Масҷидӣ буд ки мо дар он ҷо будем андаки рангу шнҷрФу лоҷувард бо ман буд бар девори он масҷид байтӣ навиштаму барги шоху баррагӣ дар миёни он барадам эшон бидиданд аҷаб доштанду ҳамаи аҳли ҳисор ҷамъ шуданд ва ба тафарруҷ он омаданд ва маро гуфтанд ки агар миҳроби ин масҷидро нақш кунӣ сад ман хурмо ба ту диҳем ва сад ман хурмои наздики эшон мулкӣ буд , чаҳ то ман он ҷо будам аз араби лашкарӣ ба он ҷо омад ва аз эшон панҷсад ман хурмои хост қабул накарданд ва ҷанг карданд . Даҳ тан аз аҳли ҳисор кушта шуд ва ҳазор нахл буриданд ва эшон даҳ ман хурмо надоданд , чун бо ман шарт карданд ман он миҳроб нақш кардам ва он сад ман хурмои фарёди раси мо буд ки ғизо намеёфтем ва аз ҷони ноумед шуда будем ки тасаввур наметавонистем кард ки аз он бодияи ҳаргиз берун тавонем афтод чаҳ ба ҳар тараф ки ободонӣ дошт дивист фарсанг биёбон мебоист бурид махуфу мӯҳлик ва дар он чаҳор моҳи ҳаргизи панҷ ман гандум ба як ҷо надидам , то оқибати қофилае аз имомаҳ ки адим гирад ва ба лҳсои барад ки адим аз Яман ба ин фалаҷи оранд ва ба туҷҷор фурушанд . Арабӣ гуфт ман туро ба Басра барам ва бо ман ҳеҷ набӯд ки ба кро бидиҳам ва аз он ҷо то Басраи дивист фарсангу крои шутури як динор буд аз он ки шутурии некӯ ба ду се динор мефурухтанд маро чун нақд набӯд ва ба нася мебурданд гуфт сӣ динор дар Басраи бидиҳии туро барем . Ба зарурат қабул кардаму ҳаргизи Басра надида будам .

مسجدی بود که ما در آن جا بودیم اندک رنگ و شنجرف و لاجورد با من بود بر دیوار آن مسجد بیتی نوشتم و برگ شاخ و برگی در میان آن بردم ایشان بدیدند عجب داشتند و همه اهل حصار جمع شدند و به تفرج آن آمدند و مرا گفتند که اگر محراب این مسجد را نقش کنی صد من خرما به تو دهیم و صد من خرما نزدیک ایشان ملکی بود، چه تا من آن جا بودم از عرب لشکری به آن جا آمد و از ایشان پانصد من خرما خواست قبول نکردند و جنگ کردند. ده تن از اهل حصار کشته شد و هزار نخل بریدند و ایشان ده من خرما ندادند، چون با من شرط کردند من آن محراب نقش کردم و آن صد من خرما فریاد رس ما بود که غذا نمی یافتیم و از جان ناامید شده بودیم که تصور نمی توانستیم کرد که از آن بادیه هرگز بیرون توانیم افتاد چه به هر طرف که آبادانی داشت دویست فرسنگ بیابان می‌بایست برید مخوف و مهلک و در آن چهار ماه هرگز پنج من گندم به یک جا ندیدم، تا عاقبت قافله ای از یمامه که ادیم گیرد و به لحسا برد که ادیم از یمن به این فلج آرند و به تجار فروشند. عربی گفت من تو را به بصره برم و با من هیچ نبود که به کرا بدهم و از آن جا تا بصره دویست فرسنگ و کرای شتر یک دینار بود از آن که شتری نیکو به دو سه دینار می‌فروختند مرا چون نقد نبود و به نسیه می‌بردند گفت سی دینار در بصره بدهی تو را بریم. به ضرورت قبول کردم و هرگز بصره ندیده بودم.