , ҷисмаст ,у об ки зид оташаст срдўтару торик всокнаст ,у баҳамаи сифоти хеш аз оташ ҷудост , низ ( ҷисмаст ва ) ҷисмят ҳар дуро дар бар гирифтаи аи сет , бдончи аи йен ҳар ду андар маконанд , ва ҳар дуро ҷузвҳо , ва ҳар якеро аи зини ду зиди тӯлу арзу умқи аи сет . Ва ҳар ки гуяд « ҷисмӣаст на чу аҷсом » гуфта бошад ки ҷисми аи сет на чўҷсм ,у аи йени қавли ботил ва бемаънӣ бошад , ҳамчунонк агар касе гуяд мардумаст на ( чу ) мардум , ё гуяд оташ ( аи сет ) на ( чу ) оташ , ботил гуфта ; ва чу ҷисм онаст ки ӯрои тӯлу арзу умқи аи сет , касе ки гуяд « ҷисмаст » гуфта бошад ҷўҳрист бо тӯлу арзу умқ , ва чу бар ақаби а йен гуяд « на чу ҷисмҳо » гуфта бошад ки аи йени ҷавҳар бо тӯлу умқу арзро на тӯли аи сет ва на умқ ( ва на арз ) ; ва ин қавлии ботил ва мутаноқиз бошад . Ва аммо далел бар онки қавли аи йени гуруҳи бдонч ҳаме гӯйанд худоӣ олимӣаст на чу уламо ва қодирӣаст на чун қодирони взндаҳ а ӣаст на чун зиндагон , маҳоли а сет онаст ки гӯйем : аз мардумони баҳрӣ уламоанд бқўли худои таъолӣ ки ( аз ) банӣ усарои ӣили гуруҳе (ро ) уламо гуяд бад-ӣни оят : қавла « аввалами икни ?лаами аи Ни иълмаҳи уламо банӣ аи сарои ӣил . » пас бипурсем азин мутакаллимон ки чаҳ гуед кин гуруҳ ки худои мари эшонро уламо гуяд , илмӣ донистанд ки он хилофи илми худоӣ буд ? агар гӯйанд ки илми эшон мувофиқи илми худоӣ буд , иқрор карда бошанд ки худои таъолии андари он илми ҳамчуи эшон буд , бе ҳеҷ хилофӣ ;у қавли хешро ки гуфтаанд ки худоӣ таъолӣ олимӣаст на чун уламо , нақз карда бошанд . Ва агар ( гӯйанд ) илми уламои хилофи илми худоӣ буд , то дуруст кунанд ки худои ъои лмист на чу уламо , қавли худоиро ки эшонро уламо гуфт ( . . . ) ва ҳар ки ҷҳолро уламо гуяд дурӯғ гуфта бошад , пас гуфта бошанд ки қавли худоӣ ки мари ҷоҳилро уламо гуяд , дурӯғаст .

