Ва азтнис ба Константинияи киштӣ ба бист рӯз равад . Ва мо ба ҷониби Мисри равонаи шудем ва чун ба наздик дарё мерасад шох ҳо мешаваду пароканда дар дарё май резад . Ва он шохи обро ки мо дар он мерафтем рӯмаш мегуфтанд ва ҳамчунин киштӣ аз рӯй об меомад то ба шаҳрӣ раседем ки онро солеҳӣа мегуфтанд ва ин рӯстои пурнеъмат ва хорборасту киштӣ бисёр май созанд ва ҳар якро дивист харвор бор мекунанд ва ба Миср мебаранд то дар дукон баққол меравад ки агар на чунин будӣ озўқаҳи он шаҳр ба пушти сутури ншоистии доштан бо он машғала ки он ҷост . Ва мо бад-ӣни солеҳӣа аз киштии беруни омадем ва он шаби наздик шаҳр рафтем . Рӯзи якшанбеи ҳафтуми сифри санаи тсъи вслсину арбъмоӣаҳ ки рӯзи аўрмзд буд аз шаҳривармоҳи қадим дар Қоҳира будем .

و ازتنیس به قسطنطنیه کشتی به بیست روز رود. و ما به جانب مصر روانه شدیم و چون به نزدیک دریا می‌رسد شاخ‌ها می‌شود و پراکنده در دریا می‌ریزد. و آن شاخ آب را که ما در آن می‌رفتیم رومش می‌گفتند و همچنین کشتی از روی آب می‌آمد تا به شهری رسیدیم که آن را صالحیه می‌گفتند و این روستای پرنعمت و خواربار است و کشتی بسیار می‌سازند و هر یک را دویست خروار بار می‌کنند و به مصر می‌برند تا در دکان بقال می‌رود که اگر نه چنین بودی آزوقه آن شهر به پشت ستور نشایستی داشتن با آن مشغله که آن جاست. و ما بدین صالحیه از کشتی بیرون آمدیم و آن شب نزدیک شهر رفتیم. روز یکشنبه هفتم صفر سنه تسع وثلثین و اربعمائه که روز اورمزد بود از شهریورماه قدیم در قاهره بودیم.