Давоздаҳуми муҳаррами санаи смон ва сулсину арбъмоӣаҳ ( ۴38 ) аз Қазвӣн бирафтам ба роҳи белу қбон ки рустоқ Қазвӣнаст . Ва аз он ҷобаи диҳӣ ки хрзўил хонанд .

دوازدهم محرم سنه ثمان و ثلثین و اربعمائه (۴٣٨) از قزوین برفتم به راه بیل و قبان که روستاق قزوین است. و از آن جابه دهی که خرزویل خوانند.

Ману бародараму ғломкии ҳиндӯ ки бо мо буд вориди шудем , зодӣ андак доштем . Бародарам ба дия рафт то чизе аз баққоли бихарад , яке гуфт : ки чаҳ май хоҳӣ ? баққоли манам .

من و برادرم و غلامکی هندو که با ما بود وارد شدیم، زادی اندک داشتیم. برادرم به دیه رفت تا چیزی از بقال بخرد، یکی گفت: که چه می‌خواهی؟ بقال منم.

Гуфт : ҳарчӣ бошад моро шояд ки ғарибему бргзру чндонкаҳ аз мأкўлот бар шуморад , гуфт : надорам . Баъд аз он ҳар куҷо касе аз ин навъ сухан гуфтӣ , гуфтамӣ баққол хрзўиласт .

گفت: هرچه باشد ما را شاید که غریبیم و برگذر و چندانکه از مأکولات بر شمارد،گفت: ندارم. بعد از آن هر کجا کسی از این نوع سخن گفتی، گفتمی بقال خرزویل است.