و ما گوییم که این قول که گفتند که خدای جسم است نه چو اجسام، قولی بی معنی و با طل است، و این قولها گفتندکه عالم است نه چو علما و قادر است نه چون قادران وزنده است نه چون زندگان، محال است و توحید ا ین گروه بدین قول نه توحید است، بل شرک است. اما بدلیل بدانک قول کسی که گوید «جسم است نه چو اجسام» باطل باشد. و معنی آنست که حد جسم جوهریست متجزی و با مساحت، و مر او را سه بعدست از طول و عرض و عمق. حد جسم نه رنگست و نه سختی و نه تری، از بهر آنک آتشی کو گرم (و) خشک است و روشن و متحرک است، جسم است، و آب که ضد آتش است سردو تر و تاریک وساکن است، و بهمة صفات خویش از آتش جداست، نیز (جسم است و) جسمیت هر دو را در بر گرفته ا‌ست، بدانچ ا‌ین هر دو‌اندر مکان‌اند، و هر دو را جزوها، و هر یکی را ا‌زین دو ضد طول و عرض و عمق ا‌ست. و هر که گوید «جسمیست نه چو اجسام» گفته باشد که جسم ا‌ست نه چوجسم، و ا‌ین قول باطل و بی معنی باشد، همچنانک اگر کسی گوید مردم است نه (چو) مردم، یا گوید آتش (ا‌ست) نه (چو) آتش، باطل گفته؛ و چو جسم آنست که اورا طول و عرض و عمق ا‌ست، کسی که گوید «جسم است» گفته باشد جوهریست با طول و عرض و عمق، و چو بر عقب ا‌ ین گوید «نه چو جسم‌ها» گفته باشد که ا‌ین جوهر با طول و عمق و عرض را نه طول ا‌ست و نه عمق (و نه عرض) ؛ و این قولی باطل و متناقض باشد. و اما دلیل بر آنک قول ا‌ین گروه بدانچ همی گویند خدای عالمیست نه چو علما و قادریست نه چون قادران وزنده ا‌یست نه چون زندگان، محال ا‌ست آنست که گوییم: از مردمان بهری علما‌اند بقول خدای تعالی که (از) بنی اسرا‌ئیل گروهی (را) علما گوید بدین آیت: قوله «اولم یکن لهم ا‌ن یعلمه علماء بنی ا‌سرا‌ئیل.» پس بپرسیم ازین متکلمان که چه گویید کاین گروه که خدای مر ایشان را علما گوید، علمی دانستند که آن خلاف علم خدای بود؟ اگر گویند که علم ایشان موافق علم خدای بود، اقرار کرده باشند که خدای تعالی‌اندر آن علم همچو ایشان بود، بی هیچ خلافی؛ و قول خویش را که گفته‌اند که خدای تعالی عالمیست نه چون علما، نقض کرده باشند. و اگر (گویند) علم علما خلاف علم خدای بود، تا درست کنند که خدا عا‌لمیست نه چو علما، قول خدای را که ایشان را علما گفت (...) و هر که جهال را علما گوید دروغ گفته باشد، پس گفته باشند که قول خدای که مر جاهل را علما گوید، دروغست.

Ва ҳамчунин ояд сухани андари мушорикати мардум бақадрат бо худоӣ таъолӣ гӯйем худои халқро фармуд ки намоз кунеду зкўҳдҳид , чаҳ гуяд мутакаллим : худоӣ до Наст ки марои эшонро бар намоз кардану фармон ( бурдан ) қудратаст ё донист ки эшонро бар он қудрат нест ? агар гуяд ки донист ки эшон бар он кӯ ҳаме фармоед , қудрат надоранд , гуфта бошад ки маҳол фармудашону қавли худо ки ҳаме гуяд : қавла « лои иклФ аллоҳ наФасо алои вусъҳо » рад карда бошад ; ва агар ин мутакаллим гуяд : илми худоӣ бар бўдниҳо ва будҳо муҳӣтасту шоҳиду ғоиби зер илм ӯст ,у илми мардуми ҷуз бар чизи ҳозир муҳӣт нест ,у қудрати худоӣ бар офариниши осмонҳоу зминҳосту ҷузи он ,у қудрати мардум бар яке хона ё ҷузи он аи сет , пас худоӣ олимӣ бошад на чун уламо ( ва ) низ қодирӣ бошад на чун қодирон .

و همچنین آید سخن‌اندر مشارکت مردم بقدرت با خدای تعالی گوییم خدای خلق را فرمود که نماز کنید و زکوةدهید، چه گوید متکلم: خدای دا‌نست که مرا ایشان را بر نماز کردن و فرمان (بردن) قدرت است یا دانست که ایشان را بر آن قدرت نیست؟ اگر گوید که دانست که ایشان بر آن کو همی فرماید، قدرت ندارند، گفته باشد که محال فرمودشان و قول خدا که همی گوید: قوله «لا یکلف الله نفسا الا وسعها» رد کرده باشد؛ و اگر این متکلم گوید: علم خدای بر بودنیها و بودها محیط است و شاهد و غایب زیر علم اوست، و علم مردم جز بر چیز حاضر محیط نیست، و قدرت خدای بر آفرینش آسمانها و زمینهاست و جز آن، و قدرت مردم بر یکی خانه یا جز آن ا‌‌ست، پس خدای عالمی باشد نه چون علما (و) نیز قادری باشد نه چون قادران.

