Аз он ҷо бирафтем , ба шаҳрӣ раседем ки қрўли номи он буд .

از آن جا برفتیم، به شهری رسیدیم که قرول نام آن بود.

Ҷавонмардии моро ба хонаи худ меҳмон кард . Чун дар хона ӣ вай дар омадеми арабии бадавӣ дар омад , наздик ман омад , шаст сола бӯда бошад , ва гуфт қирон ба ман омӯз . « қул аъўзи брби аннос » ӯро талқин мекардам ва ӯ бо ман мехонд . Чун ман гуфтам « ман алҷнаҳу аннос » , гуфт : « ?ераяти аннос » ? яъне « оё одами дидае ? » ва гуфт низ бигӯ . Ман гуфтам ки сӯра беш аз ин набошад . Пас гуфт : он сӯра « наққолаи алҳтб » кадомаст ? ва намедонист ки андари сӯра « таббат » « ҳмолаҳи алҳтб » гуфтааст на « наққолаи алҳтб » . Ва он шаби чндонкаҳ бо вай бозгуфтам сӯра « қул аъўзи брби аннос » ёд натавонист гирифтан , мардии араби шаст сола .

جوانمردی ما را به خانه خود مهمان کرد. چون در خانه ی وی در آمدیم عربی بدوی در آمد، نزدیک من آمد، شصت ساله بوده باشد، و گفت قران به من آموز. «قل اعوذ برب الناس» او را تلقین می‌کردم و او با من می‌خواند. چون من گفتم «من الجنة و الناس»، گفت: «ارایت الناس»؟ یعنی «آیا آدم دیده‌ای؟» و گفت نیز بگو. من گفتم که سوره بیش از این نباشد. پس گفت: آن سوره «نقالة الحطب» کدامست؟ و نمی دانست که اندر سوره «تبت» «حمالة الحطب» گفته است نه «نقالة الحطب». و آن شب چندانکه با وی بازگفتم سوره «قل اعوذ برب الناس» یاد نتوانست گرفتن، مردی عرب شصت ساله.