Чун иллати ҷисмонӣу рӯҳонии ақл буд ,у бози пасини ҳамаи маълулоти мардум буд , ба нахустин иллати хеши бозгашт аз роҳ пазируфтани Фоӣдаҳи азу . Ва ибодати офаридагор бар маълули бози пасин лозим омад . Воҷиб ояд ки иллати аввали мари офаридагорро парастидааст . Ва чун ибодат аз мардуми эзади таъолӣ бар бунёди шаҳодати хост , ва он чаҳор сухан ва ҳафт фасл ва дувоздаҳ ҳарфаст , лозим ояд ки иборати ақли мари бории субҳонаро ҳам ибодати бад-ӣн шаҳодатасту тухми шаҳодати андари ҳувияти ақл собитаст . Ва ҳеҷ чиз нест ошкоро шудаи андари олам ки тухми он андар ақл нест . Ва мо дӯст дорем ки моро ошкоро шавад бар парастиш кардани ақли мари бориро субҳона .

چون علت جسمانی و روحانی عقل بود، و باز پسین همه معلولات مردم بود‌، به‌نخستین علت خویش بازگشت از راه پذیرفتن فائده ازو‌. و عبادت آفریدگار بر معلول باز پسین لازم آمد. واجب آید که علت اول مر آفریدگار را پرستیده است. و چون عبادت از مردم ایزد‌تعالی بر بنیاد شهادت خواست‌، و آن چهار سخن و هفت فصل و دوازده حرف است، لازم آید که عبارت عقل مر باری سبحانه را هم عبادت بدین شهادت است و تخم شهادت اندر هویت عقل ثابت است. و هیچ چیز نیست آشکارا شده اندر عالم که تخم آن اندر عقل نیست. و ما دوست داریم که ما را آشکارا شود بر پرستش کردن عقل مر باری را سبحانه‌.