Ҷавоби мо мар ӯро онаст ки гӯйем : уламоу қодирону зиндагони ҳамаи бик мартабат нестанд , андар бисёреу андакии илму қудрату зиндагӣ , влкни андари ҳади илму қудрату зиндагӣ шуракоанд , чунонк пашшаи ӣӣ зиндааст ва сегӣ низ зиндааст ;у сагро бар ( давидан ) қудратаст ,у пашшаро ( низ ) бар паридан қудратаст ,у олимӣ ки бисёр илм донад оламаст ,у онки андаки илм до над низ оламаст , чунонк худо ҳаме гуяд : қавла «у фавқи кули зии илми алӣам » . Пас мари он кам илмро бсбб бисёре илм аз оламтар , аз ҳад берун накард ; бал ҳар дўро олам гуфт . Пас дуруст кардем ки ҳар ки худоиро бад-ӣни сифот ки ки мардум бидон мавсуфанд сифат кунад , тавҳид ӯ ширк бошад .

جواب ما مر او را آنست که گوییم: علما و قادران و زندگان همه بیک مرتبت نیستند،‌اندر بسیاری و‌اندکی علم و قدرت و زندگی، ولکن‌اندر حد علم و قدرت و زندگی شرکا‌اند، چنانک پشه ئی زنده است و سگی نیز زنده است؛ و سگ را بر (دویدن) قدرت است، و پشه را (نیز) بر پریدن قدرت است، و عالمی که بسیار علم داند عالم است، و آنک ‌اندک علم دا‌ند نیز عالم است، چنانک خدا همی گوید: قوله «و فوق کل ذی علم علیم». پس مر آن کم علم را بسبب بسیاری علم از عالم‌تر، از حد بیرون نکرد؛ بل هر دورا عالم گفت. پس درست کردیم که هر که خدای را بدین صفات که که مردم بدان موصوف‌اند صفت کند، توحید او شرک باشد.

Ва агар ин мутакаллим гуяд : пас агар гӯйем худоӣ олам нест , гуфта бошем ки ҷоҳиласт , ва агар ту гӯйӣ ки қавли ман ( ки ) гуфтам « худои қо дар аи сет » хатост , гуфта бошӣ ки худоӣ оҷизаст . Ва агар гӯйӣ раво нест ки гӯйем « худо зиндааст » гуфта бошӣ ки мурдааст , ва ин ҳамаи куфру мҳо ласт . Ҷавоби мо ӯро онаст ки гӯйем : : ҷаҳли баробар илм бошад , ва ҳамчунонк гӯйӣ раво нест ки гӯйӣ ҷоҳиласт , низ раво нест ки гӯйӣ оламаст аз баҳри онки оламу ҷоҳил ҳар ду сифат мардумаст , ва ту мари худоиро олам аз баҳр он гуфтӣ ки то ҷоҳил набоядаш гуфтан ва гумонат чунонаст ки худоиро ҳамеи ҷоҳил аз баҳр он нагӯйӣ ки ин номӣ зиштаст ,у оламаш аз баҳри он гӯйӣ ки ин номӣ некӯаст ,у ҳамеи пиндорӣ ки худоиро оҷиз аз баҳр он нишоед гуфтан ки ин ном накӯҳидааст . Ва заннат чунонаст ки чу мари ӯрои субҳонаи бад-ӣни номҳоءи зишт ва накӯҳида нишоед хўо на?дан , баномҳо сутӯдау некӯ шояд гуфтан . Ва ин занни ту аз хатост . Некӯ бишинав сухани мантиқӣу тавҳидро ,у бшғб машғӯл мабош . Ва бидон ва огоҳ бош ки худоиро бад-ӣни сифатҳо зишт чу ҷоҳилу оҷизу мурдау ҷзон аз баҳр ( он ) сифат нишоед кардан ки ин сифот мардумаст на бидон ки ин сифот зиштаст , ки сифоти зишту некӯ ҳар ду мардуми рост , ва чу донистӣ ки худоиро бад-ӣни сифати зишт ҳаме бидон нишоед сифат кардан ки ин сифот мардумаст на бидон ки ин сифот зиштаст , туро маълум шуд ки ҳамчунин низ худоиро бидон сифат некӯ нишоед сифат кардан , аз баҳри онки он низ сифат мардумаст , ва моро расӯли Мустафои слии аллоҳи алайҳ (у ?