Гўӣим ки пайвастани таъйид аз олами алавӣ шарифтараст аз пайвастани қӯтҳои ситорагони осмони бзоишҳои табиӣ ,у локини наздики гардонӣдан ва ҳамро ин ду ҳоли як бадӣгар наздиканду мардум ҳаме ёбад мрқўтҳоро андари зойишҳои олам каз афлоку анҷуми бадишон пайвастааст , ва ҳаме донад мардум ки мрнботроу ҳайвонроу бештари мардумро аз чигунагии пайвастани он қӯтҳо хабар нест , ва ҳаме ёбад ҳар шахсе аз зойишҳо аз осори қӯтҳо ва ҳаракатҳои кавокиб бақадр он асари кондрўст аз латофату касофат то ҳар яке аз он падедор кунад аз сӯрати хеши ончи андар мавҷӯдаст аз қӯтҳо ва хосиятҳои табиӣ , пас ҳамчунин таъйид андар ёфт аз олами рӯҳонии мари гавҳарҳои рӯҳонии рака пайваста шуд бшхсҳои мардум ҳамчунонк наёфтем чизе аз зойишҳои олами суфло ки ӯро қӯтӣ буд ки бидон қӯти марин оламро хизмат тавонист фармудан ва манфиатҳо ки сонеъи андрўи тақдири крдҳости мар онро тавонист овардани ҷузи ин шахси мардум ки ӯ мари табоиъро ҳар яке ҷудои ҷудои кори баст , чун оташро дар пухтан чизҳои хом ва шинохтан рангҳо ва гудохтан гавҳарҳоу ҷузи он , ва чун нари боди рокори баст ки бар обҳои азим бигузашт ва киштӣҳо гаронро андари дарё бадв ронад вбрўи Асияҳо сохту ҷузи он , вчўни мари хокро казу чандини банноҳои аҷиби сохт ва гавҳарҳои пари Фоӣдаҳи азу берун овараданд ҳаммаи манофеу аҷоиби олами бошкоро шудани мардум ошкоро шуд . Ҳамчунин наёфтем аз ҳеҷ шахсе аз шахсҳои мардум касе ки ӯро мумкин буд хизмат фармудану корбстни мари олами рӯҳонироу берун овардан манфиатҳоро ки сонеъи андрў тақдир кардааст . Магари пайғамбаронро алайҳими ассалом ки эшон бсхни мантиқӣ ки биовараданд ҳар чизеро азин олами биҷойгоҳ хеш биниҳоданд ва падед овараданд сиёсатҳои аҷаб ва ҳикматҳо ки андар онаст камоли олами рӯҳонӣу пайдо кардан он манфиатҳо азишон алайҳими ассалом буду бас ,у оғози пайвастани таъйид ба мўидон забон бошад ки ӯ тавоно бошад бар берун овардан чизҳои пӯшида на аз роҳи ҳавос , чунонк бҳс далел кунад бар чизҳои пӯшида блак мӯед бтоиид онгаҳ расад ки нафас ӯ маҳсусотро фаромӯш кунад ва аз ҳис ҷудо монад буқати берун овардани ончи бадв пайваста шавад аз олами алавӣ . Ва рағбат кунад андари маъқӯлот , он маъқӯлот ки он андар овехта набошад бчизҳои ҳиўлонӣ чунонк маърӯфаст миёни уламои динӣ ки чун расӯли Мустафои слии аллоҳи алайҳ ва илоҳ бирав ваҳй омадӣ гӯна рӯй ӯ бгштӣ ва баҳолӣ шудӣ миёни хуфтагӣу бедорӣу арақ аз андомҳои ӯ бикшодӣ ва ба ҳеҷ чизи ннгристӣ то боз бҳўш омадӣ , он вақти ончи бўҳии бадви расидаи бадии бзбон иборат кардӣ . Пас он азуи алайҳи ассаломи далел буд бдонч гуфт аз маҳсусот бар маъқӯлот далел гирифт . Ва фарқи