Ва аз шаҳр омад ба ҳурон ду роҳаст , якеро ҳеҷ ободонӣ нест ва он чиҳил фарсангаст , ва бар роҳии дигари ободонӣу дия ҳои бисёрасту бештари аҳли он насоро бошад ва он шаст фарсанг бошад . Мо бо корвон ба роҳи ободонии шудем . Саҳройӣ ба ғояти ҳамвор буд , алои онкии чандон санг буд ки сутур албата ҳеҷ гом бесанг наниҳодӣ .

و از شهر آمد به حران دو راهست، یکی را هیچ آبادانی نیست و آن چهل فرسنگست، و بر راهی دیگر آبادانی و دیه های بسیارست و بیشتر اهل آن نصاری باشد و آن شصت فرسنگ باشد. ما با کاروان به راه آبادانی شدیم. صحرایی به غایت هموار بود، الا آنکه چندان سنگ بود که ستور البته هیچ گام بی سنگ ننهادی.

Рӯзи одинаи бисту панҷуми ҷамодии алохри санаи смон ва сулсину арбъмоиаҳ ( ۴38 ) ба ҳурон раседем , бисту дувуми даии моҳ , ҳавои онҷо дар он вақти чунон буд ки ҳавои хуросон дар наврӯз .

روز آدینه بیست و پنجم جمادی الآخر سنه ثمان و ثلثین و اربعمایه (۴٣٨) به حران رسیدیم، بیست و دوم دی ماه، هوای آنجا در آن وقت چنان بود که هوای خراسان در نوروز.