ала ва ) силами сифоти махлуқро фармуд аз худои таъолии нафй кардан на сифоти зиштро . Ва ту эй мутакаллим ! аз сифат кардани мари холиқро бики сифати махлуқ ҳазар кунӣу бадӣгари сифати махлуқи мари ӯро сифат кунӣ . Воин аз ту хато ва ширкаст . Ва ҳар чанд илму ҷаҳл зидонанд , ҳар ду сифати ҳоء мардуманд , ки на мардуми ҳама оламаст то ҷоҳили сифат ӯ набошад , ё низ ҳамаи мардум ҷоҳиласт то олами сифат ӯ набошад , бал ҳар яке азин ду зид сифатӣаст аз сифоти мардуми биҷои хеш , чно нак ҳар чанд сардӣу гармӣ садонанд , ҳар ду сифати ҳоء ҷисманд , ки на ҳамаи ҷисм гармаст то сарди сифат ӯ набо шуд , ё ҳамаи ҷисм сардаст то гарми сифат ӯ набо шуд , ва чу як сифати мардумро кон ҷаҳласт бар худои равои Нидои штӣ , илмро кӯ низ сифати мардум буд бирав субҳона раво набоистӣ доштан аз баҳри онк чунонк илм сифатӣаст ки равои сет ки мардуми бадв мавсуф бошад , ҷаҳл низ сифатӣаст ки равост ки мардуми бадв мавсуф бошад ( ва чунонк гармӣ сифатӣаст ки равост ки ҷисми бадв мавсуф бошад ) сардӣ низ сифатӣаст ки равост ки ҷисми бадв мавсуф бошад , ва яке азин ду сифати мухолифи бҷсми сазовортар аз он дигар нест ҳар чанд ки зидонанд , ҳамчунин аз илму ҷаҳл яке бамурдам сазовор (тар ) аз он дигар нест .

و اگر این متکلم گوید: پس اگر گوییم خدای عالم نیست، گفته باشیم که جاهل است، و اگر تو گویی که قول من (که) گفتم «خدای قا‌در ا‌ست» خطاست، گفته باشی که خدای عاجز است. و اگر گویی روا نیست که گوییم «خدا زنده است» گفته باشی که مرده است، و این همه کفر و محا‌ل است. جواب ما اورا آنست که گوییم:: جهل برابر علم باشد، و همچنانک گویی روا نیست که گویی جاهل است، نیز روا نیست که گویی عالم است از بهر آنک عالم و جاهل هر دو صفت مردم است، و تو مر خدای را عالم از بهر آن گفتی که تا جاهل نبایدش گفتن و گمانت چنانست که خدای را همی جاهل از بهر آن نگویی که این نامی زشت است، و عالمش از بهر آن گویی که این نامی نیکوست، و همی پنداری که خدای را عاجز از بهر آن نشاید گفتن که این نام نکوهیده است. و ظنت چنانست که چو مر اورا سبحانه بدین نامهاء زشت و نکوهیده نشاید خوا‌ندن، بنامها ستوده و نیکو شاید گفتن. و این ظن تو از خطاست. نیکو بشنو سخن منطقی و توحید را، و بشغب مشغول مباش. و بدان و آگاه باش که خدای را بدین صفتها زشت چو جاهل و عاجز و مرده و جزآن از بهر (آن) صفت نشاید کردن که این صفات مردم است نه بدان که این