Замон иллатаст мари тамом шудан чизҳои табииро , ва чизҳои табиӣ бошандааст ба ҷунбиши табоиъ ,у табоиъ ҷанбндааст ба гардиши афлок ,у афлок гардонаст ба ҳаракати нафаси куллӣ аз ҳаракати шавқ ки онро ором нест магар ба тамом шудани нафас ва расӣдан ӯ ба мартабати ақли куллӣ .

زمان علت است مر تمام شدن چیزهای طبیعی را، و چیزهای طبیعی باشنده است به جنبش طبایع، و طبایع جنبنده است به گردش افلاک، و افلاک گردان است به حرکت نفس کلی از حرکت شوق که آن را آرام نیست مگر به تمام شدن نفس و رسیدن او به مرتبت عقل کلی.

Пас гўӣим ки замонро иллати ҷунбиш афлокаст ки ҷанбндааст ба шавқи нафаси куллӣ . Пас иллати замони шавқи нафас куллӣаст ,у замон ки бар нафас лозим ояд падед овардани бсбби берун овардан ӯ буд мари чизҳоро аз ҳади қӯт ба ҳади феъл .

پس گوئیم که زمان را علت جنبش افلاک است که جنبنده است به شوق نفس کلی. پس علت زمان شوق نفس کلی است، و زمان که بر نفس لازم آید پدید آوردن بسبب بیرون آوردن او بود مر چیزها را از حد قوت به حد فعل.

Ва нафас донист ки ончии фурӯд азу бошад натавонади модтҳоӣ ӯро пазируфтани магар ба замон . Пас замон воҷиб омад мари Фрўдинонро аз нафас , ҳамчунонк рафтани қалам ба кор ояд мари падед овардани хатро аз зери қалам , ва ҳоҷат ояд фикрати мардумро ба олату қалам то беруни оради ҳикматҳоро аз ақл , ва ҳамчунин ҳамаи олатҳо ки бадв амал кунанд . Аз баҳри он фоидаҳо бояд ки фурӯд аз олат падед ояд на аз ба ҳикмати он амал каз нафаси беруни оранд , бар мисоли хат ки нафас ҳаме донад . Нбштн , пас қаламу ҳбри коғазу дасту ҷунбишу ҷойу рӯзгор бояд то он нбштни азу падед ояд ва он нбштн аз баҳри он ҳаме бояд то касе мронро бибинад казу фоида гирад , на аз баҳри он бояд то онч боист бар коғаз бинагорад . Пас дуруст шуд ки олати ҳама аз баҳри он фоидаро ки фурӯд аз амал бошад ,у замон олатӣаст мари амали оламро . Пас донистем ки замон аз баҳр пазирндагон боист ки зери амали олам андар буданд . Влкн чун нафаси куллӣ марин олати азими куллиро падед оварад ки замонаст чунон оварадаш аз боистагӣ ки авҳом андрў наметавонад расӣдани бабр гирифтани мрўро , ва ин аз тамомии ҳикмат буд ки олатӣ падед оварад бад-ӣни шарифӣу боистагии андар бояд ёфтан марин фаслро ки равшанаст ва бисёр бузургони андарин шабаҳатанд .

و نفس دانست که آنچه فرود ازو باشد نتواند مادتهای او را پذیرفتن مگر به زمان. پس زمان واجب آمد مر فرودینان را از نفس، همچنانک رفتن قلم به کار آید مر پدید آوردن خط را از زیر قلم ، و حاجت آید فکرت مردم را به آلت و قلم تا بیرون آرد حکمتها را از عقل، و همچنین همه آلت ها که بدو عمل کنند. از بهر آن فایده ها باید که فرود از آلت پدید آید نه از به حکمت آن عمل کز نفس بیرون آرند، بر مثال خط که نفس همی داند. نبشتن، پس قلم و حبر کاغذ و دست و جنبش و جای و روزگار باید تا آن نبشتن ازو پدید آید و آن نبشتن از بهر آن همی باید تا کسی مرانرا ببیند کزو فایده گیرد، نه از بهر آن باید تا آنچ بایست بر کاغذ بنگارد. پس درست شد که آلت همه از بهر آن فایده را که فرود از عمل باشد، و زمان آلتی است مر عمل عالم را. پس دانستیم که زمان از بهر پذیرندگان بایست که زیر عمل عالم اندر بودند. ولکن چون نفس کلی مرین آلت عظیم کلی را پدید آورد که زمان است چنان آوردش از بایستگی که اوهام اندرو نمی تواند رسیدن ببر گرفتن مرورا، و این از تمامی حکمت بود که آلتی پدید آورد بدین شریفی و بایستگی اندر باید یافتن مرین فصل را که روشن است و بسیار بزرگان اندرین شبهت اند.