Ба имомаҳи ҳисорӣ буд бузургу куҳна . Аз беруни ҳисор шаҳрӣасту бозорӣ ва аз ҳаргунаи сноъ дар он буданду ҷомеъии неку амирони он ҷо аз қадими бозор улувваён бӯдаанд ва касе он ноҳит аз дасти он ҳо нагирифта буд аз он ки он ҷои худ султону мулкии қоҳир наздик набӯд ва он улувваён низ шавкатӣ дошанд ки аз он ҷои сесад ва чаҳорсад савор барнишастӣу зайдӣ мазҳаб буданд ва дар қомат гӯйанд « Муҳамаду алии хиролбшру ҳии алии хайри алъамал » ва гуфтанд мардуми он шаҳр шарифӣа бошанд ,у бад-ӣни ноҳити обҳои равонаст аз коризу нахлистон ва гуфтанд чун хурмо фарох шавад як ҳазор ман ба як динор бошад ва аз имомаҳ ба лҳсои чиҳил фарсанг медоштанд ва ба зимистон тавон рафт ки оби борони ҷой ҳо бошад ки бихӯранд ва ба тобистон набошад .

به یمامه حصاری بود بزرگ و کهنه. از بیرون حصار شهری است و بازاری و از هرگونه صناع در آن بودند و جامعی نیک و امیران آن جا از قدیم بازار علویان بوده‌اند و کسی آن ناحیت از دست آن‌ها نگرفته بود از آن که آن جا خود سلطان و ملکی قاهر نزدیک نبود و آن علویان نیز شوکتی داشند که از آن جا سیصد و چهارصد سوار برنشستی و زیدی مذهب بودند و در قامت گویند «محمد و علی خیرالبشر و حیّ علی خیر العمل» و گفتند مردم آن شهر شریفیه باشند، و بدین ناحیت آب های روان است از کاریز و نخلستان و گفتند چون خرما فراخ شود یک هزار من به یک دینار باشد و از یمامه به لحسا چهل فرسنگ می‌داشتند و به زمستان توان رفت که آب باران جای‌ها باشد که بخورند و به تابستان نباشد.