Гаштан аз ҳолеи баҳолии мари ҷисми рост , аз баҳри онки ҳақиқат ҷисм чизеаст ки мрўрои ҷузъҳои мухталифасту пазирндаҳо сифот мухталифаст , чунонк ҷисм он бошад ки Марвро зер взбр бошад , ва ин ду ҷузъ мухталифанд ки ҷузи ҷисмро набошад ва ҳамчунин пеш ва пасу чапу рости ҳамаи мари ҷисмро бошад ,у сифоти мухталиф низ ҷисми пазирад чун сиёҳӣу сипедӣу равшанӣу торикӣу кажӣу ростӣу ҷузи он , аз баҳри онки таркиби ҷисм аз аҷзоӣ мухталифаст пас ҳамчунон мари сифоти мхтрФро пазирост ,у олами ҷисмонии пазирои сифоти мухталиф аз онаст ки таркиб ӯ аз чаҳор табъаст ки ҳар яке аз табоиъ зидаст мардӣгариро , лоҷарам ҳарчӣ андари олами ҷисмонӣ чизаст аз ҳоли баҳол гардандааст , гоҳе чизе заъифаст ва гоҳе қавӣ , гоҳе хирад ва гоҳе бузург , гоҳе некӯ ва гоҳе зишт , ва ҳамчунин аҳволи мухталифи андрў равандааст ,у андари олами бқоء ки латифаст мухолифат нест ва воҷиб наёяд , аз баҳри онк будаш ӯро иллат яке бӯдааст бемиёнҷӣ ва он калима борӣаст , ва ҳарчӣ андарони олами тухм куштааст бқўти андарин олами бФъл ирўн ояд ,у андари ин олами он асли сӯрати рӯҳонии бпрўрши имомони ҳақ аз ҳоли баҳол ҳаме гардад то чун аз колбуд ҷудо шавад бъолми хеши бозрасад , он олам ки андрўи ҳеҷ хилоф нест ,у чунонкӣ онҷо раседӣ барон ҳол бимонад абади алобдини бсбб бе хилофии он оламу яктоеи он аз аздоду мухолифон , ва он олам ки ҳамеи гўӣим ки нафасҳои мардуми онҷо боз гардад бидон мари нафаси куллӣ роҳмии хоҳем ки некӯкоронро савоб беандоза азуасту гуноҳкоронро азобӣ бекарона азуаст бе онки ҳеҷ хилоф уфтад маронро , аз баҳри онки ҳам савоби некӯкор ва ҳам азоби гуноҳи кор аз як чизеаст ва он чиз аз ҳоли хеш гарданда нест ва на ин нафас ки онҷо расад низ ҳеҷ гардиши пазиради онҷои бсбби яктоеи вебии хилофии он олам , пас мсоби ҷовидони андар савоб бимонаду мъоқби ҷовидони андар уқоб бимонад . Инаст сабаби ҳамешагии савоби мари биҳиштироу уқоби мари дӯзахиро .

گشتن از حالی بحالی مر جسم راست، از بهر آنک حقیقت جسم چیزیست که مرورا جزء های مختلف است و پذیرنده ها صفات مختلف است، چنانک جسم آن باشد که مرو را زیر وزبر باشد، و این دو جزء مختلف اند که جز جسم را نباشد و همچنین پیش و پس و چپ و راست همه مر جسم را باشد، و صفات مختلف نیز جسم پذیرد چون سیاهی و سپیدی و روشنی و تاریکی و کژی و راستی و جز آن، از بهر آنک ترکیب جسم از اجزائ مختلف است پس همچنان مر صفات مخترف را پذیراست، و عالم جسمانی پذیرای صفات مختلف از آنست که ترکیب او از چهار طبع است که هر یکی از طبایع ضد است مردیگری را، لاجرم هرچه اندر عالم جسمانی چیز است از حال بحال گردنده است، گاهی چیزی ضعیف است و گاهی قوی، گاهی خرد و گاهی بزرگ، گاهی نیکو و گاهی زشت، و همچنین احوال مختلف اندرو رونده است، و اندر عالم بقاء که لطیف است مخالفت نیست و واجب نیاید، از بهر آنک بودش او را علت یکی بوده است بی میانجی و آن کلمه باری است، و هرچه اندران عالم تخم کشته است بقوت اندرین عالم بفعل یرون آید، و اندر این عالم آن اصل صورت روحانی بپرورش امامان حق از حال بحال همی گردد تا چون از کالبد جدا شود بعالم خویش بازرسد، آن عالم که اندرو هیچ خلاف نیست، و چنانکه آنجا رسیدی برآن حال بماند ابد الابدین بسبب بی خلافی آن عالم و یکتایی آن از اضداد و مخالفان، و آن عالم که همی گوئیم که نفسهای مردم آنجا باز گردد بدان مر نفس کلی راهمی خواهیم که نیکوکاران را ثواب بی اندازه ازوست و گناهکاران را عذابی بی کرانه ازوست بی آنک هیچ خلاف افتد مران را، از بهر آنک هم ثواب نیکوکار و هم عذاب گناه کار از یک چیزیست و آن چیز از حال خویش گردنده نیست و نه این نفس که آنجا رسد نیز هیچ گردش پذیرد آنجا بسبب یکتایی وبی خلافی آن عالم، پس مثاب جاویدان اندر ثواب بماند و معاقب جاویدان اندر عقاب بماند. اینست سبب همیشگی ثواب مر بهشتی را و عقاب مر دوزخی را.