миёни доноёни номўиду доноӣ номўид онаст ки доноӣ мӯед андар мондааст бунгоҳи доштани илмҳо ва ҳикматҳои хеши бадалел гирифтан аз маҳсусот , доноӣ мӯедро он ҳоҷат нест андари зоти хеши берун овардан ҳикматҳо маъқӯл бар онч аз бартар аз он далел гирад то аз маҳсуси брмъқўл ёрӣ хоҳад , влкн бошад ки андар нафас мӯед чизеи рӯҳонӣ падед ояд аз баҳри баён кардани ҳикматӣ ё монанди кардани чизеро ки мӯед чораи наёбад аз иборати он бчизии маҳсус ки агар он иборат на аз тариқ маҳсусот кунад мардумон замона ндонанду сӯрати бандаради андари нафасҳои эшон онч марон мӯедро сӯрат бастааст магари он вақт ки мари онро монанда кунад бмҳсўсӣ ва то эшон он чизро бхлоФ он набенанд мӯед мари аишонро хабар диҳад аён хеш ниҳонанду хабар ӯ бипазиранд , вагар пайвастани таъйиди бмўид аз ҷиҳати ҳавос будӣ хабарҳои эшонро фазилат набӯдӣ ки бар аёни халқи гузаштӣ . Пас пистни таъйиди бмўидон аз ҷиҳат ҳавосаст ва он мантиқ маҳзаст ки паёмбарони алайҳим ассалом натавонистанд пазируфтани магари бсхни таълифӣ ки эшон маронро бҳрўФи бгзорнд ва низ пайвастани таъйиди бмўиди нигоҳ кардан эшон бошад андари шахсҳои олам аз наботу ҳайвону мардум казон нигоҳ гардан мӯед бигушоед аз илми ғайби чизҳои ки офариниши он чиз аз баҳр илм будаст кӯи нои мавзу ҷо кӯл шавад бидон нгрстн аз сарҳои бисёр , ва низ бошад ки мӯед суханӣ башнавад аз касе ки онкаси худ маънӣ он надонад ва мӯедро бигушоед аз он сухани чизеи аҷиб ва зон дар ӯ кушода шавад аслӣ ки воҷиб шавад бар халқи корбстни он андар даврон мӯед , варин гӯна бошад шинохтани чигунагии пайвастани таъйиди бмўиди андари олам .

گوئیم که پیوستن تایید از عالم علوی شریفتر است از پیوستن قوتهای ستارگان آسمان بزایشهای طبیعی ، و لکن نزدیک گردانیدن و هم را این دو حال یک بدیگر نزدیک اند و مردم همی یابد مرقوتها را اندر زایشهای عالم کز افلاک و انجم بدیشان پیوسته است ، و همی داند مردم که مرنبات را و حیوان را و بیشتر مردم را از چگونگی پیوستن آن قوتها خبر نیست، و همی یابد هر شخصی از زایشها از آثار قوتها و حرکتهای کواکب بقدر آن اثر کاندروست از لطافت و کثافت تا هر یکی از آن پدیدار کند از صورت خویش آنچ اندر موجود است از قوتها و خاصیتهای طبیعی ، پس همچنین تایید اندر یافت از عالم روحانی مر گوهر های روحانی راکه پیوسته شد بشخصهای مردم همچنانک نیافتیم چیزی از زایشهای عالم سفلی که او را قوتی بود که بدان قوت مرین عالم را خدمت توانست فرمودن و منفعتها که صانع اندرو تقدیر کردهاست مر آنرا توانست آوردن جز این شخص مردم که او مر طبایع را هر یکی جدا جدا کار بست ، چون آتش را در پختن چیزهای خام و شناختن رنگها و گداختن گوهرها و جز آن ، و چون نر باد راکار بست که بر آبهای عظیم بگذشت و کشتیها گران را اندر دریا بدو راند وبرو آسیاها