صفات زشت است، که صفات زشت و نیکو هر دو مردم راست، و چو دانستی که خدای را بدین صفت زشت همی بدان نشاید صفت کردن که این صفات مردم است نه بدان که این صفات زشت است، ترا معلوم شد که همچنین نیز خدای را بدان صفت نیکو نشاید صفت کردن، از بهر آنک آن نیز صفت مردمست، و ما را رسول مصطفی صلی‌الله علیه (و آله و) سلم صفات مخلوق را فرمود از خدای تعالی نفی کردن نه صفات زشت را. و تو ای متکلم! از صفت کردن مر خالق را بیک صفت مخلوق حذر کنی و بدیگر صفت مخلوق مر اورا صفت کنی. واین از تو خطا و شرک است. و هر چند علم و جهل ضدان‌اند، هر دو صفت هاء مردم‌اند، که نه مردم همه عالم است تا جاهل صفت او نباشد، یا نیز همه مردم جاهل است تا عالم صفت او نباشد، بل هر یکی ازین دو ضد صفتی است از صفات مردم بجای خویش، چنا‌نک هر چند سردی و گرمی صدان‌اند، هر دو صفت هاء جسم‌اند، که نه همه جسم گرم است تا سرد صفت او نبا‌شد، یا همه جسم سرد است تا گرم صفت او نبا‌شد، و چو یک صفت مردم را کآن جهل است بر خدای روا ندا‌‌شتی، علم را کو نیز صفت مردم بود برو سبحانه روا نبایستی داشتن از بهر آنک چنانک علم صفتی است که روا‌‌ست که مردم بدو موصوف باشد، جهل نیز صفتی است که رواست که مردم بدو موصوف باشد (و چنانک گرمی صفتی است که رواست که جسم بدو موصوف باشد) سردی نیز صفتی است که رواست که جسم بدو موصوف باشد، و یکی ازین دو صفت مخالف بجسم سزاوارتر از آن دیگر نیست هر چند که ضدان‌اند، همچنین از علم و جهل یکی بمردم سزاوار(تر) از آن دیگر نیست.

Пас дуруст кардем ки худо (ро ) бсФти ҷаҳлу аҷзи гуфтан аз баҳри он раво нест кин сФтҳоء махлуқаст , на бдонки ин сифатҳо зиштаст , ва чун чунинаст бзди ин ду сифат низ кони илм ва қудратаст мар ӯро субҳонау таъолии сифат кардан раво нест , аз баҳри онки ин низ сифот махлуқаст . Ва мутакаллими лақабони ин умматро бад-ӣн рӯй ғалатии бузург афтодааст ки бсФоти некӯии хеши худоиро ҳаме сифат кунанд , вази сифоти зишти хеш ӯро ҳаме тнзиаҳ кунанд ,у бад-ӣни сабаби андари ширк афтодаанд ва хабар надоранд ки ҳар ки чизеро пурситад ки сифат ӯ сифат махлуқ бошад ӯ махлуқи параст бо шуд на холиқи параст , ва ӯ муваҳҳид набошад бал мушрик бошад ,у расӯли Мустафои алайҳ ассалом гуфт : ширки андари уммати ман пӯшида тараст аз бонги пои мӯрчаи сиёҳ ки андари шаби торик бар санг сахт бараваду бад-ӣни хабар « алшрки фии умматии ахФии ман дбиби нмлаҳи сўдоءи фӣ ( лайла ) злмоءи алии сахраи смоء . »у ғалатии бузургу хатоеи радии ҳамеи марин гуруҳро ки лақаби эшон киромӣасту даъвӣ калом кунанд низ аи фатои даҳ аи сет ва он онаст ки гӯйанд савобу хатоу тоъат ( ва ) маъсият аз бандаи бхўост худоӣ ояд . Ва маро бо эшон яке дарин маънӣ сухан рафт . Гуфтам : чаро чунин ҳаме