Маънии онки худои таъолии амри хешро бадви ҳарфи бозбсту мар онро кун хонд бадв қисмат шавад : яке азу онаст ки мумкин нест падед омадани чизе аз мавҷӯдоти рӯҳонӣу ҷисмонии магар аз миёни ҷуфтӣ , ё латиф ё касиф . Ва будаш ҳамаи ҷуфтро иллати амри бории субҳона . Пас иборат карданд амри бориро бадви ҳарф то бидонанд каз он иллат падед омад ҷуфтҳо ҳамау марони иллатро нишоед иборат кардани магар аз ҷиҳати ин ду ҳарф ки ҷуфтии андарин ду ҳарф пайдост ва ҳеҷ чиз нест аз мавҷӯдот ки на ҷуфтӣ андрў пайдост . Аз баҳри онки амри иллати ҳамаи чизҳост . Ва чун ҳоли хеш буд ин ду ҳарф каз амри бадв иборат карданд гувоҳӣ дод ба ҷуфтии хеш ки ҳамаи офаридагон ҷуфтанд , ҳамчунонк коф бо навен ҷамъасту пои дори ҳамаи ҷуфтҳо бомар худоӣаст . Ва дигар маънӣ онаст андар кун ки коф ба ҳисоби ҷамали бист буд ва навен панҷоҳ бошад ,у ҷумла ҳар ду ҳафтод бошад , ва ҳафтод борада бошад . Ва мъниш онаст ки амри мубдиъи ҳақ ки онро иродат хонанд – аънии хости худо – он буд ки пайдо шавад ҳафт ҳарфи алавӣ ки бидон падед омад сӯратҳои рӯҳонӣ ,у хост ки пайдо шавад ҳафт ситораи ҷурмоне ки бадишон падед ояд сӯратҳои ҷисмонӣ ,у хост ки пайдо шавад андари олами қўоӣми паёмбарони ҳафтгона аз баҳри сиёсати номӯсии мар ҳар ду сӯрати ҷисмонӣу рӯҳониро андари бадани мардум . Ва миёни коф ва навен аз ҳарфи мӯъҷами ду ҳарфаст , ва он лоамаст ва мем , ва чун марин ду ҳарфро баҳами оре лам бошад ва он чаро бошад , чаро боз ҷустан бошад , яъне ки ончи азуи бози тавон ҷустани миёни коф ва навенаст ки ӯ амр эзадаст , ва низ раво буд ки гўӣими коф ва навен ки аввал падед ояд мисласт бар ду асли латиф ,у лоам ва мем каз миёни эшон падед ояд мисласт бар ду асли касиф . Ва низ пеш аз коф аз ҳуруфи мӯъҷами ёء буд ва аз пас навен син буд ва ин ду низ ҳафтод бошад . Далеласт бар ҳафт эмом ки сиёсату қавоми даъвати ҳақи бдишонст . Ва ба чаҳор асл ки ёд кардему ишорати қавли эзад бадишонаст ки ҳаме гуяд , қавла : ис . Ва алқрони алҳким . Савгандаст аз худои таъолии бад-ӣни ду ҳарф ки далеласт бар ҳафт эмом ва ба қуръони пари ҳикмат ки далеласт бар худовандони тоўили қирон . Ва аз ҷиҳати ниҳоди ҳуруфи а б ти си пеш аз коф қофаст ва пас аз навен ваоваст ,у қоф сад бошад ва ва ӯ шаш ва ин ҳар ду бар як ақд бошад , ва ин ҳол далеласт бар онк аз пас имомони ҳафтгонаи хлиФтони қоим ки нафхи сувари рӯҳонӣ бадишон бошад низ ҳафт бошад , пас азин ду ҳарф кун коф мутаҳаррикаст ва навен сокин далеласт бар онки ниҳояти ибдоъи мубдиъ аз ҳақи ҷиҳати ду асли рӯҳонии бҳиўлӣ ва сӯрат расад ки яке азу мутаҳаррикасту дигари сокини вази ҷиҳати шахсҳои табиии андари олами ҷисмонӣ бососин расад ки яке худованд таълифаст чун мутаҳаррик ки гуфтор ӯ гӯногӯнаст ва он нотиқаст ,у дигари худованд тоўиласт чун сокин ки маънӣ ӯ якеаст ва он асосаст . Ва ҳарфи коф сеаст : кофу алифу Фоء , ва ҳуруф навен сеаст : навен ва ваов ва навен , ҷумла шаш бошад яъне ки корҳои рӯҳонӣону ҷисмонӣон бар шаш ҳад равандааст , чун ду асли рӯҳонӣ ва ду асли ҷисмонӣ ва ду фаръи эшон эмому ҳуҷҷат .

