Қавмӣ ба араб буданд ки перони ҳафтод солаи маро ҳикоят карданд ки дар умри хеш ба ҷузи шери шутур чизе нахурда буданд чаҳ дар ин бодияҳо чизе нест алои алафии шӯр ки шутур мехӯрд . Эшон худ гумон май бурданд ки ҳамаи олам чунон бошад , ман аз қавмӣ ба қавмии нақл ва таҳвил мекардаму ҳамаи ҷои мухотирау бим буд алои он ки худои табораку таъолии хоста буд ки мо ба саломат аз он ҷо берун ойем , ба ҷое раседем дар миёни шикастагӣ ки онро србо мегуфтанд , кӯҳҳо буд ҳаряк чун гунбадӣ ки ман дар ҳеҷ вилоятӣ мисли он надидам . Баландии чандон не ки тир ба он ҷо нарасад ва чун тухми мурғи амлсу сулб ки ҳеҷ шқӣу ноҳамворӣ бар он наменамӯд . Ва аз онҷо бигузаштем . Чун ҳамроҳони мо сусморӣ медиданд мекиштанд ва мехӯрданду ҳркҷои араб буд шери шутур май дӯшиданад ман на сусмор тавонистам хӯрд на шери шутур ва дар роҳ ҳар ҷои дарахтӣ буд ки борӣ дошт миқдорӣ ки дона мошӣ бошад аз он чанд дона ҳосил мекардам ва бидон қаноат менамудем ,у баъд аз машаққат бисёр ва чизҳо ки дидему ранҷҳо ки кашидем ба фалаҷ раседем бисту сиўми сифр .

قومی به عرب بودند که پیران هفتاد ساله مرا حکایت کردند که در عمر خویش به جز شیر شتر چیزی نخورده بودند چه در این بادیه‌ها چیزی نیست الا علفی شور که شتر می‌خورد. ایشان خود گمان می‌بردند که همه عالم چنان باشد، من از قومی به قومی نقل و تحویل می‌کردم و همه جا مخاطره و بیم بود الا آن که خدای تبارک و تعالی خواسته بود که ما به سلامت از آن جا بیرون آییم، به جایی رسیدیم در میان شکستگی که آن را سربا می‌گفتند، کوه‌ها بود هریک چون گنبدی که من در هیچ ولایتی مثل آن ندیدم. بلندی چندان نی که تیر به آن جا نرسد و چون تخم‌مرغ املس و صلب که هیچ شقی و ناهمواری بر آن نمی‌نمود. و از آنجا بگذشتیم. چون همراهان ما سوسماری می‌دیدند می‌کشتند و می‌خوردند و هرکجا عرب بود شیر شتر می‌دوشیدند من نه سوسمار توانستم خورد نه شیر شتر و در راه هر جا درختی بود که باری داشت مقداری که دانه ماشی باشد از آن چند دانه حاصل می‌کردم و بدان قناعت می‌نمودم، و بعد از مشقت بسیار و چیزها که دیدیم و رنج‌ها که کشیدیم به فلج رسیدیم بیست و سیوم صفر.