Пас гӯйем ки тухми ин сухани андари ақл тасбеҳаст , аънии покиза кардан . Ва азоФтаст , аънии бозбстн . Ва абтҳоласт , аънӣ . Гардан ниҳодан . Ва таъзимаст аънии бузурги доштани ми рмбдъи ҳақро субҳона . Аммо тасбеҳ аз он ба манзалати калима ло бошад аз шаҳодат ,у ақл тасбеҳ кард эзадро , аънии пок кардани мар ӯро аз ҳар чаҳ ёфт андари ҳувияти хеш ва нафй кард азу ташбеҳи рӯйҳо . Ва аммо азоФт аз он ба манзалати калима илоҳаст аз шаҳодат , аънӣ ки ақли пас аз он нафй кард аз мубдиъи ҳақи ҳамаи ташбеҳотро , муқарар шуд ки ақлу ҳамаи офарӣдаҳо боз бастаанд ба мубдиъи ҳақ ки ҳама мрўроанд . Абтҳоли аънии гардан ниҳодан аз ақл . Ба манзалати калима илоҳ бошад аз шаҳодат , аънӣ ки ақл аз пас нафии сифоту иқрор ба азоФт тазаррӯъ кунад ба эзад , то бишносад мубдиъи ҳақро муҷаррад аз сифатҳои халқ . Ва аммо таъзими аънии бузурги доштан аз ақл ба манзалати калима аллоҳ бошад аз шаҳодат , аънии ақли онгоҳ ки тазаррӯъ кард ба эзади таъолӣу падедаи мари уқоб ӯро тавоноӣ надошт ки бар он воқиф шудӣ , пас бузургвор кард мубдиъи ҳақроро аз ҳама ҳастӣу нестӣ . Аммо тухми ҳафт фасли шаҳодати андари ақл чунонаст ки калимаи лои як фасласт . Ва ақл тасбеҳ кард мубдиъи ҳақро аз ҷиҳати калима ӯ , он воҳид маҳзаст :у калимаи илоҳи ду фасласт , ҳамчинонкии азоФт ки монанд ӯст ду гӯнааст : азоФти рӯҳонӣоту азоФти ҷисмонӣот аз ҷиҳати парастиш , аънӣ ки ҷисмонӣу рӯҳонӣ ҳар ду офаридагон худоӣ над ,у калимаи алои ду фасласт :у гардан ниҳодан бар ду гӯна бошад . Ҳамчунин бузурги доштан бар ду гӯнааст : яке бузурги доштан аз ҳастӣу дигар аз нестӣ . Аммо тухми дувоздаҳ ҳарфи шаҳодати андар ақл онаст ки калимаи лои ду ҳарфаст , аънӣ ки ғояти тасбеҳи эзади таъолӣ аз ду ваҷҳаст : аз ҷиҳати ақл ва аз ҷиҳати нафас . Ва калимаи илоҳи се ҳарфаст , аънӣ ки гардан наад ақл ба нафй ,у гардан наад ба исбот ,у гардан наад ба аҷз , ки он на нафйаст ва на исбот . Ва калимаи алои се ҳарфаст : аънӣ ки ақл азоФт кунад мари рӯҳониро ва азоФт кунад мари ҷисмониро ва азоФт кунад мари иллат ҳар дуро ба бории субҳона . Ва калимаи аллоҳи чаҳор ҳарфаст ҳамчунон бузурги доштан бар чаҳор мартабатаст . Аънӣ ки ақл бузург дорад мари эзадро субҳона аз ҳилляти аънӣ аз ҳастӣ ва аз ламяти аънӣ чарое ва аз моҳияти аънӣ чаҳ чизе ва аз кайфияти аънии чигунагӣ . Инаст тухми шаҳодати андари ҷавҳари ақл ки бидон ибодат кунад мубдиъи ҳақро , ва ҳамчунин қарори олам бар чаҳор ИМАотаст чун оташу ҳавоу обу замин . Ва бар ҳафт ситора равандааст чун Зуҳалу муштарӣу миррӣху шамсу Зуҳрау Уториду қамар . Ва бар дувоздаҳ бурҷаст чун ҳамлу нуру ҷавзоу саратону асаду сунбулау мизону ақрабу қавсу ҷаддӣу далву ҳут . Ва иқрори ҷисми мардум ки ӯ росттар ( ? ) аз ҳамаи ҷисмҳост бар чаҳор табъаст чун савдоу блғму хӯну сафро , ва бар ҳафт андом андарунӣаст чун мағзу дил ва шашу ҷигару спрзу Зуҳрау гардау баробари дувоздаҳ бурҷи дувоздаҳ андом ошкораст чун сар ва рӯйу гардану синау шикаму пушт ва ду даст ва ду рон ва ду пой . Ва сӯрат кардем бар доирае ки ба ҳам оварад ин қисматҳо аз шаҳодат ва аз олам ва аз бадани мардум ва аз ибодати ақл , ва падед кардем ҳар қисмиро бо якдигар ки дар хураст аз чаҳор ва ҳафт ва дувоздаҳ ,у маркази ин ҳама ақласт .