معنی آنک خدای تعالی امر خویش را بدو حرف بازبست و مر آنرا کن خواند بدو قسمت شود : یکی ازو آنست که ممکن نیست پدید آمدن چیزی از موجودات روحانی و جسمانی مگر از میان جفتی ، یا لطیف یا کثیف . و بودش همه جفت را علت امر باری سبحانه . پس عبارت کردند امر باری را بدو حرف تا بدانند کز آن علت پدید آمد جفتها همه و مران علت را نشاید عبارت کردن مگر از جهت این دو حرف که جفتی اندرین دو حرف پیداست و هیچ چیز نیست از موجودات که نه جفتی اندرو پیداست . از بهر آنک امر علت همه چیزهاست . و چون حال خویش بود این دو حرف کز امر بدو عبارت کردند گواهی داد به جفتی خویش که همه آفریدگان جفت اند ، همچنانک کاف با نون جمع است و پای دار همه جفتها بامر خدای است . و دیگر معنی آنست اندر کن که کاف به حساب جمل بیست بود و نون پنجاه باشد ، و جمله هر دو هفتاد باشد ، و هفتاد بارده باشد . و معنیش آنست که امر مبدع حق که آن را ارادت خوانند – اعنی خواست خدا – آن بود که پیدا شود هفت حرف علوی که بدان پدید آمد صورتهای روحانی ، و خواست که پیدا شود هفت ستاره جرمانی که بدیشان پدید آید صورتهای جسمانی ، و خواست که پیدا شود اندر عالم قوائم پیامبران هفتگانه از بهر سیاست ناموسی مر هر دو صورت جسمانی و روحانی را اندر بدن مردم . و میان کاف و نون از حرف معجم دو حرف است ، و آن لام است و میم ، و چون مرین دو حرف را بهم آری لم باشد و آن چرا باشد ، چرا باز جستن باشد ، یعنی که آنچ ازو باز توان جستن میان کاف و نون است که او امر ایزد است ، و نیز روا بود که گوئیم کاف و نون که اول پدید آید مثل است بر دو اصل لطیف ، و لام و میم کز میان ایشان پدید آید مثل است بر دو اصل کثیف . و نیز پیش از کاف از حروف معجم یاء بود و از پس نون سین بود و این دو نیز هفتاد باشد . دلیل است بر هفت امام که سیاست و قوام دعوت حق بدیشانست . و به چهار اصل که یاد کردیم و اشارت قول ایزد بدیشان است که همی گوید ، قوله : یس . و القران الحکیم . سوگند است از خدای تعالی بدین دو حرف که دلیل است بر هفت امام و به قرآن پر حکمت که دلیل است بر خداوندان تاویل قران . و از جهت نهاد حروف ا ب ت ث پیش از کاف قاف است و پس از نون واو است ، و قاف صد باشد و و او شش و این هر دو بر یک عقد باشد ، و این حال دلیل است بر آنک از پس امامان هفتگانه خلیفتان قائم که نفخ صور روحانی بدیشان باشد نیز هفت باشد ، پس ازین دو حرف کن کاف متحرک است و نون ساکن دلیل است بر آنک نهایت ابداع مبدع از حق جهت دو اصل روحانی بهیولی و صورت رسد که یکی ازو متحرک است و دیگر ساکن وز جهت شخصهای طبیعی اندر عالم جسمانی باساسین رسد که یکی خداوند تالیف است چون متحرک که گفتار او گوناگون است و آن ناطق است ، و دیگر خداوند تاویل است چون ساکن که معنی او یکی است و آن اساس است . و حرف کاف سه است : کاف و الف و فاء ، و حروف نون سه است : نون و واو و نون ، جمله شش باشد یعنی که کارهای روحانیان و جسمانیان بر شش حد رونده است ، چون دو اصل روحانی و دو اصل جسمانی و دو فرع ایشان امام و حجت .