Гўӣим ҳамчунонк сӯрат бар ду навъаст яке ҷисмонии касиф ва яке рӯҳонии латиф , Фоӣдҳои табиӣ аз афлоку кавокиби бзоишҳони олам пайвастааст ки қароргоҳи он марказ заминаст . Ва Фоӣдҳо ба ҳаракати доим пайвастааст , то сӯратҳои табиӣ шахсе бидон падед омадааст . Ва Фоӣдҳои ақлӣ ба нафас ба сукӯни доимят ки нафас аз ақли ҳамеи пазирад то падед ояд бидон сӯратҳои рӯҳонии доим . Ва он Фоӣдаҳ каз ақл ба сукӯни доими пазируфти бештар аз он Фоӣдҳо буд ки мари онрои омехтаи пазируфт ба чизҳои табиӣ ки онрои завол ва пароканданаст . Ва он Фоӣдҳо ки омехта буд ба чизҳои табиии нафасро бар бқоءи он эминӣ набӯд , аз баҳри онки маронро ҳаракат буду чизи мутаҳаррик пойдор набошад , вазин сабаб афтод ихтилоф бисёр андари роҳҳои хирадмандон ки илмҳо берун овараданд бнФсӣ ки он ба табиати пайваста буд ва бо ӯ омехта . Ва мари нафасро қӯти андари берун овардани илм бар миқдори сукӯн ӯ бошад бо ақл ва бар миқдор шудан ӯ аз чизҳои табиӣ , ва ҳар нафасӣ ки дониши покизатар пазирад ва аз олоиши табиати мари ақл ӯро сабот беш набошаду заволи камтари пазирад . Ва ҳар нафасӣ ки сукӯн аз ақли камтари пазирад ва ба чизҳои табиии мутаҳаррик пайваста бошад Фоӣдаҳ ӯ босабот камтар бошаду заволи зӯдтари пазирад . Ва ҳар нафасӣ ки бскўни ақлии тамоми пазиради Фоӣдҳои ақлиро бипазирад , пазируфтанӣ безавол . Ва эшон мўидон бошанд аз бандагони эзади субҳона . Ва ҳкмоء гуфтаанд ки майл кардан ба чизҳои табиии давр шуданаст Марвро аз Фоӣдҳои ақлӣ . Ва майл кардани нафас ба табиати сабаб бадбахтӣаст мрўро боу боз овардани уқубати ҷовидӣ . Ва майл кардани нафас ба ақли давр шуданаст мрўро аз нуқсони табиату наздики баъиллатии хеш ки он олам ибдоъаст ,у майл кардани нафаси бъқли сабаби тамомӣ нафас бошаду ҳосил шудани роҳати абадӣу сарвари ақлу савоби илоҳии мроўро . Эзади таъолии моро рағбати дҳоди андари талаб кардани мари олами ақлироу парҳези дҳоди моро аз табиати ҳалоккунанда ва олоишҳои палид ӯ .

گوئیم همچنانک صورت بر دو نوع است یکی جسمانی کثیف و یکی روحانی لطیف ، فائدهای طبیعی از افلاک و کواکب بزایشهان عالم پیوسته است که قرارگاه آن مرکز زمین است . و فائدها به حرکت دائم پیوسته است ، تا صورتهای طبیعی شخصی بدان پدید آمده است . و فائدهای عقلی به نفس به سکون دائمیت که نفس از عقل همی پذیرد تا پدید آید بدان صورتهای روحانی دائم . و آن فائده کز عقل به سکون دائم پذیرفت بیشتر از آن فائدها بود که مر آنرا آمیخته پذیرفت به چیزهای طبیعی که آنرا زوال و پراکندن است . و آن فائدها که آمیخته بود به چیزهای طبیعی نفس را بر بقاء آن ایمنی نبود ، از بهر آنک مران را حرکت بود و چیز متحرک پایدار نباشد ، وزین سبب افتاد اختلاف بسیار اندر راههای خردمندان که علم ها بیرون آوردند بنفسی که آن به طبیعت پیوسته بود و با او آمیخته . و مر نفس را قوت اندر بیرون آوردن علم بر مقدار سکون او باشد با عقل و بر مقدار شدن او از چیزهای طبیعی ، و هر نفسی که دانش پاکیزه تر پذیرد و از آلایش طبیعت مر عقل او را ثبات بیش نباشد و زوال کمتر پذیرد . و هر نفسی که سکون از عقل کمتر پذیرد و به چیزهای طبیعی متحرک پیوسته باشد فائده او باثبات کمتر باشد و زوال زودتر پذیرد . و هر نفسی که بسکون عقلی تمام پذیرد فائدهای عقلی را بپذیرد ، پذیرفتنی بی زوال . و ایشان مویدان باشند از بندگان ایزد سبحانه . و حکماء گفته اند که میل کردن به چیزهای طبیعی دور شدن است مرو را از فائدهای عقلی . و میل کردن نفس به طبیعت سبب بدبختی است مرورا با و باز آوردن عقوبت جاویدی . و میل کردن نفس به عقل دور شدن است مرورا از نقصان طبیعت و نزدیک بعلت خویش که آن عالم ابداع است ، و میل کردن نفس بعقل سبب تمامی نفس باشد و حاصل شدن راحت ابدی و سرور عقل و ثواب الهی مراورا . ایزد تعالی ما را رغبت دهاد اندر طلب کردن مر عالم عقلی را و پرهیز دهاد ما را از طبیعت هلاک کننده و آلایشهای پلید او .