Акнӯн бо сари ҳикояту кор худ шавам , аз хандон то шимӣрони се фарсанги бёбонкисти ҳамаи санглох ва он қасабаи вилоят торамаст ва ба канори шаҳри қалъае баланди бунёдаш бар санги хора ниҳодааст , се девор бар гирд ӯ кашидау коризӣ ба миёни қалъаи фурӯи барда то канори рӯдхона ки аз он ҷои об бар оваранд ва ба қалъа баранд ва ҳазор мард аз мҳтрзодгони вилоят дар он қалъа ҳастанд то касе бироҳӣу саркашӣ натавонад кард ва гуфтанд он амирро қалъаҳои бисёр дар вилоят Дайлам бошаду адлу эминӣ тамом бошад чунон ки дар вилоят ӯ касе натавонад ки аз касе чизе сетанду мардумон ки дар вилояти вай ба масҷиди одинаи раванди ҳамаи кафшҳоро берун масҷид бигузоранд ва ҳеҷ каси он касонро набард ва ин амири номи худро бар коғаз чунин нависад ки : « марзбони алдилми хайли ҷилони Абусолеҳи мавлои Амиралмӯъминин »у номаши ҷустон иброҳӣмаст .

اکنون با سر حکایت و کار خود شوم، از خندان تا شمیران سه فرسنگ بیابانکیست همه سنگلاخ و آن قصبه ولایت طارم است و به کنار شهر قلعه‌ ای بلند بنیادش بر سنگ خاره نهاده است، سه دیوار بر گرد او کشیده و کاریزی به میان قلعه فرو برده تا کنار رودخانه که از آن جا آب بر آورند و به قلعه برند و هزار مرد از مهترزادگان ولایت در آن قلعه هستند تا کسی بیراهی و سرکشی نتواند کرد و گفتند آن امیر را قلعه های بسیار در ولایت دیلم باشد و عدل و ایمنی تمام باشد چنان که در ولایت او کسی نتواند که از کسی چیزی ستاند و مردمان که در ولایت وی به مسجد آدینه روند همه کفش‌ها را بیرون مسجد بگذارند و هیچ کس آنِ کسان را نبَرد و این امیر نام خود را بر کاغذ چنین نویسد که: «مرزبان الدیلم خیل جیلان ابوصالح مولی امیرالمومنین» و نامش جستان ابراهیم است.

Дар шимӣрони мардӣ нек дидам , аз дарбанд буд , номаши Абулфазли Халифаи бен алии алФилсўФ . Мардии аҳл буд ва бо мо каромат ҳо карду карам ҳо намӯд ва бо ҳам баҳс ҳо кардем ва дӯстӣ афтод миёни мо . Маро гуфт : чаҳ азми дорӣ ? гуфтам : сафари қибларо ният кардаам . Гуфт : ҳоҷат ман онаст ки ба ҳангоми муроҷиати гузар бар ӣнҷо кунӣ то туро бози бубинам .

در شمیران مردی نیک دیدم، از دربند بود، نامش ابوالفضل خلیفه بن علی الفیلسوف. مردی اهل بود و با ما کرامت‌ها کرد و کرم‌ها نمود و با هم بحث‌ها کردیم و دوستی افتاد میان ما. مرا گفت: چه عزم داری؟ گفتم: سفر قبله را نیت کرده‌ام. گفت: حاجت من آنست که به هنگام مراجعت گذر بر اینجا کنی تا تو را باز ببینم.