Понздаҳуми раҷаби санаи смон ва сулсину арбъмоиаҳ аз онҷо ба кўимоти шудем , ва аз онҷо ба шаҳри ҳмоаҳи шудем , шаҳрии хуш , ободон , бар лаби оби осӣ , ва ин обро аз он сабаб осӣ гӯйанд ки ба ҷониб рӯм меравад , яъне чун аз билоди ислом ба билод куфр меравад осӣаст , ва бар ин оби дулобҳои бисёр сохтаанд . Пас аз онҷои роҳ ду мешавад : яке ба ҷониби соҳил , ва он ғарбӣ шомаст , ва яке ҷанӯбӣ , ба димишқ меравад . Мо ба роҳ соҳил рафтем .

پانزدهم رجب سنه ثمان و ثلثین و اربعمایه از آنجا به کویمات شدیم، و از آنجا به شهر حماة شدیم، شهری خوش، آبادان، بر لب آب عاصی، و این آب را از آن سبب عاصی گویند که به جانب روم می‌رود، یعنی چون از بلاد اسلام به بلاد کفر می‌رود عاصی است، و بر این آب دولاب های بسیار ساخته اند. پس از آنجا راه دو می‌شود: یکی به جانب ساحل، و آن غربی شام است، و یکی جنوبی، به دمشق می‌رود. ما به راه ساحل رفتیم.

Дар кӯҳи чашма Эй дидам ки гуфтанд ҳар сол чун нима шаъбон бугзарад об ҷорӣ шавад аз онҷо ва се рӯз равон бошаду баъд аз се рӯзи як қатра наёяд то соли дигар . Мардум бисёр онҷо ба зиёрати раванду тақарруби ҷӯянд ва ба худованди субҳонау таъолӣ ,у аммороту ҳавзҳо сохтаанд онҷо . Чун аз онҷо бигузаштем ба саҳройӣ раседем ки ҳамаи наргис буд шукуфта , чунонкии тамомати он саҳро сипед менамӯд аз бисёре наргисҳо .

در کوه چشمه‌ای دیدم که گفتند هر سال چون نیمه شعبان بگذرد آب جاری شود از آنجا و سه روز روان باشد و بعد از سه روز یک قطره نیاید تا سال دیگر. مردم بسیار آنجا به زیارت روند و تقّرب جویند و به خداوند سبحانه و تعالی، و عمارات و حوض‌ها ساخته‌اند آنجا. چون از آنجا بگذشتیم به صحرایی رسیدیم که همه نرگس بود شکفته، چنانکه تمامت آن صحرا سپید می‌نمود از بسیاری نرگس ها.