Муздро битозӣ аҷр хонанд . Ва бузаро битозӣ асм хонанд . Ва ном музд онаст андари миёни халқ ки чун касе кории бикунад ӯро мукофоти он бидиҳанд ва он мукофотро музд хонанд ,у локини номи бузаи ҷузи андари дайн раванда несту бҳқиқти мукофот корӣ бошад ки азуи шару фасод падед ояд ,у музд низ он бошад андарин ҷаҳон казу бидон ҷаҳони ҳосилкунанда онрои савоб бҳосл ояд ,у буза он бошад ки мрхдоўнд ӯро бъоқбти уқубат воҷиб ояд ,у бузаро низ визр хонанд битозӣ , ва хабараст аз расӯли Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?ала ки фармуд : « ман сини санаи ҳасанаи фалаи أҷрҳоу أҷри ман амали баҳои илои явми алқёмаҳи ман ғайри أни инқси ман أҷри ҳам шийъ ва ман сини санаи сиӣаҳи фалаи визрҳоу визри ман амали баҳои илои явми алқёмаҳи ман ғайри أни инқси ман взрҳми шийъ » гуфт : ҳар ки суннатии некӯи бунаад ӯро бошад музди ону музд онк бидон суннат кор кунад то рӯзи қиёмат беонк аз музди он касони чизе кам шавад , ва ҳар ки суннатии бади бунаад ӯро бошад бузаи ону буза ҳар ки бидон суннат кор кунад то рнўзи қиёмат беонк аз бузаи он касони чизе кам шавад . Ва худованди салоҳро аз он музд воҷиб шуд ки андари салоҳ хайрасту ростӣу ободонии беҳбудаш ки хости офаридагори олам онаст ,у худованди фасодро буза аз он бошад ки андари фасод шарасту хилофу пароканда шудану нрстӣ ; ва ин ҳамаи хилофи хост офаридагораст ;у сазовори рости ҷӯяндаи хайру салоҳу мувофиқи муроди офаридагори олами баҳри некӣ , ва сазовораст талабкунанда шару фасоду мухолифи муроди офаридагори олами баҳри уқубатӣ ,у некӯкору бдкрдор аз ҳар касе бдонч кунанд ҷазо хеш биёбанд , чунонк худои таъолӣ ҳаме гуяд қавла » « ани أҳснтми أҳснтми лонФскму ани أстأтми Флҳо » гуфт : агар некуӣ кунед мари хештанро кунед ва грбд кунед мари нафасҳои шморост .

مزد را بتازی اجر خوانند. و بزه را بتازی اثم خوانند. و نام مزد آنست اندر میان خلق که چون کسی کاری بکند او را مکافات آن بدهند و آن مکافات را مزد خوانند، و لکن نام بزه جز اندر دین رونده نیست و بحقیقت مکافات کاری باشد که ازو شر و فساد پدید آید،و مزد نیز آن باشد اندرین جهان کزو بدان جهان حاصل کننده آنرا ثواب بحاصل آید،و بزه آن باشد که مرخداوند او را بعاقبت عقوبت واجب آید، و بزه را نیز وزر خوانند بتازی، و خبر است از رسول مصطفی صلی الله علیه و آله که فرمود: « من سن سنه حسنه فله أجرها و أجر من عمل بها الی یوم القیامه من غیر أن ینقص من أجر هم شیء و من سن سنه سیئه فله وزرها و وزر من عمل بها الی یوم القیامه من غیر أن ینقص من وزرهم شیء» گفت: هر که سنتی نیکو بنهد او را باشد مزد آن و مزد آنک بدان سنت کار کند تا روز قیامت بی آنک از مزد آن کسان چیزی کم شود، و هر که سنتی بد بنهد او را باشد بزه آن و بزه هر که بدان سنت کار کند تا رنوز قیامت بی آنک از بزه آن کسان چیزی کم شود. و خداوند صلاح را از آن مزد واجب شد که اندر صلاح خیر است و راستی و آبادانی بهبودش که خواست آفریدگار عالم آن است، و خداوند فساد را بزه از آن باشد که اندر فساد شر است و خلاف و پراکنده شدن و نرستی؛ و این همه خلاف خواست آفریدگار است؛ و سزاوار راست جوینده خیر و صلاح و موافق مراد آفریدگار عالم بهر نیکی، و سزاوار است طلب کننده شر و فساد و مخالف مراد آفریدگار عالم بهر عقوبتی، و نیکوکار و بدکردار از هر کسی بدانچ کنند جزا خویش بیابند، چنانک خدای تعالی همی گوید قوله » « ان أحسنتم أحسنتم لانفسکم و ان أستأتم فلها» گفت: اگر نیکویی کنید مر خویشتن را کنید و گربد کنید مر نفسهای شماراست.