Ва дар санаи тсъ ва сулсину арбъмоиаҳи султонро писарӣ омад фармуд ки мардум хуррамӣ кунанд шаҳр ва бозор биёростанд чунон ки агар васф он карда шавад ҳамоно ки баъзи мардуми онро бовар накунанд ва устувор надоранд ки дуконҳои бзозону саррофон ва ғайриҳам чунон буд ки аз зару ҷавоҳиру нақду ҷинсу ҷомҳои зарбафту қсб ҷое набӯд ки касе биншинаду ҳама аз султон эминанд ки ҳеҷ кас аз ъўонон ва ғаммозон наметарсид ва бар султон эътимод доштанд ки бар касе зулм накунад ва ба мол касе ҳаргиз тамаъ накунад , ва он ҷои мол ҳо дидам аз он мардум ки агар гӯям ё сифат кунам мардуми аҷамро қабул науфтаду моли эшонро ҳад ва ҳаср натавонистам кард ва он осоиш ки он ҷо дидам ҳеҷ ҷо надидам , ва он ҷои шахсе тарсо дидам ки аз мутамаввилони Миср буд чунон ки гуфтанд киштиҳоу молу малик ӯро қиёс натавон кард .

و در سنه تسع و ثلثین و اربعمایه سلطان را پسری آمد فرمود که مردم خرمی کنند شهر و بازار بیاراستند چنان که اگر وصف آن کرده شود همانا که بعض مردم آن را باور نکنند و استوار ندارند که دکان های بزازان و صرافان و غیرهم چنان بود که از زر و جواهر و نقد و جنس و جام های زربفت و قصب جایی نبود که کسی بنشیند و همه از سلطان ایمن‌اند که هیچ کس از عوانان و غمّازان نمی ترسید و بر سلطان اعتماد داشتند که بر کسی ظلم نکند و به مال کسی هرگز طمع نکند، و آن جا مال‌ها دیدم از آن مردم که اگر گویم یا صفت کنم مردم عجم را قبول نیفتد و مال ایشان را حدّ و حصر نتوانستم کرد و آن آسایش که آن جا دیدم هیچ جا ندیدم، و آن جا شخصی ترسا دیدم که از متمولان مصر بود چنان که گفتند کشتی‌ها و مال و ملک او را قیاس نتوان کرد.

Ғарази он ки як соли оби нил вафо накарду ғалла гарон шуд . Вазири султони ин тарсоро бихонад ва гуфт сол некӯ нест ва бар дили султони ҷиҳати раоё бораст . Ту чанд ғаллаи туоне бидиҳии хоҳ ба баҳои хоҳ ба қарз . Тарсо гуфт ба саодати султону вазири ман чандон ғалла муҳайё дорам ки шаш соли нон Миср бидиҳам . ди райни вақти ломҳолаҳи чандон халқ дар Миср буд ки ончӣ дар Найшобӯр буданд хумси эшон ба ҷаҳд буд ва ҳар ки мақодӣр донад маълум ӯ бошад ки касеро чанд мол бояд то ғалла ӯ ин миқдор бошад ва чаҳ эмини раиятӣу одили султонӣ буд ки дар айёми эшон чунин ҳол ҳо бошаду чандини молҳо ки на султон бар касе зулм ва ҷавр кунад ва на раияти чизеи пинҳон ва пӯшида дорад . Ва он ҷо корвонсарое дидам ки доролўзир мегуфтанд . Дар он ҷо қсб фурушанду дигари ҳеҷ ва дар ашкўби зер хайётон нишинанд ва дар болои рФоон . Аз қайии он пурсидам ки аҷрати ин тим чандаст ? гуфт ҳар соли бист ҳазор динори мағрибӣ буд , аммо ин соъати гӯшае аз он хароб шуда иморат мекунанд ҳар моҳи як ҳазор динор ҳосил кунад яъне дувоздаҳ ҳазор динор ва гуфтанд ки дар ин шаҳри бузургтар аз ин ва ба миқдори ин дивист хон бошад .

غرض آن که یک سال آب نیل وفا نکرد و غله گران شد. وزیر سلطان این ترسا را بخواند و گفت سال نیکو نیست و بر دل سلطان جهت رعایا بار است. تو چند غله توانی بدهی خواه به بها خواه به قرض. ترسا گفت به سعادت سلطان و وزیر من چندان غله مهیا دارم که شش سال نان مصر بدهم. د راین وقت لامحاله چندان خلق در مصر بود که آنچه در نیشابور بودند خمس ایشان به جهد بود و هر که مقادیر داند معلوم او باشد که کسی را چند مال باید تا غله او این مقدار باشد و چه ایمن رعیتی و عادل سلطانی بود که در ایام ایشان چنین حال‌ها باشد و چندین مال‌ها که نه سلطان بر کسی ظلم و جور کند و نه رعیت چیزی پنهان و پوشیده دارد. و آن جا کاروانسرایی دیدم که دارالوزیر می‌گفتند. در آن جا قصب فروشند و دیگر هیچ و در اشکوب زیر خیاطان نشینند و در بالای رفاآن. از قیم آن پرسیدم که اجرت این تیم چند است؟ گفت هر سال بیست هزار دینار مغربی بود، اما این ساعت گوشه ای از آن خراب شده عمارت می‌کنند هر ماه یک هزار دینار حاصل کند یعنی دوازده هزار دینار و گفتند که در این شهر بزرگ تر از این و به مقدار این دویست خان باشد.