Рӯзи якшанбе , ғарраи рамазон , ба рамла раседем , ва аз қисориаҳ то рамлаи ҳашт фарсанг буд , ва он шаҳристонӣ бузургаст ва борӯй ҳсин аз санг ва гач дорад , баланду қавӣ ва дарвозҳои оҳанӣн барниҳода , ва аз шаҳр то лаби дарёи се фарсангаст ,у оби эшон аз борон бошаду андар ҳар сарои ҳавз ҳои бошад ки об борон бигиранд ва ҳамеша аз об захира бошад . Дар миёни масҷиди одина ҳавзҳои бузургаст , ки чун пар об бошад ҳар ки хоҳад баргирад , ва низ даври масҷиди онҷоро сесад гоми андари дивист гом масоҳатаст , бар пеши сафа навишта буданд ки понздаҳуми муҳаррами санаи хумс ва ъушрину арбъмоиаҳ ( 425 ) ӣнҷои зилзилае буд қавӣ ва бисёр амморот хароб кард , аммо касро аз мардум халалӣ нарасед .

روز یکشنبه، غّره رمضان، به رمله رسیدیم، و از قیساریه تا رمله هشت فرسنگ بود، و آن شهرستانی بزرگ است و باروی حصین از سنگ و گچ دارد، بلند و قوی و دروازهای آهنین برنهاده، و از شهر تا لب دریا سه فرسنگ است، و آب ایشان از باران باشد و اندر هر سرای حوض های باشد که آب باران بگیرند و همیشه از آب ذخیره باشد. در میان مسجد آدینه حوضهای بزرگست، که چون پر آب باشد هر که خواهد برگیرد، و نیز دور مسجد آنجا را سیصد گام اندر دویست گام مساحت است، بر پیش صفّه نوشته بودند که پانزدهم محرم سنه خمس و عشرین و اربعمایه (۴۲۵) اینجا زلزله ای بود قوی و بسیار عمارات خراب کرد، اما کس را از مردم خللی نرسید.

Дарин шаҳри рухом бисёрасту бештари сароҳоу хонҳои мардум мрхмаст , ба такаллуфу нақш таркиб кардау рухомро ба арра мебаранд ки дандон надораду реги ?маккей дар онҷо мекунанду арра май кашанд бар тӯли амӯдҳо на бар арзи чунонкии чӯб аз санги алвоҳ май созанду анвоъу алвони рухомҳо он ҷо дидам аз муламмаъу сабзу сурху сиёҳу сифеду ҳамаи лавнӣ ,у онҷо навъе анҷӣраст ки ба аз он ҳеҷ ҷо набошад ва аз онҷо ба ҳамаи атроф билод мебаранд , ва ин шаҳри рамларо ба вилояти шому мағриб Фаластин мегӯйанд .

درین شهر رخام بسیار است و بیشتر سراها و خان های مردم مرخّم است، به تکلّف و نقش ترکیب کرده و رخام را به اره می‌برند که دندان ندارد و ریگ مکّی در آنجا می‌کنند و اره می‌کشند بر طول عمودها نه بر عرض چنانکه چوب از سنگ الواح می‌سازند و انواع و الوان رخام‌ها آن جا دیدم از ملمّع و سبز و سرخ و سیاه و سفید و همه لونی، و آنجا نوعی انجیر است که به از آن هیچ جا نباشد و از آنجا به همه اطراف بلاد می‌برند، و این شهر رمله را به ولایت شام و مغرب فلسطین می‌گویند.

Сиўми рамазон аз рамла бирафтем , ба дияӣ раседем ки хотун мегуфтанд , ва аз онҷо ба дияӣ дигар рафтем ки онро қария алънб мегуфтанд , дар роҳи сдоби фаровони дидем ки худрӯй бар кӯҳу саҳрои руста буд . Дар ин дияи чашмаи оби некӯи хуши дидем ки аз санг берун меомад ва он ҷои охирҳо сохта буданд ва иморат карда , ва аз онҷо бирафтем рӯй бар боло карда тасаввур буд ки бар кӯҳӣ мерӯем ки чун бар дигари ҷониб фурӯ рӯем шаҳр бошад , чун миқдорӣ боло рафтем саҳройии азим дар пеш омад , баъзе санглох ва баъзе хокнок , бар сари кӯҳи шаҳри байти алмуқаддас ниҳодааст , ва аз Таробулус ки соҳиласт то байти алмуқаддаси панҷоҳ ва шаш фарсанг , ва аз Балх то байти алмуқаддаси ҳаштсад ва ҳафтод ва шаш фарсангаст .

سیوم رمضان از رمله برفتیم، به دیهی رسیدیم که خاتون می‌گفتند، و از آنجا به دیهی دیگر رفتیم که آن را قریة العنب می‌گفتند، در راه سداب فراوان دیدیم که خودروی بر کوه و صحرا رسته بود. در این دیه چشمه آب نیکو خوش دیدیم که از سنگ بیرون می‌آمد و آن جا آخرها ساخته بودند و عمارت کرده، و از آنجا برفتیم روی بر بالا کرده تصور بود که بر کوهی می‌رویم که چون بر دیگر جانب فرو رویم شهر باشد، چون مقداری بالا رفتیم صحرایی عظیم در پیش آمد، بعضی سنگلاخ و بعضی خاکناک، بر سر کوه شهر بیت المقدس نهاده است، و از طرابلس که ساحل است تا بیت المقدس پنجاه و شش فرسنگ، و از بلخ تا بیت المقدس هشتصد و هفتاد و شش فرسنگ است.