ساخت و جز آن ، وچون مر خاک را کزو چندین بناهای عجیب ساخت و گوهرهای پر فائده ازو بیرون آوردند هممه منافع و عجایب عالم بآشکارا شدن مردم آشکارا شد . همچنین نیافتیم از هیچ شخصی از شخصهای مردم کسی که او را ممکن بود خدمت فرمودن و کاربستن مر عالم روحانی را و بیرون آوردن منفعتها را که صانع اندرو تقدیر کرده است . مگر پیغمبران را علیهم السلام که ایشان بسخن منطقی که بیاوردند هر چیزی را ازین عالم بجایگاه خویش بنهادند و پدید آوردند سیاستهای عجب و حکمتها که اندر آنست کمال عالم روحانی و پیدا کردن آن منفعتها ازیشان علیهم السلام بود و بس ، و آغاز پیوستن تایید به مویدان زبان باشد که او توانا باشد بر بیرون آوردن چیزهای پوشیده نه از راه حواس ، چنانک بحس دلیل کند بر چیزهای پوشیده بلک موید بتایید آنگه رسد که نفس او محسوسات را فراموش کند و از حس جدا ماند بوقت بیرون آوردن آنچ بدو پیوسته شود از عالم علوی . و رغبت کند اندر معقولات ، آن معقولات که آن اندر آویخته نباشد بچیزهای هیولانی چنانک معروفست میان علماء دینی که چون رسول مصطفی صلی الله علیه و اله برو وحی آمدی گونه روی او بگشتی و بحالی شدی میان خفتگی و بیداری و عرق از اندامهای او بگشادی و به هیچ چیز ننگریستی تا باز بهوش آمدی ، آن وقت آنچ بوحی بدو رسیده بدی بزبان عبارت کردی . پس آن ازو علیه السلام دلیل بود بدانچ گفت از محسوسات بر معقولات دلیل گرفت . و فرق میان دانایان ناموید و دانای ناموید آنست که دانای موید اندر مانده است بنگاه داشتن علمها و حکمتهای خویش بدلیل گرفتن از محسوسات ، دانای موید را آن حاجت نیست اندر ذات خویش بیرون آوردن حکمتها معقول بر آنچ از برتر از آن دلیل گیرد تا از محسوس برمعقول یاری خواهد ، ولکن باشد که اندر نفس موید چیزی روحانی پدید آید از بهر بیان کردن حکمتی یا مانند کردن چیزی را که موید چاره نیابد از عبارت آن بچیزی محسوس که اگر آن عبارت نه از طریق محسوسات کند مردمان زمانه ندانند و صورت بندرد اندر نفسهای ایشان آنچ مران موید را صورت بسته است مگر آن وقت که مر آنرا ماننده کند بمحسوسی و تا ایشان آن چیز را بخلاف آن نبینند موید مر ایشانرا خبر دهد عیان خویش نهانند و خبر او بپذیرند ، و گر پیوستن تایید بموید از جهت حواس بودی خبرهای ایشان را فضیلت نبودی که بر عیان خلق گذشتی . پس پیستن تایید بمویدان از جهت حواس است و آن منطق محض است که پیامبران علیهم السلام نتوانستند پذیرفتن مگر بسخن تالیفی که ایشان مران را بحروف بگزارند و نیز پیوستن تایید بموید نگاه کردن ایشان باشد اندر شخصهای عالم از نبات و حیوان و مردم کزان نگاه گردن موید بگشاید از علم غیب چیزهای که آفرینش آن چیز از بهر علم بودست کو نا موز و جا کول شود بدان نگرستن از سرهای بسیار ، و نیز باشد که موید سخنی بشنود از کسی که آنکس خود معنی آن نداند و موید را بگشاید از آن سخن چیزی عجیب و زان در او گشاده شود اصلی که واجب شود بر خلق کاربستن آن اندر دوران موید ، ورین گونه باشد شناختن چگونگی پیوستن تایید بموید اندر عالم .