Ҳаштуми рабиъи алаввали санаи аснӣу арбаъӣну арбъмоиаҳ ба шаҳр ъизоб раседем ва аз асўон то ъизоб ки ба понздаҳи рӯзи омадем ба қиёси дивист фарсанг буд . Ин шаҳри ъизоб бар канораи дарё ниҳодааст . Масҷид одина дораду мардии панҷсад дар он бошаду таъаллуқ ба султон Миср дошт ва боҷгоҳӣаст ки аз ҳабашау Зангбору Ямани киштиҳо он ҷо ояд ва аз он ҷо бар уштурони борҳои бад-ӣни биёбон ки мо гузаштем баранд то асўон ва аз онҷо дар киштӣ ба оби нил ба Миср баранд .

هشتم ربیع الاول سنه اثنی و اربعین و اربعمایه به شهر عیذاب رسیدیم و از اسوان تا عیذاب که به پانزده روز آمدیم به قیاس دویست فرسنگ بود. این شهر عیذاب بر کناره دریا نهاده است. مسجد آدینه دارد و مردی پانصد در آن باشد و تعلق به سلطان مصر داشت و باجگاهی است که از حبشه و زنگبار و یمن کشتی‌ها آن جا آید و از آن جا بر اشتران بارها بدین بیابان که ما گذشتیم برند تا اسوان و از آنجا در کشتی به آب نیل به مصر برند.

Ва бар дасти рости ин шаҳр чун рӯй ба қибла кунанд кӯҳӣаст ва пас он кӯҳ биёбоне азиму алафи хор бисёр ва халқӣ бисёранд онҷо ки эшонро бҷоўён гӯйанд ва эшон мардумонеанд ки ҳеҷ дайн ва кеш надоранд ва ба ҳеҷ пайғамбару пешво имон наёвардаанд аз он ки аз ободонӣ давранд ва биёбоне доранд ки тӯли он аз ҳазор фарсанг зиёда бошаду арзи сесад фарсанг ва дар ин ҳамаи баъди ду шаҳраки хирад беш нест ки якеро аз он бҳролнъом гӯйанд ва яке дигарро ъизоб . Тӯли ин биёбон аз Мисраст то ҳабаша ва он аз шимоласт то ҷанубу арз аз вилояти навба то дарёии қулзум аз мағриб то машриқ ва ин қавми бҷоҳон дар он биёбон бошанд . Мардум бад набошанду дуздӣ ва ғорат накунанд . Ба чаҳорпои худ машғӯлу мусулмонон ва ғайриҳам кӯдакони эшонро бдзднд ва ба шаҳрҳои ислом баранд ва бифурӯшанд .

و بر دست راست این شهر چون روی به قبله کنند کوهی است و پس آن کوه بیابانی عظیم و علف‌خوار بسیار و خلقی بسیارند آنجا که ایشان را بجاویان گویند و ایشان مردمانی‌اند که هیچ دین و کیش ندارند و به هیچ پیغمبر و پیشوا ایمان نیاورده‌اند از آن که از آبادانی دورند و بیابانی دارند که طول آن از هزار فرسنگ زیاده باشد و عرض سیصد فرسنگ و در این همه بعد دو شهرک خرد بیش نیست که یکی را از آن بحرالنعام گویند و یکی دیگر را عیذاب. طول این بیابان از مصر است تا حبشه و آن از شمال است تا جنوب و عرض از ولایت نوبه تا دریای قلزم از مغرب تا مشرق و این قوم بجاهان در آن بیابان باشند. مردم بد نباشند و دزدی و غارت نکنند. به چهارپای خود مشغول و مسلمانان و غیرهم کودکان ایشان را بدزدند و به شهرهای اسلام برند و بفروشند.

Ва ин дарёии қулзум халиҷӣаст ки аз муҳӣт ба вилояти адан шикофтааст ва дар ҷониби шимол то онҷо ки ин шаҳрак қулзум аст биёмада ва ин дарёро ҳар ҷо ки шаҳрӣ бар канораш аст бидон шаҳр боз мехонанд Маслан ҷое ба қулзум боз мехонанд ва ҷое ба ъизоб ва ҷое ба баҳри алнъом . Гуфтанд дар ин дарёи зиёдат аз сесад ҷазира бошад ва аз он ҷазоири киштӣ ҳо меоянду равған ва кашк меоваранд . Ва гуфтанд онҷои гову гўспнд бисёр доранду мардуми он ҷо гӯйанд мусулмонанд баъзе таъаллуқ ба Миср доранд ва баъзе ба Яман . Ва дар ин шаҳраки ъизоби оби чоҳ ва чашма набошад алои оби борон ва агар гоҳе оби борон мунқатиъ бошад он ҷои бҷоҳони оби оранд ва бифурӯшанд ва то се моҳ ки он ҷо будам як хики об ба як дирам харидем ва ба ду дирам низ аз он ки киштӣ равона намешуд . Боди шимол буд ва моро бод ҷануб мебоист .

و این دریای قلزم خلیجی است که از محیط به ولایت عدن شکافته است و در جانب شمال تا آنجا که این شهرک قلزم است بیامده و این دریا را هر جا که شهری بر کنارش است بدان شهر باز می‌خوانند مثلا جایی به قلزم باز می‌خوانند و جایی به عیذاب و جایی به بحر‌النّعام. گفتند در این دریا زیادت از سیصد جزیره باشد و از آن جزایر کشتی‌ها می‌آیند و روغن و کشک می‌آورند. و گفتند آنجا گاو و گوسپند بسیار دارند و مردم آن جا گویند مسلمانند بعضی تعلق به مصر دارند و بعضی به یمن. و در این شهرک عیذاب آب چاه و چشمه نباشد الا آب باران و اگر گاهی آب باران منقطع باشد آن جا بجاهان آب آرند و بفروشند و تا سه ماه که آن جا بودم یک خیک آب به یک درم خریدیم و به دو درم نیز از آن که کشتی روانه نمی‌شد. باد شمال بود و ما را باد جنوب می‌بایست.

Мардуми он ҷои он вақт ки маро диданд гуфтанд моро хатибӣ мекун . Бо эшон музоиқа накардам ва бо эшон дар он муддат хитобат мекардам то он гоҳ ки мавсим раседу киштиҳо рӯй ба шимол ниҳоданду баъд аз он ба ҷадда шудам .

مردم آن جا آن وقت که مرا دیدند گفتند مارا خطیبی می‌کن. با ایشان مضایقه نکردم و با ایشان در آن مدت خطابت می‌کردم تا آن گاه که موسم رسید و کشتی‌ها روی به شمال نهادند و بعد از آن به جده شدم.