гӯйанд ки маъсияти бхўост худоӣ ояд ? гуфт аз баҳр ( онки онкас ) ки гуяд бандаи маъсияти баннои хост худоӣ кунад , бар худои қаҳр лозим карда бошад , бдонч гуяд банда он кард ки худоӣ нахост . Гуфтам : пас агар азин зиштии худоиро тнзиаҳи крдиъи бад-ӣни тнзиаҳи зиштии дигарро - азин зишттар бхдои таъолии бози бастӣ , бдонч гуфтӣ бхўост то бандаи ӣӣ маъсият кунад ва банда натавонист ҷуз аз кардани кӯи хост . Онгоҳи мар ӯро бидон уқубат кунад ки ин мардии бҳўс зишт бошад ; ва ( чун азу ) раво набошад , пас аз худоӣ бахшанда ақл ӯст чигуна раво бошад ?у ҳаваси махлуқро нишоед , холиқро чигуна шояд ? ин Фриқи махлуқотро ношинохтаи қасди маърифат холиқ кардаанд ,у хештанро бҳўсҳоу тФкрҳоءи ботили хеши андари оташ ҳаме афкананд , бдонч аз Фрмўдҳоءи худои таъолӣу вурроси расӯл ӯ рӯй грдо ?нияд над .

پس درست کردیم که خدا (را) بصفت جهل و عجز گفتن از بهر آن روا نیست کاین صفتهاء مخلوق است، نه بدانک این صفتها زشت است، و چون چنین است بضد این دو صفت نیز کآن علم و قدرت است مر او را سبحانه و تعالی صفت کردن روا نیست، از بهر آنک این نیز صفات مخلوق است. و متکلم لقبان این امت را بدین روی غلطی بزرگ افتاده است که بصفات نیکوی خویش خدای را همی صفت کنند، وز صفات زشت خویش او را همی تنزیه کنند، و بدین سبب‌اندر شرک افتاده‌اند و خبر ندارند که هر که چیزی را پرستد که صفت او صفت مخلوق باشد او مخلوق پرست با‌شد نه خالق پرست، و او موحد نباشد بل مشرک باشد، و رسول مصطفی علیه‌السلام گفت: شرک‌اندر امت من پوشیده ترست از بانگ پای مورچه سیاه که‌اندر شب تاریک بر سنگ سخت برود و بدین خبر «الشرک فی امتی اخفی من دبیب نمله سوداء فی (لیلة) ظلماء علی صخرة صماء.» و غلطی بزرگ و خطایی ردی همی مرین گروه را که لقب ایشان کرامی است و دعوی کلام کنند نیز ا‌فتا‌ده ا‌‌ست و آن آنست که گویند صواب و خطا و طاعت (و) معصیت از بنده بخواست خدای آید.و مرا با ایشان یکی درین معنی سخن رفت. گفتم: چرا چنین همی گویند که معصیت بخواست خدای آید؟ گفت از بهر (آنک آنکس) که گوید بنده معصیت بنا خواست خدای کند، بر خدا قهر لازم کرده باشد، بدانچ گوید بنده آن کرد که خدای نخواست. گفتم: پس اگر ازین زشتی خدای را تنزیه کردیع بدین تنزیه زشتی دیگر را - ازین زشت تر بخدای تعالی باز بستی، بدانچ گفتی بخواست تا بنده ئی معصیت کند و بنده نتوانست جز از کردن کو خواست. آنگاه مر او را بدان عقوبت کند که این مردی بهوس زشت باشد؛ و (چون ازو) روا نباشد، پس از خدای بخشنده عقل اوست چگونه روا باشد؟ و هوس مخلوق را نشاید، خالق را چگونه شاید؟ این فریق مخلوقات را ناشناخته قصد معرفت خالق کرده‌اند، و خویشتن را بهوس ها و تفکرهاء باطل خویش‌اندر آتش همی افکنند، بدانچ از فرمودهاء خدای تعالی و وراث رسول او روی گردا‌‌‌‌نید‌‌‌‌ند.