Таъйид ба нафаси мардум пайваста нашавад магар ба амалу илм . Ва ҳар гоҳ ки мардуми амал шариъат накунаду илми роҳ аз роҳи амал андар напазирад боз монад аз пазируфтани таъйид ва аз расӣдан ба дараҷаи мўидон . Мардум ба амал берун ояд аз ҳади қӯт ба ҳади феъл , бар мисоли берун омадан чизҳои табиӣ аз ҳади қӯти бҳди феъли бадви чиз ки он ҳар ду монандаанд ба амалу илм . Чунонк себӣ ки бар дарахти хеш аз ҳади қӯт ба феъл берун хоҳад омадани Модат боядаш пазируфтан аз табоиъ аз роҳи дарахти хеш . Ва ҳар рӯзи бпзирФтни он Модати шакл ӯу ранг ӯ ҳаме гардад , ва он пазируфтани Модати мрўро аз табоиъи бмёнҷии дарахт монандааст баъамалӣ ки мардум кунад аз шариъати бмёнҷии худовандони шариъат . Ва чун он себ аз амали ҳамеи пазиради вазони боз на истад , чун амал бохр расед марони себро буии хушу ранги некӯи вмзаҳ ширин ёбад ки он буиу рангу мазаи мрўро монандааст ба илмӣ ки мардум онро биёбад бмёнҷии он амал ки кунад . Пас он себи бад-ӣни ду ҳол ки яке монандаи амаласту дигар монандаи илмаст аз ҳади қӯти бҳд феъл расад , агар андари миёна ки он себ аз табоиъи Модати ҳамеи пазирад ки он мрўро амаласт аз пазируфтани Модати бсбб ӣ аз асбоби бозмонда табоҳ шавад ва аз дарахти хеши биўФтд ва ба рангу буи ва маза нарасад ки он мрўрои бмнзлт илмаст . Пас ҳамчунин касе ки ӯ аз амали шариъати бози истади бълм он нарасад , аз таъйид давр монад . Ва далелии гўӣими дигар бар ҳоли пайвастани таъйидро бмўидон ,у гўӣим ки равшаноӣ чашм накунад ҷузи андари чашми дуруст ки он аз айби вдрду беморӣ пок бошад , ҳамчунин таъйид ки ӯ монанди равшаноӣ чашмаст на пайвандади ҷуз ба касе ки амал ӯу илм покиза бошаду нафас ӯ шаста бошад боби амалу илм аз олоишҳои табиӣ . – воин беонешоФӣаст мари хирадмандонро , вассалом .

تایید به نفس مردم پیوسته نشود مگر به عمل و علم . و هر گاه که مردم عمل شریعت نکند و علم راه از راه عمل اندر نپذیرد باز ماند از پذیرفتن تایید و از رسیدن به درجه مویدان . مردم به عمل بیرون آید از حد قوت به حد فعل ، بر مثال بیرون آمدن چیزهای طبیعی از حد قوت بحد فعل بدو چیز که آن هر دو ماننده اند به عمل و علم . چنانک سیبی که بر درخت خویش از حد قوت به فعل بیرون خواهد آمدن مادت بایدش پذیرفتن از طبایع از راه درخت خویش . و هر روز بپذیرفتن آن مادت شکل او و رنگ او همی گردد ، و آن پذیرفتن مادت مرورا از طبایع بمیانجی درخت ماننده است بعملی که مردم کند از شریعت بمیانجی خداوندان شریعت . و چون آن سیب از عمل همی پذیرد وزان باز نه ایستد ، چون عمل بآخر رسید مران سیب را بوی خوش و رنگ نیکو ومزه شیرین یابد که آن بوی و رنگ و مزه مرورا ماننده است به علمی که مردم آنرا بیابد بمیانجی آن عمل که کند . پس آن سیب بدین دو حال که یکی ماننده عمل است و دیگر ماننده علم است از حد قوت بحد فعل رسد ، اگر اندر میانه که آن سیب از طبایع مادت همی پذیرد که آن مرورا عمل است از پذیرفتن مادت بسبب ی از اسباب بازمانده تباه شود و از درخت خویش بیوفتد و به رنگ و بوی و مزه نرسد که آن مرورا بمنزلت علم است . پس همچنین کسی که او از عمل شریعت باز ایستد بعلم آن نرسد ، از تایید دور ماند . و دلیلی گوئیم دیگر بر حال پیوستن تایید را بمویدان ، و گوئیم که روشنایی چشم نکند جز اندر چشم درست که آن از عیب ودرد و بیماری پاک باشد ، همچنین تایید که او مانند روشنایی چشم است نه پیوندد جز به کسی که عمل او و علم پاکیزه باشد و نفس او شسته باشد بآب عمل و علم از آلایشهای طبیعی . – واین بیانی شافی است مر خردمندان را ، والسلام .