Ва дар табризи Қатарони номи шоириро дидам , шеърӣ нек мегуфт , аммо забони форсӣ некӯ намедонист .

و در تبریز قطران نام شاعری را دیدم، شعری نیک می‌گفت، اما زبان فارسی نیکو نمی‌دانست.

Пеш ман омад , девони мнҷику девон дақиқӣ биовараду пеш ман бихонад ва ҳар маънӣ ки ӯро мушкил буд аз ман пурсед . Бо ӯ бигуфтаму шарҳ он бинвишту ашъори худ бар ман бихонад .

پیش من آمد، دیوان منجیک و دیوان دقیقی بیاورد و پیش من بخواند و هر معنی که او را مشکل بود از من پرسید. با او بگفتم و شرح آن بنوشت و اشعار خود بر من بخواند.