Ва аз онҷо ба шаҳрӣ раседем ва онро қисориаҳ хонанд ва аз ъкаҳ то онҷои ҳафт фарсанг буд , шаҳрии некӯ бо оби равону нахлистону дарахтони норанҷу туранҷ ва борӯй ҳсину дарии оҳанӣну чашмҳои оби равон дар шаҳри масҷиди одинае некӯ , чунонкӣ чун дар соҳат масҷид нишаста бошанд тамошоу тафарруҷ дарё кунанд ,у хамии рухомин онҷо буд , ки ҳамчуи суфоли чинии онро тнк карда буданд чунонкии сад ман об дар он гунҷад , рӯзи шанбе , слхи шаъбон , аз онҷо бирафтем , ҳама бар сари рег ?маккей бирафтем , миқдори як фарсанг ,у дигари бораи дарахтони анҷӣру зайтӯн бисёр дидеми ҳамаи роҳ аз кӯҳу саҳро , чун чанд фарсанг бирафтем ба шаҳрӣ раседем ки он шаҳрро кФрсобоу куфр салом мегуфтанд . Аз ин шаҳр то рамлаи се фарсанг буд ,у ҳамаи роҳи дарахтон буд , чунонкӣ зикр карда шуд .

و از آنجا به شهری رسیدیم و آن را قیساریه خوانند و از عکّه تا آنجا هفت فرسنگ بود، شهری نیکو با آب روان و نخلستان و درختان نارنج و ترنج و باروی حصین و دری آهنین و چشم های آب روان در شهر مسجد آدینه ای نیکو، چنانکه چون در ساحت مسجد نشسته باشند تماشا و تفرج دریا کنند، و خمی رخامین آنجا بود، که همچو سفال چینی آن را تنک کرده بودند چنانکه صد من آب در آن گنجد، روز شنبه، سلخ شعبان، از آنجا برفتیم، همه بر سر ریگ مکّی برفتیم، مقدار یک فرسنگ، و دیگر باره درختان انجیر و زیتون بسیار دیدیم همه راه از کوه و صحرا، چون چند فرسنگ برفتیم به شهری رسیدیم که آن شهر را کفرسابا و کفر سلّام می‌گفتند. از این شهر تا رمله سه فرسنگ بود، و همه راه درختان بود، چنانکه ذکر کرده شد.