Бидонед ки нафасро сӯии андрёФтн онч надонад ду роҳаст , яке гӯшу дигари чашм . Ва гӯши бдлолт забон ёбад даст ёбад мрълмро ки набишта ба бибинад ,у худовандони ҳавоси дурусти шунавандагон ё бинандагони андари ончӣ гӯянда бигӯед анбозоннд ,у шносндгони набишта махсӯс андоз шунавандагони андари онч аз набишта бархонанд . Ва бад-ӣни фасл ки бигуфтем пайдо шуд ки гӯш модааст ки Фоӣдаҳ пазираст аз забон ки нарасту Фоӣдаҳ диҳандааст . Ва ҳарду ҷеффатон якдигаранд ва низ пайдо шуд ки шносндгони набиштаи шриФтронд аз шунавандагон , аз баҳри онкии ҳамаи нависандагон мардуманд . Ва ҳамаи мардум нависанда нестанд , ва низ ҳамаи шунавандагон мардум нестанд чунонк ҳамаи нависандагон мардуманду китобати мардумро санъатӣаст ки ҳеҷ ҷонвар бо ӯ андари он анбоз нест . Вагар нависандаро аз олам баргирӣ бўҳми мардум баргирифта нашавад , вагар мардумро бўҳм аз олам баргирӣ нависанда баргирифта шавад , ва ҳамчунонк агар мардумро бўҳм аз олам баргирӣ ҳайвон баргирифта нашавад , вагар ҳайвонро бўҳм баргирӣ мардум баргирифта шуд , аз бҳронк ҳар мардумӣ ҳайвонаст , ва ҳар ҳайвонӣ мардум нест . Ва ҳар ду чизе ки ббргрФтни яке изоишони он дигар баргирифта шавад он дигар ки баргирифта шавад бози пас тарозони ёри хеши падед омада бошад , чунонк нависанда ки бабр гирифтани мардуми ҳаме баргирифта шавад ва сипас аз падед омадани мардум падед омадаст . Ва ҳарчӣ андар будаш боз пас турост азу бшрФ бештараст . Пас дуруст шуд ки нависандагонро он шарафаст ки мардумро бар дигари ҳайвон шарафаст .

بدانید که نفس را سوی اندریافتن آنچ نداند دو راه است ، یکی گوش و دیگر چشم . و گوش بدلالت زبان یابد دست یابد مرعلم را که نبشته به ببیند ، و خداوندان حواس درست شنوندگان یا بینندگان اندر آنچه گوینده بگوید انبازانند، و شناسندگان نبشته مخصوص انداز شنوندگان اندر آنچ از نبشته برخوانند. و بدین فصل که بگفتیم پیدا شد که گوش ماده است که فائده پذیر است از زبان که نر است و فائده دهنده است . و هردو جفتان یکدیگراند و نیز پیدا شد که شناسندگان نبشته شریفتراند از شنوندگان، از بهر آنکه همه نویسندگان مردم اند. و همه مردم نویسنده نیستند ، و نیز همه شنوندگان مردم نیستند چنانک همه نویسندگان مردم اند و کتابت مردم را صنعتی است که هیچ جانور با او اندر آن انباز نیست. و گر نویسنده را از عالم برگیری بوهم مردم برگرفته نشود ، و گر مردم را بوهم از عالم برگیری نویسنده برگرفته شود، و همچنانک اگر مردم را بوهم از عالم برگیری حیوان برگرفته نشود ، و گر حیوان را بوهم برگیری مردم برگرفته شد، از بهرآنک هر مردمی حیوان است، و هر حیوانی مردم نیست . و هر دو چیزی که ببرگرفتن یکی ازایشان آن دیگر برگرفته شود آن دیگر که برگرفته شود باز پس ترازان یار خویش پدید آمده باشد ، چنانک نویسنده که ببر گرفتن مردم همی برگرفته شود و سپس از پدید آمدن مردم پدید آمدست . و هرچه اندر بودش باز پس تراست از و بشرف بیشتر است . پس درست شد که نویسندگان را آن شرف است که مردم را بر دیگر حیوان شرف است.