پس گوییم که تخم این سخن اندر عقل تسبیح است‌، اعنی پاکیزه کردن‌. و اضافت است‌، اعنی بازبستن‌. و ابتهال است‌، اعنی‌. گردن نهادن‌. و تعظیم است اعنی بزرگ داشتن م رمبدع حق را سبحانه‌. اما تسبیح از آن به‌منزلت کلمه لا باشد از شهادت‌، و عقل تسبیح کرد ایزد را‌، اعنی پاک کردن مر او را از هر‌چه یافت اندر هویت خویش و نفی کرد از و تشبیه رویها‌. و اما اضافت از آن به‌منزلت کلمه اله است از شهادت‌، اعنی که عقل پس از آن نفی کرد از مبدع حق همه تشبیهات را‌، مقرر شد که عقل و همه آفریده‌ها باز بسته‌اند به مبدع حق که همه مرورا اند . ابتهال اعنی گردن نهادن از عقل‌. به‌منزلت کلمه اله باشد از شهادت‌، اعنی که عقل از پس نفی صفات و اقرار به‌اضافت تضرع کند به‌ایزد‌، تا بشناسد مبدع حق را مجرد از صفت‌های خلق‌. و اما تعظیم اعنی بزرگ داشتن از عقل به‌منزلت کلمه الله باشد از شهادت‌، اعنی عقل آنگاه که تضرع کرد به‌ایزد تعالی و پدیده مر عقاب او را توانایی نداشت که بر آن واقف شدی‌، پس بزرگوار کرد مبدع حق را را از همه هستی و نیستی‌. اما تخم هفت فصل شهادت اندر عقل چنان است که کلمه لا یک فصل است‌. و عقل تسبیح کرد مبدع حق را از جهت کلمه او‌، آن واحد محض است‌: و کلمه اله دو فصل است‌، همچنانکه اضافت که مانند اوست دو گونه است‌: اضافت روحانیات و اضافت جسمانیات از جهت پرستش‌، اعنی که جسمانی و روحانی هر دو آفریدگان خدای‌ند ، و کلمه الا دو فصل است‌: و گردن نهادن بر دو گونه باشد . همچنین بزرگ داشتن بر دو گونه است‌: یکی بزرگ داشتن از هستی و دیگر از نیستی‌. اما تخم دوازده حرف شهادت اندر عقل آنست که کلمه لا دو حرف است‌، اعنی که غایت تسبیح ایزد تعالی از دو وجه است‌: از جهت عقل و از جهت نفس‌. و کلمه اله سه حرف است‌، اعنی که گردن نهد عقل به نفی‌، و گردن نهد به اثبات‌، و گردن نهد به عجز‌، که آن نه نفی است و نه اثبات‌. و کلمه الا سه حرف است‌: اعنی که عقل اضافت کند مر روحانی را و اضافت کند مر جسمانی را و اضافت کند مر علت هر دو را به‌باری سبحانه‌. و کلمه الله چهار حرف است همچنان بزرگ داشتن بر چهار مرتبت است‌. اعنی که عقل بزرگ دارد مر ایزد را سبحانه از هلیت اعنی از هستی و از لمیت اعنی چرایی و از ماهیت اعنی چه چیزی و از کیفیت اعنی چگونگی‌. این است تخم شهادت اندر جوهر عقل که بدان عبادت کند مبدع حق را‌، و همچنین قرار عالم بر چهار امهات است چون آتش و هوا و آب و زمین‌. و بر هفت ستاره رونده است چون زحل و مشتری و مریخ و شمس و زهره و عطارد و قمر‌. و بر دوازده برج است چون حمل و نور و جوزا و سرطان و اسد و سنبله و میزان و عقرب و قوس و جدی و دلو و حوت‌. و اقرار جسم مردم که او راست تر‌(؟) از همه جسم‌هاست بر چهار طبع است چون سودا و بلغم و خون و صفرا‌، و بر هفت اندام اندرونی است چون مغز و دل و شش و جگر و سپرز و زهره و گرده و برابر دوازده برج دوازده اندام آشکار است چون سر و روی و گردن و سینه و شکم و پشت و دو دست و دو ران و دو پای‌. و صورت کردیم بر دایره‌ای که به‌هم آورد این قسمت‌ها از شهادت و از عالم و از بدن مردم و از عبادت عقل‌، و پدید کردیم هر قسمی را با یکدیگر که در خور است از چهار و هفت و دوازده‌، و مرکز این همه عقل است .

Инаст сӯрати парастиши мари бориро субҳонау таъолии баробар бо ҳарфҳоу фаслҳоу клмтҳои шаҳодату баробар бо офариниши оламу офариниши мардум , бишнос ,у аллоҳи аъламу أҳкм .

اینست صورت پرستش مر باری را سبحانه و تعالی برابر با حرف‌ها و فصل‌ها و کلمت‌های شهادت و برابر با آفرینش عالم و آفرینش مردم‌، بشناس‌، و الله اعلم و أحکم .