Ва ман чун ҳаҷи бкрдми боз ба ҷониб Миср бирафтам ки кутуби доштами он ҷоу нияти боз омадан надоштам ,у амири Мадинаи он сол ба Миср омад ки ӯро бар султони расмӣ буд ҳар сол ба вай додӣ аз он ки хешовандӣ аз фарзандони ҳусайни алии салавоти аллоҳ алайҳо дошт . Ман бо ӯ дркштӣ будам то ба шаҳри қулзум ва аз он ҷо ҳамчунон то ба Мисри шудем .

و من چون حج بکردم باز به جانب مصر برفتم که کتب داشتم آن جا و نیت باز آمدن نداشتم، و امیر مدینه آن سال به مصر آمد که او را بر سلطان رسمی بود هر سال به وی دادی از آن که خویشاوندی از فرزندان حسین علی صلوات الله علیها داشت. من با او درکشتی بودم تا به شهر قلزم و از آن جا همچنان تا به مصر شدیم.

Дар санаи аҳадӣу арбаъӣн ки ба Миср будам хабар омад ки малики ҳалаб осӣ шуд аз султон ва ӯ чокарӣ аз он султон буд ки падарон ӯ мулӯк ҳалаб бӯда буданд . Султонро ходимӣ буд ки ӯро ъмдҳолдўлаҳ мегуфтанд ва ин ходими амири матолибёну азими тавонгару молдор буду матолибии ононро гӯйанд ки дар гӯҳои Мисри талаби ганҷҳоу дафина ҳо кунанд ва аз ҳамаи мағрибу диёри Мисру шом мардум оянд ва ҳар кас дар он гӯҳо ва сангсорҳои Мисри ранҷ ҳо баранду молҳо сарфа кунанд ва бисёр он бӯда бошад ки дФоину ганҷ ҳо ёфта бошанд ва бисёрро ихроҷот афтода бошад ва чизе наёфта бошанд , чаҳ мегӯйанд ки дар ин мавозиъи амволи фиръавн мадфӯн бӯдааст ва чун он ҷо касе чизе ёбад хумс ба султон диҳаду боқӣ ӯро бошад . Ғарази он ки султони ин ходимро бидон вилоят фиристод ва ӯро азим бузург гардонид ва ҳар асбоб ки мулӯкро бошад бидод аз даҳлезу саропардау ғайра ва чун ӯ ба ҳалаб шуд ва ҷанг кард он ҷо кушта шуд . Амвол ӯ чандон буд ки муддати ду моҳ шуд ки ба тадриҷ аз хазона ӯ ба хазонаи султон нақл мекарданд ва аз ҷумлаи сесад канизак дошт аксари моҳрӯӣ . Баъзе аз он буванд ки эшонро дар ҳамбистарӣ медошт . Султон фармуд то эшонро мухайяр карданд . Ҳар ки шавҳарӣ май хост ба шавҳарӣ доданду онкии шавҳар наме хост ҳар чаҳ хосса ӯ буд ҳеҷ тасарруфи нокарда бадв мегузоштанд то дар хона худ мебошанд ва бар ҳеҷ як аз эшон ҳукмӣу ҷабрии нафармуд . Ва чун ӯ ба ҳалаб кушта шуд он малик тарсид ки султон лашкарҳо фиристад , писарии ҳафт соларо бо зани худ ва бисёр туҳафу ҳадоё ба ҳазрат султон фиристод ва бар гузаштаи узрҳо хост . Чун эшон биёмаданд қариби ду моҳ берун нишастанд ва эшонро дар шаҳр намегузоштанду тӯҳфаи эшон қабул намекарданд тооӣмаҳу қазоаи шаҳри ҳама ба шафоат ба даргоҳ султон шуданд ва хоҳиш карданд ки эшонро қабул карданд ва бо ташриф ва халъат бозгардонеданд . Аз ҷумлаи чизҳо агар касе хоҳад ки ба Миср боғӣ созад дар ҳар фасл ки бошадбитавонад сохт , чаҳ ҳар дарахт ки хоҳад мудом ҳосил тавонад кард ва бинишонад хоҳи мусмиру маҳмили хоҳ бесамар ва касон бошанд ки даллол он бошанд ва аз ҳарчӣ хоҳӣ дар ҳол ҳосил кунанд ва он чунонаст ки эшон дарахтҳо дар тғорҳо кушта бошанд вбри пушти бомҳо ниҳодаи вбсёри бомҳои эшон боғ бошад ва аз он аксар пурбор бошад аз норанҷу туранҷу нори всиб ва бау гулу раёҳину спрғмҳо ва агар касе хоҳад ҳмолон бираванд ва он тғорҳо бар чӯб банданд ҳамчунон бо дарахт ва ба ҳар ҷо ки хоҳанд нақл кунанд ва чунон ки хоҳии он тғорро дар замин ҷой кунанд ва дар он замин бунаанд ва ҳар вақт ки хоҳанд тғорҳои бикунанду борҳои беруни оранду дарахти худ хабар дор набошад воин вазъ дар ҳамаи офоқи ҷои дигар надидаам ва нашунидау инсофи он ки бас латифаст .

