Нуҳуми зии алҳҷаҳи санаи аснӣу арбъмоиаҳи ҳаҷи чаҳорум ба ёрии худои субҳонау таъолии бигузорадам , ва чун офтоб ғуруб кард ҳоҷу хатиб аз Арафот бозгаштанд ва як фарсанг биёмаданд то ба мшъролҳром ва он ҷоро мздлФаҳ гӯйанд банноӣ сохтаанд хуб ҳамчун мқсўраҳ ки мардуми он ҷо намоз кунанду санги рҷмро ки ба манӣ андозанд аз он ҷо баргиранд ,у расм чунонаст ки он шаб яъне шаби иди он ҷо бошанду бомдод намоз кунанд ва чун офтоб тулӯъ кунад ба манӣ раванду ҳоҷи он ҷо қурбон кунанд . Ва масҷидӣ бузургаст он ҷо ки он масҷидро хиФ гӯйанд . Ва он рӯзи хутбау намози ид кардан ба манӣ расм несту Мустафои слии аллоҳи алайҳ ва силам нафармӯдааст . Рӯзи даҳум ба манӣ бошанд ва санг биндозанду шарҳи он дар маносик ҳаҷ гуфтаанд . Давоздаҳуми моҳи ҳаркас ки азм бозгаштан дошта бошад ҳам аз он ҷо бозгардад ва ҳар ки ба Макка хоҳад буд ба Макка равад .

نهم ذی الحجة سنه اثنی و اربعمایه حج چهارم به یاری خدای سبحانه و تعالی بگذاردم، و چون آفتاب غروب کرد حاج و خطیب از عرفات بازگشتند و یک فرسنگ بیامدند تا به مشعرالحرام و آن جا را مزدلفه گویند بنایی ساخته‌اند خوب همچون مقصوره که مردم آن جا نماز کنند و سنگ رجم را که به منی اندازند از آن جا برگیرند، و رسم چنان است که آن شب یعنی شب عید آن جا باشند و بامداد نماز کنند و چون آفتاب طلوع کند به منی روند و حاج آن جا قربان کنند. و مسجدی بزرگ است آن جا که آن مسجد را خیف گویند. و آن روز خطبه و نماز عید کردن به منی رسم نیست و مصطفی صلی الله علیه و سلم نفرموده است. روز دهم به منی باشند و سنگ بیندازند و شرح آن در مناسک حج گفته اند. دوازدهم ماه هرکس که عزم بازگشتن داشته باشد هم از آن جا بازگردد و هر که به مکه خواهد بود به مکه رود.