Умраи ҷъронаҳ . Ба чҳорФрснгии Макка аз ҷониби шимол ҷоеаст онро ҷъронаҳ гӯйанд Мустафои слии аллоҳи алайҳу силами он ҷо бӯдааст бо лашкарӣ . Шонздаҳуми зии алқъдаҳ аз он ҷои эҳром гирифтааст ва ба Маккаи омада ва умра карда . Ва он ҷои ду чоҳаст якеро бӣр алрасул гӯйанд ва якеро бӣри алӣ бе абии толиби салавоти аллоҳи ъалиҳумо ва ҳар ду чоҳро оби тамом хуш бошаду миёни ҳардуи чоҳи даҳ газ бошад ва он суннат барҷо доранд ва бидон мавсими он умраи бикунанд . Ва наздики он чоҳҳо кӯҳи пора Эйаст ки бидон мавзеи гӯҳо дар санг афтодааст ҳамчуи косаҳо . Гӯйанд пайғамбари алайҳи алслўаҳу ассалом ба дасти худ дар он гӯҳо орад сириштааст . Халқ ки он ҷои раванд дар он гӯҳо оради сршнд бо оби он чоҳҳо , ва ҳамон ҷои дарахтон бисёреаст ҳизуми бикунанд ва нон пазанд ва ба табаррук ба вилоят ҳо баранд , ва ҳамон ҷои кӯҳи порае баландаст ки гӯйанд балоли ҳабашӣ бар он ҷои бонг намоз гуфтааст . Мардум бар он ҷои раванду бонг намоз гӯйанд ва дар он вақт ки ман он ҷо рафтам ғалабае буд ки зиёдат аз ҳазор шутури иморӣ дар он ҷо буд то ба дигар чаҳ расад . Ва аз Миср то Маккаи бад-ӣни роҳ ки ин навбати омадами сесад фарсанг буд ва аз Макка то Ямани дувоздаҳ сангаст дар ду фарсанг , дар он дашт масҷидӣ бӯдааст ки иброҳӣми алайҳ ассалом кардааст ва ин соъати минбарии хоб аз хишт мондааст ва чун вақти намоз пешин шавад хатиб бар он ҷо раваду хутба ҷорӣ кунад пас бонг намоз бигӯянд ва ду ракаати намоз ба ҷамоат ба расми мусофирони бикунанду ҳама дар он вақти қоматӣ намоз бигӯянд ва ду ракаати дигари намоз ба ҷамоати бикунанд . Пас хатиб бар шутур нишинаду сӯй машриқ бираванд ба як фарсангии он ҷои кӯҳии хирад сангинаст ки онро ҷабал алрҳмаҳ гӯйанд бар он ҷо боистанд ва дуо кунанд то он вақт ки офтоб фурӯ равад . Ва писари шоддл ки амири адан буд об оварда буд аз ҷои давру мол бисёр бар он харҷ кардау обро аз он кӯҳ оварда ва ба дашти Арафоти барда ва он ҷои ҳавзҳо сохта ки дар айёми ҳаҷи пар об кунанд то ҳоҷро об бошад . Ва ҳам ин шоддл бар сари ҷабали алрҳмаҳи чҳортоқии сохтаи азим ки рӯзу шаби Арафот бар гунбади он хонаи чароғҳоу шамъҳои бисёр ниҳанд ки аз ду фарсанг битавон дид , чунин гуфтанд ки амири Макка аз ӯ ҳазор динор бастед ки иҷозат дод то он хонаи бсохт .

عمره جعرانه. به چهارفرسنگی مکه از جانب شمال جایی است آن را جعرانه گویند مصطفی صلی الله علیه و سلم آن جا بوده است با لشکری. شانزدهم ذی القعده از آن جا احرام گرفته است و به مکه آمده و عمره کرده. و آن جا دو چاه است یکی را بئر الرسول گویند و یکی را بئر علی بی ابی طالب صلوات الله علیهما و هر دو چاه را آب تمام خوش باشد و میان هردو چاه ده گز باشد و آن سنت برجا دارند و بدان موسم آن عمره بکنند. و نزدیک آن چاه‌ها کوه پاره ای است که بدان موضع گوها در سنگ افتاده است همچو کاسه ها. گویند پیغمبر علیه الصلوة و السلام به دست خود در آن گوها آرد سرشته است. خلق که آن جا روند در آن گوها آرد سرشند با آب آن چاه ها، و همان جا درختان بسیاری است هیزم بکنند و نان پزند و به تبرک به ولایت‌ها برند، و همان جا کوه پاره ای بلند است که گویند بلال حبشی بر آن جا بانگ نماز گفته است. مردم بر آن جا روند و بانگ نماز گویند و در آن وقت که من آن جا رفتم غلبه ای بود که زیادت از هزار شتر عماری در آن جا بود تا به دیگر چه رسد. و از مصر تا مکه بدین راه که این نوبت آمدم سیصد فرسنگ بود و از مکه تا یمن دوازده سنگ است در دو فرسنگ، در آن دشت مسجدی بوده است که ابراهیم علیه السلام کرده است و این ساعت منبری خواب از خشت مانده است و چون وقت نماز پیشین شود خطیب بر آن جا رود و خطبه جاری کند پس بانگ نماز بگویند و دو رکعت نماز به جماعت به رسم مسافران بکنند و همه در آن وقت قامتی نماز بگویند و دو رکعت دیگر نماز به جماعت بکنند. پس خطیب بر شتر نشیند و سوی مشرق بروند به یک فرسنگی آن جا کوهی خرد سنگین است که آن را جبل الرحمة گویند بر آن جا بایستند و دعا کنند تا آن وقت که آفتاب فرو رود. و پسر شاددل که امیر عدن بود آب آورده بود از جای دور و مال بسیار بر آن خرج کرده و آب را از آن کوه آورده و به دشت عرفات برده و آن جا حوض‌ها ساخته که در ایام حج پر آب کنند تا حاج را آب باشد. و هم این شاددل بر سر جبل الرحمة چهارطاقی ساخته عظیم که روز و شب عرفات بر گنبد آن خانه چراغ‌ها و شمع های بسیار نهند که از دو فرسنگ بتوان دید، چنین گفتند که امیر مکه از او هزار دینار بستید که اجازت داد تا آن خانه بساخت.