Аз тоӣФ бирафтему кӯҳу шикастагӣ буд ки мерафтем ва ҳар ҷои ҳисоракҳоу диҳкҳо буд вдрмёни шикастҳо ҳисоракии хароб ба ман намуданд аъроб гуфтанд ин хона ӣ Лайлӣ бӯдааст вқсаҳ ӣ эшон аҷибаст . Вози анҷо ба ҳисорӣ раседем ки анро мтор мегуфтанд ва аз тоӣФ то он ҷои дувоздаҳ фарсанг буд . Ва аз он ҷо ба ноҳиӣ раседем ки онро сурайё мегуфтанд он ҷои хрмоистон бисёр буд ва зироат мекарданд бо оби чоҳу дулоб ва дар он ноҳия мегуфтанд ки ҳеҷ ҳоким ва султон набошад ва ҳар ҷои раисӣ ва меҳтарӣ бошад ба сари худу мардуми дузду хӯнии ҳамаи рӯзи боякдигари ҷанг ва хусумат кунанд . Ва аз тоиФ то он ҷои бист ва панҷ фарсанг медоштанд . Аз он ҷо бигузаштам ҳисорӣ буд ки онро ҷазаъ мегуфтанд . Ва дар миқдори ним фарсанги замини чаҳор ҳисор буд . Ончии бузургтар буд ки мо он ҷои фурӯди омадеми онро ҳсин банӣ насайр мегуфтанду дарахтҳои хурмо буд андаку хонаи он шахс ки шутур аз ӯ гирифта будем дар ин ҷазаъ буд , понздаҳи рӯзи он ҷо бимонадам . ХФир набӯд ки моро бигузаранду араби он мавзе ҳар қавмиро ҳаддӣ бошад ки алафи хори эшон буд ва касе бегона дар он ҷои натавонад шудан ки ҳар киро ки бехФир ёбанд бигиранд ва бараҳна кунанд . Пас аз ҳар қавмӣ хайрӣ бошад то аз он ҳад битавон гузашт ,у хФир бадарға бошаду қлоўз низ гӯйанд . Иттифоқан сарвари он аъроб ки дар роҳ мо буданд ки эшонро банӣ савод мегуфтанд ба ҷазаъ омад ва мо ӯро хФири гирифтем ва ӯро абўғонми ъбси бен алъбир мегуфтанд бо ӯ бирафтем . Қавмӣ рӯй ба мо ниҳоданд пиндоштанд сайдӣ ёфтанд чаҳ эшон ҳар бегонаро ки бенанд сайд хонанд чун раиси эшон бо мо буд чизе нагуфтанд вагарнаи он мард будӣ моро ҳалок кардандӣ . Фии алҷмлаҳ дар миёни эшон як чанде бимонадем ки хФир набӯд ки моро бигузаранд ва аз он ҷои хФирӣ ду бигирифтем ҳар як ба даҳ динор то моро ба миёни қавмии дигари барад .

از طائف برفتیم و کوه و شکستگی بود که می‌رفتیم و هر جا حصارکها و دیهک‌ها بود ودرمیان شکستها حصارکی خراب به من نمودند اعراب گفتند این خانه ی لیلی بوده است وقصه ی ایشان عجیب است. واز انجا به حصاری رسیدیم که ان را مطار می‌گفتند و از طائف تا آن جا دوازده فرسنگ بود. و از آن جا به ناحیی رسیدیم که آن را ثریا می‌گفتند آن جا خرمایستان بسیار بود و زراعت می‌کردند با آب چاه و دولاب و در آن ناحیه می‌گفتند که هیچ حاکم و سلطان نباشد و هر جا رئیسی و مهتری باشد به سر خود و مردم دزد و خونی همه روز بایکدیگر جنگ و خصومت کنند. و از طایف تا آن جا بیست و پنج فرسنگ می‌داشتند. از آن جا بگذشتم حصاری بود که آن را جزع می‌گفتند. و در مقدار نیم فرسنگ زمین چهار حصار بود. آنچه بزرگ تر بود که ما آن جا فرود آمدیم آن را حصین بنی نسیر می‌گفتند و درخت های خرما بود اندک و خانه آن شخص که شتر از او گرفته بودیم در این جزع بود، پانزده روز آن جا بماندم. خفیر نبود که مارا بگذراند و عرب آن موضع هر قومی را حدی باشد که علف خوار ایشان بود و کسی بیگانه در آن جا نتواند شدن که هر که را که بی خفیر یابند بگیرند و برهنه کنند. پس از هر قومی خیری باشد تا از آن حد بتوان گذشت، و خفیر بدرقه باشد و قلاوز نیز گویند. اتفاقا سرور آن اعراب که در راه ما بودند که ایشان را بنی سواد می‌گفتند به جزع آمد و ما او را خفیر گرفتیم و او را ابوغانم عبس بن العبیر می‌گفتند با او برفتیم. قومی روی به ما نهادند پنداشتند صیدی یافتند چه ایشان هر بیگانه را که بینند صید خوانند چون رئیس ایشان با ما بود چیزی نگفتند وگرنه آن مرد بودی ما را هلاک کردندی. فی الجمله در میان ایشان یک چندی بماندیم که خفیر نبود که ما را بگذراند و از آن جا خفیری دو بگرفتیم هر یک به ده دینار تا ما را به میان قومی دیگر برد.