Пас он урёни китобҳои ман бар шутур ниҳоданду бародарамро ба шутур нишонданд ва ман пиёда бирафтам рӯй ба матлаъи бенот алнъш , заминии ҳамвор буд бекӯҳу пушта . Ҳар куҷои замини сахттар буд оби борон дар ӯ истода буду шабу рӯз май рафтанд ки ҳеҷ ҷои асари роҳ падед набӯд ало бар самъ май рафтанду аҷаби он ки бе ҳеҷ нишоне ногоҳ ба срчоҳии расидандӣ ки об буд . Алқсаҳ ба чаҳор шабонаи рӯз ба имомаҳи омадем .

پس آن عریان کتاب های من بر شتر نهادند و برادرم را به شتر نشاندند و من پیاده برفتم روی به مطلع بنات النعش، زمینی هموار بود بی کوه و پشته. هر کجا زمین سخت تر بود آب باران در او ایستاده بود و شب و روز می‌رفتند که هیچ جا اثر راه پدید نبود الا بر سمع می‌رفتند و عجب آن که بی هیچ نشانی ناگاه به سرچاهی رسیدندی که آب بود. القصه به چهار شبانه روز به یمامه آمدیم.