Ёздаҳуми раҷаб аз шаҳри ҳалаби беруни шудем , ба се фарсанги дияӣ буд ҷанд қнсрин мегуфтанд .

یازدهم رجب از شهر حلب بیرون شدیم، به سه فرسنگ دیهی بود جند قنسرین می‌گفتند.

Ва дигари рӯз чун шаш фарсанги шудем ба шаҳр серумин раседем , борӯ надошт . Шаш фарсанги дигари шудем , мъраҳи алнъмон буд , борае сангин дошт , шаҳрии ободон ва бар дар шаҳри астўонаҳ эй сангин дидам , чизе бар он навишта буд ба хаттии дигар аз тозӣ . Аз яке пурсидам ки ин чаҳ чизаст ? гуфт тилисми каждумии сет , ки ҳаргизи ақраб дар ин шаҳр набошад ва наёяд ва агар аз берун оваранд ва раҳо кунанд , бигурезад ва дар шаҳр намонад . Болои он сутуни даҳ араш қиёс кардам , ва бозорҳои ӯ бисёр маъмур дидаму масҷиди одинаи шаҳр бар баландӣ ниҳодааст , дар миёни шаҳр , ки аз ҳар ҷониб ки хоҳанд ба масҷид дар шаванд сездаҳ дараҷа бар боло бояд шуд . Ва кишоварзии эшон ҳамаи гандуми сет ва бисёрасту дарахти анҷӣру зайтӯну пистау бодому ангури фаровони сет ,у оби шаҳр аз борон ва чоҳ бошад .

و دیگر روز چون شش فرسنگ شدیم به شهر سرمین رسیدیم، بارو نداشت. شش فرسنگ دیگر شدیم، معرة النعمان بود، باره‌ای سنگین داشت، شهری آبادان و بر در شهر اسطوانه‌ای سنگین دیدم، چیزی بر آن نوشته بود به خطی دیگر از تازی. از یکی پرسیدم که این چه چیزست؟ گفت طلسم کژدمی‌ست، که هرگز عقرب در این شهر نباشد و نیاید و اگر از بیرون آورند و رها کنند، بگریزد و در شهر نماند. بالای آن ستون ده ارش قیاس کردم، و بازارهای او بسیار معمور دیدم و مسجد آدینه شهر بر بلندی نهاده است، در میان شهر، که از هر جانب که خواهند به مسجد در شوند سیزده درجه بر بالا باید شد. و کشاورزی ایشان همه گندم‌ست و بسیارست و درخت انجیر و زیتون و پسته و بادام و انگور فراوان‌ست، و آب شهر از باران و چاه باشد.