در سنه احدی و اربعین که به مصر بودم خبر آمد که ملک حلب عاصی شد از سلطان و او چاکری از آن سلطان بود که پدران او ملوک حلب بوده بودند. سلطان را خادمی بود که او را عمدةالدوله می‌گفتند و این خادم امیر مطالبیان و عظیم توانگر و مالدار بود و مطالبی آنان را گویند که در گوهای مصر طلب گنج‌ها و دفینه‌ها کنند و از همه مغرب و دیار مصر و شام مردم آیند و هر کس در آن گوها و سنگسارهای مصر رنج‌ها برند و مال‌ها صرفه کنند و بسیار آن بوده باشد که دفاین و گنج‌ها یافته باشند و بسیار را اخراجات افتاده باشد و چیزی نیافته باشند، چه می‌گویند که در این مواضع اموال فرعون مدفون بوده است و چون آن جا کسی چیزی یابد خمس به سلطان دهد و باقی او را باشد. غرض آن که سلطان این خادم را بدان ولایت فرستاد و او را عظیم بزرگ گردانید و هر اسباب که ملوک را باشد بداد از دهلیز و سراپرده و غیره و چون او به حلب شد و جنگ کرد آن جا کشته شد. اموال او چندان بود که مدت دو ماه شد که به تدریج از خزانه او به خزانه سلطان نقل می‌کردند و از جمله سیصد کنیزک داشت اکثر ماهروی. بعضی از آن بوند که ایشان را در همبستری می‌داشت. سلطان فرمود تا ایشان را مخیر کردند. هر که شوهری می‌خواست به شوهری دادند و آنکه شوهر نمی خواست هر چه خاصه او بود هیچ تصرف ناکرده بدو می‌گذاشتند تا در خانه خود می‌باشند و بر هیچ یک از ایشان حکمی و جبری نفرمود. و چون او به حلب کشته شد آن ملک ترسید که سلطان لشکرها فرستد، پسری هفت ساله را با زن خود و بسیار تحف و هدایا به حضرت سلطان فرستاد و بر گذشته عذرها خواست. چون ایشان بیامدند قریب دو ماه بیرون نشستند و ایشان را در شهر نمی گذاشتند و تحفه ایشان قبول نمی کردند تاائمه و قضاة شهر همه به شفاعت به درگاه سلطان شدند و خواهش کردند که ایشان را قبول کردند و با تشریف و خلعت بازگردانیدند. از جمله چیزها اگر کسی خواهد که به مصر باغی سازد در هر فصل که باشد بتواند ساخت، چه هر درخت که خواهد مدام حاصل تواند کرد و بنشاند خواه مثمر و محمل خواه بی ثمر و کسان باشند که دلال آن باشند و از هرچه خواهی در حال حاصل کنند و آن چنان است که ایشان درخت‌ها در تغارها کشته باشند وبر پشت بام‌ها نهاده وبسیار بام های ایشان باغ باشد و از آن اکثر پربار باشد از نارنج و ترنج و نار وسیب و به و گل و ریاحین و سپرغم‌ها و اگر کسی خواهد حمالان بروند و آن تغارها بر چوب بندند همچنان با درخت و به هر جا که خواهند نقل کنند و چنان که خواهی آن تغار را در زمین جای کنند و در آن زمین بنهند و هر وقت که خواهند تغارها بکنند و بارها بیرون آرند و درخت خود خبر دار نباشد واین وضع در همه آفاق جای دیگر ندیده ام و نشنیده و انصاف آن که بس لطیف است.